நெதர்லாந்தில் இயக்குநரின் பொறுப்பு: இயக்குநர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் பணம் செலுத்தும் போது

நெதர்லாந்தில் இயக்குநர் பொறுப்பு என்பது, ஒரு இலாப நோக்கற்ற அல்லது பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் இயக்குநர், தனது சொந்த சொத்துக்களிலிருந்து ஒரு நிறுவனத்தின் கடனையோ அல்லது நஷ்டத்தையோ செலுத்துமாறு உத்தரவிடப்படலாம் என்பதாகும். இது விதியல்ல, விதிவிலக்கு: நிறுவனம் ஒரு தனி சட்டப்பூர்வ நபர், மற்றும் அதன் கடன்கள் அதற்கே உரியவை. இயக்குநரின் மீது கடுமையாகக் குற்றம் சாட்டப்படும்போது மட்டுமே தனிப்பட்ட பொறுப்பு எழுகிறது, மேலும் டச்சு சட்டம் இந்தக் கருத்தை நான்கு தனித்துவமான வழிகளில் செயல்படுத்துகிறது: டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 2:9-இன் கீழ் நிறுவனத்தின் மீதான பொறுப்பு, பிரிவு 6:162-இன் கீழ் கடன் வழங்குநர்களுக்கு எதிரான சிவில் பொறுப்பு, பிரிவு 2:248-இன் கீழ் திவால்நிலையில் ஏற்படும் பற்றாக்குறைக்கான பொறுப்பு, மற்றும் 1990-ஆம் ஆண்டின் அரசு வரிகள் வசூல் சட்டத்தின் பிரிவு 36-இன் கீழ் செலுத்தப்படாத வரிகளுக்கான பொறுப்பு.

ஒவ்வொரு வழிக்கும் அதற்கே உரிய கோரிக்கையாளர், அதற்கே உரிய சோதனை மற்றும் அதற்கே உரிய தற்காப்பு வாதங்கள் உள்ளன. இவற்றை குழப்பிக் கொள்வதுதான் இயக்குநர்களும் அவர்களது ஆலோசகர்களும் செய்யும் மிகவும் பொதுவான தவறாகும். ஒரு திவால்நிலை அறங்காவலர், பணம் செலுத்தப்படாத ஒரு விநியோகஸ்தரைப் போன்ற அதே அடிப்படையில் வழக்குத் தொடுப்பதில்லை. மேலும், ஒரு எளிய அறிவிப்பு தவறவிடப்பட்டால், வரி அதிகாரிகள் எதையும் நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இந்த வழிகாட்டி ஒவ்வொரு வழியையும், அதற்குப் பொருந்தும் வரம்பையும், ஒரு இயக்குநர் நடைமுறையில் அது குறித்து என்ன செய்ய முடியும் என்பதையும் விவரிக்கிறது.

ஆரம்பப் புள்ளி: நிறுவனம் தனக்கான கடன்களைக் கொண்டுள்ளது.

டச்சு BV (besloten vennootschap) மற்றும் NV (naamloze vennootschap) ஆகியவை சட்டப்பூர்வ நிறுவனங்கள் ஆகும். அவை தங்கள் சொந்தப் பெயரில் ஒப்பந்தம் செய்கின்றன, தங்கள் சொந்தச் சொத்துக்களைக் கொண்டுள்ளன மற்றும் தங்கள் சொந்தக் கடமைகளுக்குப் பொறுப்பாகும். பங்குகளை முழுமையாகச் செலுத்திய ஒரு பங்குதாரர் கூடுதலாக எதற்கும் கடன்பட்டவர் அல்ல, மேலும் நிறுவனத்தின் சார்பாக ஒரு ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிடும் இயக்குநர், தன்னை அல்ல, நிறுவனத்தையே கட்டுப்படுத்துகிறார். நிறுவனம் தோல்வியடைந்து, கடன் கொடுத்தவர்களுக்குப் பணம் செலுத்தப்படாமல் போனாலும் கூட, இந்த வேறுபாடு நீடிக்கும்.

பொதுச் சட்ட அமைப்புகளைப் போல, டச்சுச் சட்டம் நிறுவனத்தின் உள்நோக்கங்களை ஊடுருவிப் பார்க்கும் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்துவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, ஒரு இயக்குநரை நிறுவனத்துடன் சேர்த்து தனிப்பட்ட முறையிலும் பொறுப்பேற்கச் செய்வதற்கான குறிப்பிட்ட சட்டரீதியான மற்றும் சிவில் தவறு அடிப்படையிலான காரணங்களின் தொகுப்பை அது கொண்டுள்ளது. கேள்வி ஒருபோதும், நிறுவனத்தை ஊடுருவிப் பார்க்க வேண்டுமா என்பது அல்ல; மாறாக, இந்த இயக்குநர் தனிப்பட்ட முறையில், சட்டம் கடுமையாகக் கண்டிக்கத்தக்கதாகக் கருதும் வகையில் செயல்பட்டாரா என்பதே ஆகும்.

அந்த வரம்பு, வேண்டுமென்றே உயர்வாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. இயக்குநர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காக வணிக அபாயங்களை மேற்கொள்கின்றனர், மேலும் நடந்த பிறகு வருந்திப் பார்ப்பது ஒரு மோசமான அளவுகோலாகும் என்பதை டச்சு நிறுவனச் சட்டம் குறித்த எங்கள் கண்ணோட்டம் விளக்குகிறது. மோசமாக முடியும் ஒரு முடிவு, மாறும் ஒரு சந்தை, தவறிழைக்கும் ஒரு வாடிக்கையாளர்: இவற்றில் எதுவும் தனிப்பட்ட பொறுப்பை ஏற்படுத்தாது. ஆனால், அக்காலத்தில் அறியப்பட்ட அனைத்தையும் வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​அதே சூழ்நிலைகளில் நியாயமான திறமையுள்ள எந்தவொரு இயக்குநரும் ஈடுபட்டிருக்க மாட்டார் என்று கருதப்படும் ஒரு நடத்தையே தனிப்பட்ட பொறுப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

கீழே உள்ள அனைத்து வழிகளிலும் ஒரு விதிமுறை பொதுவானதாக உள்ளது. டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 2:11-இன் படி, ஒரு நிறுவனத்தின் இயக்குநரே ஒரு சட்டப்பூர்வ நபராக இருக்கும் பட்சத்தில், அந்த சட்டப்பூர்வ-நபர் இயக்குநரின் பொறுப்பானது, அதன் சொந்த இயக்குநர்களை கூட்டாகவும் தனித்தனியாகவும் சாரும். எனவே, ஹோல்டிங் கட்டமைப்புகள் ஒரு இயல்பு நபரைப் பொறுப்பிலிருந்து விலக்கி வைப்பதில்லை; அந்தப் பொறுப்பானது வெறுமனே சங்கிலித் தொடராக மேல்நோக்கிச் செல்கிறது.

நிறுவனத்தின் மீதான பொறுப்பு: டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 2:9

டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 2:9, ஒவ்வொரு இயக்குநரும் நிறுவனத்தின் மீதான தங்கள் கடமைகளை முறையாகச் செய்ய வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துகிறது. அவ்வாறு செய்யத் தவறும் ஒரு இயக்குநர், அதன் விளைவாக ஏற்படும் சேதத்திற்கு நிறுவனத்திற்குப் பொறுப்பாவார், ஆனால் ஒரு கடுமையான குற்றச்சாட்டை முன்வைக்க முடிந்தால் மட்டுமே. இது ஒரு உள்ளகப் பொறுப்பாகும்: உரிமைகோருபவர் நிறுவனமே ஆகும்; இது பொதுவாக ஒரு புதிய வாரியம், மேற்பார்வை வாரியம், வழித்தோன்றல் தகுதியில் உள்ள பங்குதாரர்கள் அல்லது திவால்நிலைக்குப் பிறகான ஒரு அறங்காவலர் மூலம் செயல்படுகிறது.

ஒரு குற்றச்சாட்டு போதுமான அளவு தீவிரமானதா என்பது, வழக்கின் அனைத்து சூழ்நிலைகளின் அடிப்படையிலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. டச்சு நீதிமன்றங்கள், செயல்பாடுகளின் தன்மை, பொதுவாக அவற்றுடன் இணைந்திருக்கும் அபாயங்கள், இயக்குநர் குழுவிற்குள் பணிகளின் பங்கீடு, நிறுவனம் தானே ஏற்றுக்கொண்ட வழிகாட்டுதல்கள், அந்த நேரத்தில் இயக்குநருக்குக் கிடைத்த தகவல்கள், மற்றும் அந்தப் பணிக்குத் தகுதியானவராகவும் அதை மனசாட்சியுடன் செய்பவராகவும் உள்ள ஒரு இயக்குநரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் கவனம் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்கின்றன. நிறுவனத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக இருக்கும் ஒரு சட்டப்பூர்வ விதியை மீறுவது, அல்லது நிறுவனத்தின் சொந்த உள் விதிகளுக்கு முற்றிலும் முரணாகச் செயல்படுவது ஆகியவை ஒரு இயக்குநருக்கு எதிராகக் கடுமையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

பிரிவு 2:9, இயக்குநர் குழுவின் கூட்டுப் பொறுப்பையும் நிர்ணயிக்கிறது. நிறுவனத்தின் மேலாண்மை என்பது இயக்குநர் குழு முழுவதின் ஒரு பணியாகும், எனவே கொள்கையளவில் ஒவ்வொரு இயக்குநரும் முழுமைக்கும் பொறுப்பேற்க வேண்டும். பணிகளின் பங்கீட்டைக் கருத்தில் கொண்டு, தோல்வியைத் தனிப்பட்ட முறையில் தங்கள் மீது சுமத்த முடியாது என்பதையும், அதன் விளைவுகளைத் தவிர்ப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுப்பதில் தாங்கள் அலட்சியமாக இருக்கவில்லை என்பதையும் நிரூபிப்பதன் மூலம் ஒரு இயக்குநர் பொறுப்பிலிருந்து தப்பிக்கிறார். நடைமுறையில் இதன் பொருள் என்னவென்றால், சிக்கலைக் கண்ட ஒரு இயக்குநர், தாங்கள் அதை எழுப்பியதையும், அந்த விஷயத்தை வலியுறுத்தியதையும், இது எங்காவது பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதையும் நிரூபிக்க வேண்டும்.

உண்மையில் இயக்குனர்களை சிக்கலில் மாற்றுவது எது?

மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் இந்தப் போக்குகள் அசாதாரணமானவை அல்ல. அவை, அவ்வளவு பெரிய முடிவுக்குத் தேவையான தகவல்கள் இல்லாமல் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகள், நிறுவனத்தால் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது என்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அபாயங்கள், மற்றும் நிலைமையை யாராலும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு நிர்வாகம் பின்தங்க அனுமதிக்கப்பட்டதன் விளைவுகளாகும்.

• ஏற்படக்கூடிய அபாயத்திற்கு ஏற்ற நிதி அல்லது சட்டப் பகுப்பாய்வு இல்லாமல், நிறுவனத்தையே மூழ்கடிக்கக்கூடிய அளவிலான ஒரு பரிவர்த்தனையில் ஈடுபடுத்துவது.
• பணப்புழக்கம், ஒப்பந்த மீறல்கள் அல்லது இணக்கத் தோல்விகள் குறித்த தொடர்ச்சியான உள் எச்சரிக்கைகளைப் புறக்கணித்தல்.
• வெளிப்படுத்தாமலும், வாரியத்தின் சார்பற்ற பகுதியைத் தீர்மானிக்க அனுமதிக்காமலும், நலன் முரண்பாட்டில் செயல்படுவது.
• டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 2:10-இன் கீழ் உள்ள ஒரு தனிப்பட்ட சட்டப்பூர்வ கடமையான, நிறுவனத்தின் உரிமைகள் மற்றும் கடமைகளை எந்த நேரத்திலும் வெளிப்படுத்தும் நிலையில் நிர்வாகத்தைப் பராமரிக்கத் தவறுதல்.
• நிறுவனத்தால் அதன் செலுத்த வேண்டிய கடன்களை இனி செலுத்த இயலாது என்பதை இயக்குநர் குழுவால் முன்கூட்டியே கணிக்க முடிந்தபோதும், ஈவுத்தொகை மூலமாகவோ அல்லது வேறு வகையிலோ நிறுவனத்திலிருந்து பணத்தை வெளியே எடுப்பது.

ஒரு BV-க்கு அந்தக் கடைசிப் புள்ளி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஒரு விநியோகத்திற்கு, விநியோகச் சோதனையின் அடிப்படையில் இயக்குநர் குழுவின் ஒப்புதல் தேவைப்படுகிறது. மேலும், நிறுவனம் தனது செலுத்த வேண்டிய கடன்களைத் தொடர்ந்து செலுத்த இயலாது என்பதை அறிந்தோ அல்லது முன்கூட்டியே கணிக்க முடிந்தோ ஒரு செலுத்துதலுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கும் இயக்குநர்கள், அந்தப் பற்றாக்குறைக்கு நிறுவனத்திற்குத் தனிப்பட்ட முறையில் பொறுப்பாவார்கள். டச்சு நிறுவனச் சட்டம், கடமையுடன் அதன் விளைவையும் ஒரே மூச்சில் குறிப்பிடும் சில இடங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். பெருநிறுவன ஆளுகைக் கட்டமைப்பு மற்றும் இயக்குநர்களின் நல முரண்பாடுகள் குறித்த எங்கள் கட்டுரை , இதன் முடிவெடுக்கும் பக்கத்தை இன்னும் விரிவாகக் கையாள்கிறது.

பொதுக் கூட்டத்தால் வழங்கப்படும் கடன்தள்ளுபடி, அதாவது 'டிசார்ஜ்' (décharge), பெரும்பாலும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. அது ஆண்டு கணக்குகளில் இருந்து வெளிப்படையாகத் தெரிந்தவற்றையோ அல்லது பொதுக் கூட்டத்திற்கு வேறுவிதமாகத் தெரிவிக்கப்பட்டவற்றையோ மட்டுமே உள்ளடக்குகிறது; அது நிறுவனத்தை மட்டுமே கட்டுப்படுத்துகிறது; மேலும், பிரிவு 2:248-இன் கீழ் செயல்படும் ஒரு திவால்நிலை அறங்காவலருக்கு எதிராகவோ அல்லது மூன்றாம் தரப்பினருக்கு எதிராகவோ அதற்கு எந்த விளைவும் இல்லை. கடன்தள்ளுபடியை ஒரு பொதுப் பொதுமன்னிப்பாக நம்பும் ஒரு இயக்குநர், எதையும் நம்பவில்லை என்றே பொருள்.

கடனளிப்போர் மீதான பொறுப்பு: பிரிவு 6:162-இன் கீழ் நிகழும் சிவில் தவறு

வெளிப்புறப் பொறுப்பு என்பது, டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 6:162-இன் கீழ், ஒரு தவறான செயலுக்காக, பொதுவாக ஒரு கடனளிப்பவர் போன்ற மூன்றாம் தரப்பினர், இயக்குநருக்கு எதிராகத் தனிப்பட்ட முறையில் முன்வைக்கும் ஒரு கோரிக்கையாகும். நிறுவனம் பணம் செலுத்தத் தவறியது மட்டுமே போதுமானதல்ல. நிறுவனம் தனது கடமைகளைச் செய்யத் தவறியதற்கும், வேறு எந்த பரிகாரமும் இல்லாததற்கும், இயக்குநர் தனிப்பட்ட முறையில் கடுமையாகக் குற்றம் சாட்டப்படலாம் என்பதை கடனளிப்பவர் நிரூபிக்க வேண்டும்.

டச்சு வழக்குச் சட்டம் இரண்டு முக்கிய வடிவங்களைத் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. முதலாவது, அதை நிறுவிய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் பெயரால் அழைக்கப்படும் பெக்லாமெல் நிலைமை: ஒரு இயக்குநர், நிறுவனத்தால் தனது கடமையைச் செய்ய இயலாது என்பதையும், அதனால் ஏற்படும் சேதத்திற்கு எந்தவிதமான தீர்வையும் வழங்காது என்பதையும் அறிந்தோ அல்லது புரிந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திலோ, நிறுவனத்தின் சார்பாக ஒரு கடப்பாட்டை மேற்கொள்கிறார். பணம் செலுத்த இயலாது என்று இயக்குநருக்கு முன்பே தெரிந்த பொருட்கள் அல்லது சேவைகளை வாங்குவது இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும், மேலும் இது கடனளிப்பவரின் இழப்பிற்கு இயக்குநரைப் பொறுப்பாக்குகிறது.

இரண்டாவது முறை என்பது பணம் செலுத்துவதிலோ அல்லது மீட்பதிலோ ஏற்படும் தடை ஆகும்: இயக்குநர், ஏற்கனவே உள்ள ஒரு கடனை நிறுவனம் நிறைவேற்றத் தவறுவதற்குக் காரணமாகிறார் அல்லது அனுமதிக்கிறார், அல்லது பணம் செலுத்துவதற்கான வழிகளை நிறுவனத்திடமிருந்து பறித்துவிடுகிறார். ஒரு தீர்ப்புக்கு முன்னதாக ஒரு நிறுவனத்தின் சொத்துக்களைக் காலி செய்வது, கடன்களை அப்படியே விட்டுவிட்டு செயல்பாடுகளை ஒரு புதிய நிறுவனத்திற்கு மாற்றுவது, அல்லது விநியோகஸ்தர் காத்திருக்கும்போது பங்குதாரருக்குப் பணம் செலுத்துவது ஆகிய அனைத்தும் இந்த வகையின் கீழ் வருகின்றன.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கட்டணம்

ஒரு கடனாளருக்குப் பணம் செலுத்தி மற்றொருவருக்குச் செலுத்தாமல் இருப்பது தானாகவே சட்டவிரோதமானதல்ல. சிரமத்தில் இருக்கும் ஒரு நிறுவனம் தொடர்ந்து வர்த்தகம் செய்ய வேண்டும், அதற்குத் தேவையான விநியோகஸ்தர்களுக்குப் பணம் செலுத்த வேண்டும். நிறுவனத்தின் நிலைமை ஏற்கெனவே நம்பிக்கையற்றதாக இருந்த அல்லது அதன் கலைப்பு நடைமுறையில் தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு தருணத்தில், இயக்குநர், தொடர்பில்லாத கடனாளர்களின் இழப்பில், தம்மோடு அல்லது குழுமத்தோடு தொடர்புடைய கடனாளர்களுக்குச் சாதகமாகச் செயல்படும்போது அது தவறானதாகிறது. பணம் செலுத்தப்பட்ட கடனாளர் இயக்குநருக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கிறாரோ, அந்த முடிவை நியாயப்படுத்துவது அவ்வளவு கடினமாகிறது.

கடனளிப்பவர் நிரூபிக்க வேண்டியவை

நிரூபிக்கும் பொறுப்பு முழுமையாகக் கடன் கொடுத்தவர் மீதே உள்ளது. கடனைப் பெறும் ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட்ட அல்லது பணம் செலுத்தப்பட்ட தருணத்தில், இயக்குநருக்கு என்ன தெரிந்திருந்தது அல்லது அவர் என்ன புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதையும், அந்த அறிவு அவரது நடத்தையைத் தனிப்பட்ட முறையில் குற்றத்திற்குரியதாக ஆக்குகிறது என்பதையும் அவர் நிறுவ வேண்டும். இது ஒரு கடினமான சான்றியல் செயல்முறையாகும், இதன் காரணமாகவே இத்தகைய கோரிக்கைகள் பொதுவாக நிறுவனத்தின் சொந்தப் பதிவுகளான இயக்குநர் குழுவின் கூட்டக் குறிப்புகள், பணப்புழக்க முன்னறிவிப்புகள், வங்கி அறிக்கைகள், கணக்காளருடனான கடிதப் பரிமாற்றங்கள் மற்றும் இறுதி மாதங்களில் செய்யப்பட்ட கொடுப்பனவுகளின் வரிசைமுறை ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே கட்டமைக்கப்படுகின்றன.

ஒரு இயக்குநருக்கு எதிரான இழப்பீட்டுக் கோரிக்கை, சாதாரண காலவரையறை விதிகளுக்கு உட்பட்டது: பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினர், சேதம் மற்றும் அதற்குப் பொறுப்பான நபர் ஆகிய இரண்டையும் அறிந்த நாளிலிருந்து ஐந்து ஆண்டுகள், மற்றும் எப்படியாயினும், அந்த நிகழ்வு நடந்ததிலிருந்து இருபது ஆண்டுகள். ஒரு இயக்குநர் மீது வழக்குத் தொடுப்பதா வேண்டாமா என்று தீர்மானிப்பதற்கு முன், திவால்நிலையின் முடிவிற்காகக் காத்திருக்கும் கடனளிப்பவர்கள் இந்தக் காலக்கெடுவை மனதில் கொள்ள வேண்டும்.

கவனிக்கத் தவறக்கூடிய இரண்டு வழிகள்

முதலாவது, நிறுவனம் உருவாவதற்கு முன்பு செய்யப்படும் செயல்கள் தொடர்பானது. டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 2:203-இன் கீழ், இன்னும் இணைக்கப்படாத ஒரு வணிக நிறுவனத்தின் (BV) பெயரில் செயல்படும் ஒரு நபர், நிறுவனம் இணைக்கப்பட்டவுடன் அச்செயலை அங்கீகரிக்கும் வரை, தனிப்பட்ட முறையில் அந்தச் செயலால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறார். பின்னர், நிறுவனம் அங்கீகரிக்கப்பட்ட கடமையை நிறைவேற்றத் தவறினால், அந்நிறுவனத்தால் அச்செயலைச் செய்ய இயலாது என்பதைச் செயல்பட்ட நபர் அறிந்திருந்தாலோ அல்லது நியாயமாக அறிந்திருக்க வாய்ப்பிருந்தாலோ, அதனால் ஏற்படும் சேதத்திற்கு அவரே பொறுப்பாவார். நிறுவன இணைப்புச் செயல்பாட்டின் போது வர்த்தகத்தைத் தொடங்கும் நிறுவனர்கள், உண்மையில் எவை அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதைக் கண்காணித்து வர வேண்டும்.

இரண்டாவது சட்டப்பூர்வமானது அல்ல, மாறாக ஒப்பந்த அடிப்படையிலானது. மேலும், ஒரு டச்சு இயக்குநர் ஒரு நிறுவனத்தின் கடனைச் செலுத்தும் மிகவும் பொதுவான வழி இதுவேயாகும். வங்கிகள், நில உரிமையாளர்கள் மற்றும் பெரிய விநியோகஸ்தர்கள், இயக்குநர் அல்லது ஹோல்டிங் நிறுவனத்திடமிருந்து ஒரு தனிப்பட்ட உத்தரவாதம் அல்லது கூட்டுப் பொறுப்பை வழக்கமாகக் கோருகின்றனர். அந்தப் பொறுப்பு, குற்றத்திற்குரிய நடத்தையுடன் எந்தத் தொடர்பும் கொண்டிருக்கவில்லை: அது கையொப்பமிட்டதிலிருந்தே தொடர்கிறது, நிறுவனத்தின் திவால்நிலைக்குப் பிறகும் நீடிக்கிறது, மேலும் மேலே விவரிக்கப்பட்ட எந்த வரம்புகளும் இன்றி அது செயல்படுத்தப்படுகிறது. ஒவ்வொரு இயக்குநரும் தாங்கள் எந்தெந்த உத்தரவாதங்களை, எவ்வளவு தொகைக்கு, எவ்வளவு காலத்திற்கு வழங்கியுள்ளனர் என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்திருக்க வேண்டும், மேலும் அடிப்படை உறவு மாறும்போது அதிலிருந்து விடுவிக்குமாறு கோர வேண்டும்.

திவால்நிலையில் பொறுப்பு: டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 2:248

ஒரு முதலீட்டு நிறுவனம் (BV) திவாலாகிவிட்டதாக அறிவிக்கப்படும்போது, ​​அதன் நிர்வாகக் குழு வெளிப்படையாகத் தனது கடமைகளை முறையற்ற விதத்தில் நிறைவேற்றியிருந்து, அதுவே திவால்நிலைக்கு ஒரு முக்கியக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்பது நம்பத்தகுந்ததாக இருந்தால், அறங்காவலர் (காப்பாளர்) அந்த நிறுவனத்தின் சொத்துக்களில் உள்ள முழுப் பற்றாக்குறைக்கும் ஒவ்வொரு இயக்குநரையும் கூட்டாகவும் தனித்தனியாகவும் பொறுப்பாக்க முடியும். இந்த விதிமுறை டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 2:248-இல் உள்ளது; பிரிவு 2:138, முதலீட்டு நிறுவனத்திற்கும் (NV) இதே விதியைக் கொண்டுள்ளது. நிரூபிக்கும் பொறுப்புக்கு என்ன நேர்கிறது என்பதன் காரணமாக, இயக்குநர்கள் இந்தக் கோரிக்கையைப் பற்றித்தான் அதிகம் கவலைப்பட வேண்டும்.

பிரிவு 2:9-இன் கடுமையான கண்டனத்தை விட, வெளிப்படையாக முறையற்ற நிர்வாகம் என்பது ஒரு கடினமான அளவுகோலாகும். அதே சூழ்நிலைகளிலும், அதே தகவல்களுடனும் எந்தவொரு நியாயமான இயக்குநரும் அவ்வாறு செயல்பட்டிருக்க மாட்டாரா என்பதே நீதிமன்றங்கள் பயன்படுத்தும் சோதனையாகும். சாதாரண தவறான நிர்வாகம், பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் தவறான நிர்வாகமாக இருந்தாலும் கூட, இந்த அளவுகோலை பூர்த்தி செய்யாது; ஆனால், பொறுப்பற்ற அல்லது கவனக்குறைவான நடத்தையின் ஒரு தொடர் நிகழ்வு பூர்த்தி செய்யும். இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது, ஏனெனில் ஒரே மாதிரியான உண்மைகள் பிரிவு 2:9-இன் கீழ் ஒரு கோரிக்கையை ஆதரிக்கக்கூடும், அதே சமயம் பிரிவு 2:248-இன் கீழ் அது போதுமானதாக இல்லாமல் போகலாம், மேலும் ஒரு அறங்காவலர் பொதுவாக இரண்டையும் ஒரு காரணமாகக் குறிப்பிடுவார்.

சட்டப்பூர்வ அனுமானம்

வாரியம், பிரிவு 2:10-இன் படியான கணக்குப் பராமரிப்புக் கடமையை நிறைவேற்றத் தவறினாலோ, அல்லது பிரிவு 2:394-இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள காலத்திற்குள் ஆண்டு கணக்குகளை வெளியிடத் தவறினாலோ, கடமைகளை முறையாக நிறைவேற்றாதது சட்டப்படி உறுதி செய்யப்படுகிறது, மேலும் இது திவால்நிலைக்கு ஒரு முக்கியக் காரணமாக இருந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு முக்கியமற்ற விடுபடல் புறக்கணிக்கப்படுகிறது, ஆனால் ஒரு தாக்கல் தவறுதலை முக்கியமற்றது என்று அழைப்பதற்கான வரம்பு தாராளமானதல்ல, மேலும் பல மாதங்கள் தாமதமான ஒரு தாக்கல் முக்கியமற்றதாகக் கருதப்படாது.

வெளியீட்டுக் காலக்கெடு என்பது பெரும்பாலான நிறுவனங்களைச் சிக்க வைக்கும் ஒரு பொறி. ஆண்டு கணக்குகளைத் தயாரிப்பதற்கும் ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் நிறுவனத்தின் உள்ளக கால அட்டவணை எதுவாக இருந்தாலும், நிதியாண்டு முடிந்த பன்னிரண்டு மாதங்களுக்குள் வர்த்தக சபையின் வர்த்தகப் பதிவேட்டில் அவை தாக்கல் செய்யப்பட வேண்டும். சம்பந்தப்பட்ட காலகட்டத்தில் ஒரே ஒரு முறை தாக்கல் செய்யத் தவறினால் கூட, நிரூபணச் சுமையை மாற்றுவதற்கு அது போதுமானது.

ஒருமுறை அனுமானம் வலுப்பெற்றால், அறங்காவலர் மிகக் குறைவாகவே நிரூபிக்க வேண்டியிருக்கும். திவால்நிலையானது உண்மையில் வேறு ஏதோ ஒன்றால், அதாவது நிறுவனத்தை எப்படியும் வீழ்த்தியிருக்கக்கூடிய ஒரு வெளிப்புறக் காரணத்தால் ஏற்பட்டது என்பதை இயக்குநர் காட்ட வேண்டும். மேலும், அதன் விளைவுகளைத் தவிர்ப்பதில் தாங்கள் அலட்சியமாக இருக்கவில்லை என்பதையும் அவர் நிரூபிக்க வேண்டும். இயக்குநர்கள் இதில் வெற்றி பெறுகிறார்கள், ஆனால் அதற்கு ஒரு கூற்றல் அல்ல, ஆவணப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் நம்பகமான மாற்று விளக்கம் தேவைப்படுகிறது.

வரம்புகள் மற்றும் பாதுகாப்புகள்

மூன்று வரம்புகள் முக்கியமானவை. இந்தக் கோரிக்கையானது, திவால்நிலைக்கு முந்தைய மூன்று ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த முறையற்ற நிர்வாகம் குறித்து மட்டுமே சம்பந்தப்பட்டது, எனவே பழைய நடத்தை இதன் வரம்பிற்கு அப்பாற்பட்டது. ஒரு தனிப்பட்ட இயக்குநர், முறையற்ற நிர்வாகம் தங்கள் மீது சுமத்தப்பட முடியாது என்பதையும், அதன் விளைவுகளைத் தவிர்ப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுப்பதில் அவர்கள் அலட்சியமாக இருக்கவில்லை என்பதையும் நிரூபிப்பதன் மூலம் தப்பித்துக் கொள்ளலாம்; இது மீண்டும், பதிவுசெய்யப்பட்டவற்றைப் பொறுத்தே அமைகிறது. மேலும், முறையற்ற நிர்வாகத்தின் தன்மை மற்றும் தீவிரத்தன்மை, திவால்நிலையின் பிற காரணங்கள் மற்றும் அது கையாளப்பட்ட விதம் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, கூட்டாகவும் ஒவ்வொரு இயக்குநருக்குமான தொகையைக் குறைப்பதற்கு நீதிமன்றத்திற்குத் தெளிவான அதிகாரம் உள்ளது.

பற்றாக்குறைக் கோரிக்கையுடன், திவால்நிலைக்கு முந்தைய பரிவர்த்தனைகளையும் அறங்காவலர் ஆய்வு செய்வார். கட்டாயமில்லாத மற்றும் கடனாளர்களுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்திய செயல்களை, திவால் சட்டத்தின் ஆக்டியோ பாலியானா எனப்படும் மோசடியான முன்னுரிமையின் அடிப்படையில் அறங்காவலர் ரத்து செய்யலாம். மேலும், கடனாளரும் நிறுவனமும் கலந்தாலோசித்து அந்தக் கடனாளருக்குச் சாதகமாகச் செயல்பட்டிருந்தால், ஏற்கனவே செலுத்த வேண்டிய கடன்களுக்கான கொடுப்பனவுகளையும் கேள்விக்குட்படுத்தலாம். திவால் சட்டம் மற்றும் அதன் நடைமுறைகள் குறித்த எங்கள் வழிகாட்டி , சொத்து எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறது.

செலுத்தப்படாத வரிகள் மற்றும் ஓய்வூதிய பங்களிப்புகள்

1990 ஆம் ஆண்டின் அரசு வரிகள் வசூல் சட்டத்தின் 36 ஆம் பிரிவு, ஒரு டச்சு இயக்குநர் எதிர்கொள்ளும் மிகக் கடுமையான விதிமுறைகளை உருவாக்குகிறது, மேலும் இது ஊதிய வரி, மதிப்புக்கூட்டு வரி (VAT) மற்றும் பல இதர வரிகளுக்கும் பொருந்தும். இந்த வரிகளில் ஒன்றை உரிய நேரத்தில் செலுத்த இயலாது என்பதை நிறுவனம் கண்டறிந்தவுடன், அதன் நிர்வாகக் குழு அந்த இயலாமை குறித்து வரி அதிகாரிகளுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும். வரி செலுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டிய அல்லது அனுப்பப்பட்டிருக்க வேண்டிய நாளிலிருந்து இரண்டு வாரங்களுக்குள் இந்த அறிவிப்பு செய்யப்பட வேண்டும்.

சரியான நேரத்தில் மற்றும் முறையாக ஆதாரங்களுடன் வழங்கப்படும் ஒரு அறிவிப்பு, இயக்குநரைத் தற்காத்துக் கொள்ளக்கூடிய நிலையில் வைத்திருக்கிறது: அந்த அறிவிப்புக்கு முந்தைய மூன்று ஆண்டுகளில், அந்த இயக்குநரின் முறையற்ற நிர்வாகமே வரி செலுத்தத் தவறியதற்குக் காரணம் என்பதை வரி அதிகாரிகள் நிரூபிக்க வேண்டும். சரியான நேரத்தில் அறிவிப்பு வழங்கப்படாவிட்டால், நிலைமை முற்றிலும் தலைகீழாக மாறிவிடும். முறையற்ற நிர்வாகம் இருந்ததாக அனுமானிக்கப்படுகிறது, மேலும் அறிவிக்கத் தவறியது தனது தவறல்ல என்பதை முதலில் நிரூபித்த பின்னரே, அந்த அனுமானத்தை மறுக்க இயக்குநருக்கு அனுமதி அளிக்கப்படுகிறது. நடைமுறையில், இந்த இரண்டாவது தடையைக் கடப்பது என்பது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது, இறுதியில் முழு வரிக் கடனுக்கும் இயக்குநரே தனிப்பட்ட முறையில் பொறுப்பேற்க வேண்டியதாகிறது.

ஓய்வூதிய நிதிகள் (கட்டாய உறுப்பினர்) சட்டம் 2000-இன் கீழ் ஒரு கட்டாயத் துறைசார் ஓய்வூதிய நிதிக்குச் செலுத்த வேண்டிய பங்களிப்புகளுக்கும், அதற்கென உள்ள அறிவிப்புக் கடமையுடன் இதே செயல்முறை பொருந்தும். ஊதிய வரியைத் தாமதமாகச் செலுத்தும் இயக்குநர்கள், பொதுவாக ஓய்வூதியப் பங்களிப்புகளையும் தாமதமாகச் செலுத்துவார்கள், எனவே இந்த இரண்டு கோரிக்கைகளும் ஒன்றாகவே வந்து சேரும்.

நடைமுறைப் பாடம் கவர்ச்சியற்றதும் உறுதியானதுமாகும்: அந்த அறிவிப்பு ஒரு இரண்டு வார வேலை, அதற்கு எந்தச் செலவும் இல்லை, மேலும் அதைச் செய்யத் தவறினால் ஒரு நிறுவனக் கடன் தனிப்பட்ட கடனாக மாறிவிடும். வரி அமைப்பு தொடர்பான கேள்விகள் ஒரு வரி ஆலோசகரிடம் கேட்கப்பட வேண்டியவை, ஆனால் அந்த அறிவிப்பு என்பது இயக்குநர் குழுவின் ஒரு சட்டப்பூர்வக் கடமையாகும், அதை ஒருபோதும் கவனிக்காமல் விட்டுவிடக் கூடாது.

பொறுப்பு குற்றவியல் ஆக மாறும் இடத்தில்

டச்சு குற்றவியல் சட்டத்தின் 51வது பிரிவு, சட்டப்பூர்வ நிறுவனங்களால் குற்றவியல் குற்றங்கள் செய்யப்படுவதை அனுமதிக்கிறது. அவ்வாறு குற்றங்கள் செய்யப்படும் பட்சத்தில், அந்த சட்டப்பூர்வ நிறுவனத்தின் மீதோ, தடைசெய்யப்பட்ட நடத்தைக்கு உத்தரவிட்டவர்கள் மீதோ, அல்லது அதை உண்மையில் இயக்கியவர்கள் மீதோ, அல்லது இருவர் மீதோ வழக்குத் தொடரப்படலாம். எனவே, ஒரு இயக்குநருக்கான தனிப்பட்ட குற்றவியல் பாதிப்பானது, அவர் அந்தச் செயலைச் செய்தாரா என்பதைச் சார்ந்திருக்கவில்லை; மாறாக, அவர் அந்த நடத்தைக்கு உத்தரவிட்டிருந்தாரா, அல்லது அதைத் தடுக்கும் நிலையில் இருந்தாரா, அது குறித்து அறிந்திருந்தாரா, மற்றும் அதை ஏற்றுக்கொண்டாரா என்பதைச் சார்ந்திருக்கிறது.

நடைமுறையில் எழும் குற்றங்கள் என்பவை, பல்வேறு வடிவங்களில் உள்ள திவால் மோசடி, ஆவணப் போலியாக்கம் மற்றும் தவறான ஆண்டுக் கணக்குகள், பணச்சலவை, அரசு அதிகாரிகளுக்கு இலஞ்சம் கொடுத்தல், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பாதுகாப்புச் சட்ட மீறல்கள், மற்றும் வரி மோசடி ஆகியவை ஆகும். இவை நிர்வாக ரீதியான தவறுகள் அல்ல. ஒவ்வொன்றிற்கும் உள்நோக்கம் தேவைப்படுகிறது அல்லது, சில சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பாதுகாப்புக் குற்றங்களில், ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு குற்றத்திற்குரிய அலட்சியம் தேவைப்படுகிறது, மேலும் இவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு கடனளிப்பவரால் அல்லாமல், அரசுத் தரப்பு வழக்குத் துறையால் விசாரிக்கப்படுகின்றன.

பணத்தைத் தாண்டி நீடிக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட விளைவு கவனத்திற்குரியது. திவால் சட்டத்தின் கீழ், அறங்காவலர் அல்லது பொது வழக்குரைஞர் சேவையின் கோரிக்கையின் பேரில், ஒரு திவால்நிலை தொடர்பாக, நீதிமன்றம் ஒரு இயக்குநருக்கு அதிகபட்சமாக ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு குடிமைப் பதவிக்கான தகுதியிழப்பை விதிக்க முடியும். தகுதியிழப்பு செய்யப்பட்ட ஒருவரை டச்சு சட்ட நிறுவனத்தின் இயக்குநராகவோ அல்லது மேற்பார்வை இயக்குநராகவோ நியமிக்க முடியாது, மேலும் தற்போதுள்ள நியமனங்கள் வர்த்தகப் பதிவேட்டிலிருந்து நீக்கப்படுகின்றன. ஒரு தொழில்முறை இயக்குநரைப் பொறுத்தவரை, இது பற்றாக்குறைக் கோரிக்கையை விட அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

யார் இயக்குநராகக் கருதப்படுகிறார்?

முறைப்படியான நியமனம் என்பது அந்தக் கருத்தின் எல்லையல்ல. மூன்று தரப்பு மக்கள், தாங்கள் எதிர்பார்ப்பதை விட அடிக்கடி அதற்குள் தங்களைக் காண்கிறார்கள்.

நிர்வாகம் சாராத மற்றும் மேற்பார்வை இயக்குநர்கள், தங்களின் மேற்பார்வைப் பணியுடன் ஒப்பிட்டு அளவிடப்படும் முறையான செயல்திறனுக்கான ஒரே கடமைக்கு உட்பட்டவர்கள். நிர்வாக வாரியம் நிறுவனத்தை அதலபாதாளத்தில் தள்ளுகிறது என்று தெரிந்தும் ஒன்றும் செய்யாத, அல்லது ஒரு மேற்பார்வையாளருக்குத் தேவையான தகவல்களை ஒருபோதும் கேட்காத ஒரு மேற்பார்வை இயக்குநர், அந்தத் தவறுக்காகக் கடுமையாகக் குற்றம் சாட்டப்படலாம். திவால்நிலையில், இந்தக் குறைபாடு கோரிக்கை மேற்பார்வை இயக்குநர்களுக்கும் பொருந்தும்.

டச்சு கொள்கை வரையறைகளின்படி, நடைமுறை இயக்குநர்கள் என்பவர்கள், ஒருபோதும் நியமிக்கப்படாத போதிலும், இயக்குநர்களைப் போலவே நிறுவனத்தின் கொள்கையைத் தீர்மானிக்கும் நபர்கள் ஆவர். இயக்குநர்கள் குழுவிற்கு அறிவுறுத்தும் ஒரு ஆதிக்கப் பங்குதாரர் (இது பங்குதாரர் தகராறு பொறுப்பாக மாறுவதற்கான வழிகளில் ஒன்றாகும்), முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் ஒரு குழுமத்தின் தாய் நிறுவனம், அல்லது வணிகத்தைத் திறம்பட நடத்தும் ஒரு ஆலோசகர் ஆகிய அனைவரையும் பற்றாக்குறைக் கோரிக்கையின் நோக்கங்களுக்காக இயக்குநர்களாகக் கருதலாம். நீதிமன்றம் வர்த்தகப் பதிவேட்டை அல்ல, உண்மையான செல்வாக்கையே கருத்தில் கொள்கிறது.

முன்னாள் இயக்குநர்கள் தாங்கள் பதவி வகித்த காலத்திற்கு உட்பட்டவர்களாகவே இருப்பார்கள். பதவி விலகல் என்பது எதிர்கால நடவடிக்கைகளுக்கான காலக்கெடுவை நிறுத்தி வைத்தாலும், கடந்த காலத்தை அழித்துவிடுவதில்லை. மேலும், திவால்நிலைக் கோரிக்கையின் மூன்றாண்டு கால அவகாசமானது, திவால்நிலைக்கு முன்பு விலகிய இயக்குநர்களையும் உள்ளடக்கும். தனது பதவி நீடிக்க முடியாததாகிவிட்டதால் பதவி விலகும் ஒரு இயக்குநர், அதற்கான காரணத்தைப் பதிவு செய்ய வேண்டும். அத்துடன், அந்தப் பதவி விலகலை வர்த்தக சபையில் பதிவு செய்வதையும் உறுதி செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், மூன்றாம் தரப்பினர் என்னென்ன பொறுப்புகளை ஏற்கலாம் என்பதை அந்தப் பதிவேட்டே தீர்மானிக்கிறது.

நான்கு வழிகளும் அருகருகே

எந்தக் கோரிக்கை யாரிடமிருந்து, எந்த அடிப்படையில் வருகிறது, மற்றும் என்ன நிரூபிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை கீழேயுள்ள அட்டவணை சுருக்கமாகக் கூறுகிறது.

நடைமுறையில் அபாயத்தைக் குறைப்பது எப்படி

கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வெற்றிகரமான தற்காப்பு வாதமும் ஒரே ஒரு விஷயத்தைச் சார்ந்தே இருக்கிறது: அதாவது, அந்த அளவிலான ஒரு முடிவுக்குத் தகுதியான தகவல்களின் அடிப்படையில்தான் அந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது என்பதைக் காட்டும் ஒரு சமகாலப் பதிவு. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு சாட்சி அறிக்கையில் தங்கள் முடிவிற்கான காரணங்களை மீண்டும் கட்டமைக்கும் இயக்குநர்கள், அந்தச் சமயத்திலேயே தங்கள் காரணங்களை எழுத்துப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்திருந்த இயக்குநர்களை விட மிகவும் பலவீனமான நிலையில் இருந்து தொடங்குகிறார்கள்.

ஆறு பழக்கவழக்கங்கள் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

1. நிர்வாகத்தைப் புதுப்பித்து, விதிவிலக்கு இல்லாமல் ஒவ்வொரு ஆண்டும், சட்டப்பூர்வ காலத்திற்குள் ஆண்டு கணக்குகளைத் தாக்கல் செய்யுங்கள். இதுவே கிடைக்கக்கூடிய பொறுப்புக் காப்பீடுகளில் மிகவும் மலிவானதும், இயக்குநர்கள் நஷ்டமடைவதற்கான மிகப்பொதுவான ஒற்றைக் காரணமும் ஆகும்.
2. இயக்குநர் குழு முடிவுகளின் விளைவை மட்டுமல்ல, அதன் சாராம்சத்தையும் குறித்துக்கொள்ளுங்கள்: பரிசீலிக்கப்பட்ட மாற்று வழிகள், சார்ந்திருந்த புள்ளிவிவரங்கள், பெறப்பட்ட ஆலோசனை மற்றும் வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஏதேனும் மாற்றுக்கருத்துகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கவும்.
3. இயக்குநர் குழுவிற்குள் பணிகளைத் தெளிவாகவும் எழுத்துப்பூர்வமாகவும் பிரித்துக் கொடுங்கள், மேலும் மற்றவர்களை மேற்பார்வையிடுவதற்குத் தேவையான தகவல்களை ஒவ்வொரு இயக்குநரும் தொடர்ந்து பெறுவதை உறுதி செய்யுங்கள்.
4. பணப்புழக்கத்தை காலாண்டுக்கு ஒருமுறை என்பதற்குப் பதிலாக தொடர்ச்சியாகக் கண்காணிக்கவும், மேலும் நிறுவனம் தனது கடமைகளைத் தொடர்ந்து நிறைவேற்ற முடியுமா என்பதை இயக்குநர் குழு எப்போது முறையாக மதிப்பாய்வு செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்து ஒரு விதியை அமைக்கவும்.
5. இருப்புநிலைக் குறிப்புடன் ஒப்பிடுகையில் பெரிய அளவிலான பரிவர்த்தனைகளுக்கு முன்பும், எந்தவொரு விநியோகத்திற்கு முன்பும், மற்றும் திவால்நிலையின் முதல் அறிகுறி தென்படும்போதும் வெளிப்புற சட்ட அல்லது நிதி ஆலோசனையைப் பெற்று, அந்த ஆலோசனை பெறப்பட்டு பின்பற்றப்பட்டது என்பதைப் பதிவு செய்யவும்.
6. இரண்டு வார காலத்திற்குள் பணம் செலுத்த இயலாமை ஏற்பட்டால், வரி அதிகாரிகளுக்குத் தெரிவிக்கவும், மேலும் அந்தக் காலக்கெடுவை மாற்ற முடியாததாகக் கருதவும்.

இயக்குநர்கள் மற்றும் அதிகாரிகள் காப்பீடு

இயக்குநர் மற்றும் பொறுப்புக் காப்பீடு (D&O insurance), இயக்குநர்களுக்கு எதிராக அவர்களின் நிர்வாகத் தகுதியில் எழும் கோரிக்கைகளிலிருந்து ஏற்படும் தற்காப்புச் செலவுகள், தீர்வுகள் மற்றும் சேதங்களை ஈடுசெய்கிறது, மேலும் பெரும்பாலான வாரியங்களுக்கு இது ஒரு அவசியமான பாதுகாப்பு அடுக்காகும். அதன் வரம்புகளைச் சோதிப்பதற்கு முன்பு அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். காப்பீடு பொதுவாக கோரிக்கைகளின் அடிப்படையில் எழுதப்படுகிறது, எனவே முடிவு எடுக்கப்பட்டபோது நடைமுறையில் இருந்த பாலிசியை விட, கோரிக்கை செய்யப்படும்போது நடைமுறையில் இருந்த பாலிசியே அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது, மேலும் பதவி விலகும் எவருக்கும் ரன்-ஆஃப் காப்பீடு (run-off cover) முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. வேண்டுமென்றே செய்யப்படும் தவறுகள், மோசடி மற்றும் தனிப்பட்ட முறையில் ஆதாயம் அடைதல் ஆகியவை விலக்கப்பட்டுள்ளன, அபராதங்கள் மற்றும் தண்டனைகள் பொதுவாகக் காப்பீடு செய்ய முடியாதவை, மேலும் காப்பீட்டுத் தொகை முழு வாரியத்தாலும் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. நெதர்லாந்தில் உள்ள பொறுப்புக் காப்பீடு குறித்த எங்கள் வழிகாட்டி , இந்தப் பாலிசிகள் எவ்வாறு ஒன்றிணைகின்றன என்பதை விளக்குகிறது.

ஒரு கோரிக்கை வரும்போது என்ன செய்வது

ஒரு பொறுப்புரிமைக் கோரிக்கை என்பது பொதுவாக, ஆவணங்களைக் கோரி ஒரு அறங்காவலரிடமிருந்து வரும் கடிதமாகவோ, அல்லது வரி அதிகாரிகளிடமிருந்து வரும் பொறுப்புரிமை அறிவிப்பாகவோ தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும். இவ்விரண்டிற்கும் முறைசாராமல் பதிலளிக்கக் கூடாது. முதலில், நிர்வாகக் குழுவின் கூட்டக் குறிப்புகள், நிர்வாக அறிக்கைகள், கணக்காளருடனான கடிதப் பரிமாற்றங்கள் மற்றும் இறுதி ஆண்டின் செலுத்தல் வரலாறு உள்ளிட்ட பதிவேடுகளைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், அவை ஏற்கெனவே சொத்து நிர்வாகத்திடம் இருக்கும், மேலும் உங்கள் சொந்தப் பிரதியில் உள்ள இடைவெளிகள் யாருக்கும் உதவாது.

அதிகாரப்பூர்வ நிலையை உடனடியாகச் சரிபார்க்கவும்: புகார் செய்யப்பட்ட நடத்தை மூன்று வருட காலக்கெடுவிற்குள் வருகிறதா, ஆண்டு கணக்குகள் உண்மையில் எப்போது தாக்கல் செய்யப்பட்டன, பணம் செலுத்த இயலாமை குறித்த அறிவிப்பு வழங்கப்பட்டதா, மற்றும் கோரிக்கை காலாவதியாகிவிட்டதா என்பனவற்றைக் கவனிக்கவும். வரி அதிகாரிகளிடமிருந்து வரும் பொறுப்பு அறிவிப்புக்கு அதற்கென ஒரு ஆட்சேபனைக் காலம் உண்டு, அதைத் தவறவிடுவது பிரதானமான தற்காப்பு வாதத்திற்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். இந்த அம்சங்கள் சரிபார்க்கப்படும் வரை பணம் செலுத்தாதீர்கள், பொறுப்பை ஒப்புக்கொள்ளாதீர்கள், மற்றும் சமரச உடன்படிக்கையில் ஈடுபடாதீர்கள். மேலும், சாத்தியமான கோரிக்கைக்காக ஆதாரங்களைச் சேகரிக்கும் ஒரு அறங்காவலருடனான நேர்காணலில் கூறப்படும் விஷயங்களில் கவனமாக இருங்கள்.

பல இயக்குநர்கள் சம்பந்தப்பட்டிருக்கும்போது, ​​ஒரே வழக்கறிஞரை நியமிப்பதற்கு முன், அவர்களின் நலன்கள் உண்மையிலேயே ஒன்றுக்கொன்று இணக்கமாகச் செல்கின்றனவா என்பது குறித்து ஆலோசனை பெறுங்கள். பல வழக்குகளில், ஒவ்வொரு இயக்குநருக்குமான தற்காப்பு வாதங்கள் வேறுபடுகின்றன, மேலும் ஒருவரைக் குற்றமற்றவர் என்று நிரூபிக்கும் பணிப் பங்கீடு, மற்றொருவரைக் குற்றவாளியாக்கிவிடும். எங்கள் பெருநிறுவனச் சட்டக் குழுவால் இதை ஆரம்பத்திலேயே மதிப்பிட முடியும்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

டச்சு நிறுவனச் சட்டத்தின் சிக்கல்களை நீங்கள் ஆராயும்போது, ​​குறிப்பாக இயக்குநர் பொறுப்பு குறித்து குறிப்பிட்ட கேள்விகள் எழுவது இயல்பானது. நாம் அடிக்கடி கேட்கும் கேள்விகளுக்கான சில தெளிவான, நேரடியான பதில்கள் இங்கே.

Law & More நெதர்லாந்தில், பொறுப்பு குறித்த முதல் அறிவிப்பிலிருந்து உரிமையியல் நீதிமன்றங்களில் நடைபெறும் நடவடிக்கைகள் வரை, இயக்குநர் பொறுப்பு குறித்து இயக்குநர்கள், பங்குதாரர்கள் மற்றும் அறங்காவலர்களுக்கு நாங்கள் ஆலோசனை வழங்குகிறோம். உண்மையான பொறுப்பு எங்குள்ளது என்பதை நாங்கள் மதிப்பிடுகிறோம், காலவரையறை மற்றும் அறிவிப்புத் தேதிகள் குறித்த நிலையை உறுதிசெய்கிறோம், மேலும் டச்சு உரிமையியல் சட்டத்தின் 2:9, 6:162 மற்றும் 2:248 ஆகிய பிரிவுகளின் கீழ் வழக்குகளைப் பாதுகாக்கிறோம் அல்லது கொண்டு வருகிறோம். உங்கள் நிலைமை குறித்து விவாதிக்க எங்கள் பெருநிறுவனச் சட்டக் குழுவைத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.