நெதர்லாந்தில் பெற்றோர் அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல்

பெற்றோர் அதிகாரத்தைப் பறித்தல் என்பது, 1 ஜனவரி 2015 முதல் டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 1:266-இன் கீழ், 'பெற்றோர் அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல்' (beeindiging van het gezag) என்று டச்சு சட்டம் குறிப்பிடும் ஒரு பொதுவான பெயராகும். மாவட்ட நீதிமன்றம் மட்டுமே இதற்கு உத்தரவிட முடியும், அதுவும் குழந்தை பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு வாரியம் (Raad voor de Kinderbescherming), அரசு வழக்கறிஞர், அல்லது குறைந்தது ஒரு வருடமாவது குழந்தையைத் தங்கள் சொந்தக் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாக வளர்த்த ஒரு பராமரிப்பாளர் ஆகியோரின் விண்ணப்பத்தின் பேரில் மட்டுமே. இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன: குழந்தையின் வளர்ச்சி மிகவும் கடுமையாக அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகி வளர்வதால், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் அதன் பராமரிப்பு மற்றும் வளர்ப்புக்கான பொறுப்பை பெற்றோரால் ஏற்க முடியாமல் இருப்பது, அல்லது பெற்றோர் தங்கள் அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவது. மற்றொரு பெற்றோர் தங்கள் பொறுப்பிலிருந்து விலகி இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் ஒரு பெற்றோர் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு நடைமுறையில் உள்ளனர்.

டச்சு சட்டத்தின் கீழ் பெற்றோர் அதிகாரம் என்பதன் பொருள் என்ன?

பெற்றோர் அதிகாரம் (ouderlijk gezag) என்பது ஒரு சிறு குழந்தையைப் பராமரித்து வளர்ப்பதற்கும், அக்குழந்தை எங்கு வசிக்க வேண்டும், எந்தப் பள்ளியில் படிக்க வேண்டும், என்ன மருத்துவ சிகிச்சை பெற வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்கும், குழந்தையின் சொத்துக்களை நிர்வகிப்பதற்கும், சட்ட விஷயங்களில் அக்குழந்தையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதற்கும் உள்ள சட்டப்பூர்வமான அதிகாரமும் கடமையுமாகும். அதிகாரம் பெற்ற ஒரு பெற்றோர், குழந்தையின் சட்டப்பூர்வ பிரதிநிதியாகவும் இருக்கிறார். இதனால்தான், ஒரு சிறுவருக்கான கடவுச்சீட்டு விண்ணப்பம், பள்ளிச் சேர்க்கை அல்லது வங்கிக் கணக்கு போன்றவற்றுக்கு, அதிகாரம் பெற்ற அனைவரின் ஒப்புதலும் தேவைப்படுகிறது.

இரு பெற்றோரும் கூட்டாக அதிகாரம் கொண்டிருக்கும்போது, ​​அவர்கள் அதை ஒன்றாகச் செயல்படுத்துகிறார்கள் மற்றும் முக்கியமான முடிவுகளை ஒன்றாக எடுக்கிறார்கள். ஒரு பெற்றோர் மட்டும் தனியாக அதிகாரம் கொண்டிருந்தால், அது தனி அதிகாரம் (eenhoofdig gezag) ஆகும். தனி அதிகாரம் மற்ற பெற்றோரை குழந்தையிடமிருந்து பிரிப்பதில்லை: அதிகாரம் இல்லாத ஒரு பெற்றோர், தொடர்பு கொள்வதற்கான உரிமையையும், உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 1:377c-இன் கீழ் குழந்தையைப் பற்றிய தகவல்களைப் பெறுவதற்கான உரிமையையும், மற்றும் குழந்தையின் வளர்ப்புச் செலவுகளுக்குப் பங்களிக்கும் கடமையையும் தக்க வைத்துக் கொள்கிறார். உரிமையியல் சட்டத்தின் புத்தகம் 6-இல் உள்ள குழந்தைகளுக்கான பொறுப்பு விதிகள் படி, சிறு குழந்தைகளால் ஏற்படும் சேதங்களுக்குப் பெற்றோரே பொறுப்பாவார்கள் , மேலும் அந்தப் பொறுப்பானது, குழந்தை யாருடன் வாழ்கிறது என்பதைச் சார்ந்து இல்லாமல், பெற்றோர் நிலை மற்றும் அதிகாரத்தின் காரணமாகவே ஏற்படுகிறது.

பெற்றோர் அதிகாரம் யாரிடம் உள்ளது, மற்றும் எப்போது முதல்

குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் தாய் தானாகவே அதிகாரத்தைப் பெறுகிறார். அவர் திருமணம் செய்துகொண்டாலோ அல்லது மற்ற பெற்றோருடன் பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாண்மையில் இருந்தாலோ , அந்தப் பெற்றோரும் பிறப்பிலிருந்தே அதிகாரத்தைக் கொண்டிருப்பார்.

திருமணமாகாத பெற்றோருக்கு 1 ஜனவரி 2023 அன்று நிலைமை மாறியது. அந்தத் தேதியிலிருந்து, குழந்தையை அங்கீகரிக்கும் ஒரு துணைவர், நீதிமன்றத்தில் எந்த விண்ணப்பமும் இல்லாமல், சட்டத்தின் செயல்பாட்டின் மூலம் தாயுடன் சேர்ந்து கூட்டுப் பெற்றோர் அதிகாரத்தைப் பெறுகிறார். குழந்தை பின்னர் பிறந்திருந்தாலும், 1 ஜனவரி 2023-க்கு முன்பு பதிவுசெய்யப்பட்ட அங்கீகாரங்கள் இந்தப் புதிய விதியின் கீழ் வராது: அந்தச் சந்தர்ப்பங்களில், நீதிமன்றம் பராமரிக்கும் பதிவேட்டின் மூலம் பெற்றோர் தாங்களாகவே கூட்டு அதிகாரத்தை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். அங்கீகாரமும் அதிகாரமும் இரண்டு தனித்தனி விஷயங்களாகவே இருக்கின்றன, மேலும் நெதர்லாந்தில் ஒரு குழந்தையை அங்கீகரிப்பது குறித்த எங்கள் கட்டுரை , இவ்விரண்டும் எங்கே வேறுபடுகின்றன என்பதை விளக்குகிறது.

கூட்டு அதிகாரப் பகிர்வு தேவைப்படும் ஒரு வழக்கில், ஒரு தாய் அதற்குத் தனது சம்மதத்தை மறுத்தால், மற்ற பெற்றோர் மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் விண்ணப்பிக்கலாம். இந்த விண்ணப்பம் ஒரு மனுவின் மூலம் செய்யப்படுகிறது, மேலும் அது ஒரு வழக்கறிஞரால் தாக்கல் செய்யப்பட வேண்டும். எதிர்காலத்தில் குழந்தையானது பெற்றோர்களுக்கு இடையில் சிக்கிக்கொள்ளும் அல்லது பிரிந்துபோகும் அளவுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அபாயம் இருந்து, அதற்கான போதுமான முன்னேற்றம் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை என்றாலோ, அல்லது குழந்தையின் நலனுக்காக மறுப்பு தெரிவிப்பது வேறு விதத்தில் அவசியமாக இருந்தாலோ தவிர, நீதிமன்றம் அந்த விண்ணப்பத்தை ஏற்கிறது.

தொடர்ந்து குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் இரண்டு நடவடிக்கைகள்

பெற்றோர் அதிகாரத்தைப் பறிப்பது தொடர்பான பெரும்பாலான விசாரணைகள், உண்மையில் மிகவும் வேறுபட்ட இரண்டு நடைமுறைகளில் ஒன்றைப் பற்றியதே ஆகும்; மேலும் அந்த வேறுபாடே, யார் வழக்கைத் தொடங்கலாம் மற்றும் என்ன நிரூபிக்கப்பட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

முதலாவது, உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 1:266-இன் கீழ் பெற்றோர் அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதாகும். இது ஒரு குழந்தை பாதுகாப்பு நடவடிக்கையாகும். பாதுகாப்பான பராமரிப்பை வழங்க முடியாத ஒரு பெற்றோரிடமிருந்து குழந்தையைப் பாதுகாப்பதை இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது; இதை குழந்தை பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு வாரியம், அரசு வழக்கறிஞர் அல்லது ஒரு நீண்டகாலப் பராமரிப்பாளர் மட்டுமே கோர முடியும், மேலும் இது கொள்கையளவில் நிரந்தரமானது. பெற்றோர் அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல் மற்றும் பெற்றோர் அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல் ஆகிய பழைய நடவடிக்கைகள் 1 ஜனவரி 2015 அன்று நீக்கப்பட்டு, இந்த ஒற்றை நடவடிக்கையால் மாற்றப்பட்டன.

இரண்டாவது, பெற்றோர்களுக்கு இடையேயான அதிகார மாற்றம் ஆகும்: அதாவது, திருமணம் செய்துகொண்ட அல்லது பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாண்மையில் உள்ள பெற்றோர்களுக்கு உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 1:251a-இன் கீழும், அவ்வாறு இல்லாத பெற்றோர்களுக்கு பிரிவு 1:253n-இன் கீழும் கூட்டு அதிகாரத்தை தனி அதிகாரமாக மாற்றுவதாகும். இது இரண்டு பெற்றோர்களுக்கு இடையேயான ஒரு தனிநபர் சட்டப் பிணக்கு ஆகும், மேலும் இதை இரு பெற்றோரில் எவரும் கொண்டு வரலாம். அந்த நடைமுறையில் கூட்டு அதிகாரத்தை இழப்பது என்பது, அந்தப் பெற்றோர் தகுதியற்றவர் என்ற முடிவல்ல; மாறாக, கூட்டு முடிவெடுக்கும் முறை சரியாகச் செயல்படவில்லை என்பதே ஆகும்.

பெற்றோர் அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான காரணங்கள்

பிரிவு 1:266 இரண்டு காரணங்களைக் குறிப்பிடுகிறது, அவற்றில் ஒன்று மட்டுமே நீதிமன்றத்திற்குப் போதுமானது. முதலாவது, ஒரு சிறார் தனது வளர்ச்சியில் கடுமையான அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்ளும் வகையில் வளர்வதும், ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய காலத்திற்குள் அதன் பராமரிப்பு மற்றும் வளர்ப்புக்கான பொறுப்பை பெற்றோரால் ஏற்க இயலாததும் ஆகும். இரண்டாவது, பெற்றோரின் அதிகார துஷ்பிரயோகம்.

'ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய காலம்' என்ற சொற்றொடர் முக்கியப் பணியைச் செய்கிறது. அது பெற்றோரின் கண்ணோட்டத்தில் அல்லாமல், குழந்தையின் கண்ணோட்டத்தில் காலத்தை அளவிடுகிறது: அதாவது, இந்த வயதிலும் இந்த வளர்ச்சி நிலையிலும் உள்ள ஒரு குழந்தையை, அது எங்கே வளரும் என்பது குறித்த நிச்சயமற்ற நிலையில் எவ்வளவு காலம் விட்டுவிட முடியும் என்பதைக் குறிக்கிறது. மிகவும் இளம் குழந்தைக்கு அந்தக் காலம் குறுகியது, பெரும்பாலும் சில மாதங்கள் மட்டுமே. தங்கள் மீட்சிக்காகத் தீவிரமாகப் பாடுபடும் ஒரு பெற்றோர், யதார்த்தமாக அதற்குப் பல ஆண்டுகள் தேவைப்படும் நிலையில், அவர்களின் முயற்சி உண்மையானதாக இருந்தாலும், இந்தச் சோதனையில் அவர்கள் காலக்கெடுவைத் தாண்டிவிட்டவர்களாகவே கருதப்படுகிறார்கள்.

நடைமுறையில், போதுமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாத இலகுவான நடவடிக்கைகளின் ஒரு காலகட்டத்தைத் தொடர்ந்துதான் பெரும்பாலும் உறவு முறிவு ஏற்படுகிறது. பிரிவு 1:255-இன் கீழ் வழங்கப்படும் ஒரு மேற்பார்வை ஆணை (ondertoezichtstelling), அதிகாரத்தைப் பெற்றோரிடமே விட்டுவிடுகிறது, ஆனால் குடும்பத்தை ஒரு சான்றளிக்கப்பட்ட நிறுவனத்தின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் வைக்கிறது; பிரிவு 1:265b-இன் கீழ் வழங்கப்படும் இல்லத்திற்கு வெளியே வைப்பதற்கான அங்கீகாரம், குழந்தையை வேறு இடத்தில் வைக்க அனுமதிக்கிறது. அந்த நடவடிக்கைகள் அவற்றின் போக்கை நிறைவுசெய்து, குழந்தைக்குத் தனது எதிர்காலம் குறித்த உறுதி தேவைப்படும்போது, ​​வாரியம் பிரிவு 1:266-இன் கீழ் ஒரு விண்ணப்பத்தைப் பரிசீலிக்கும்.

செயல்முறை எவ்வாறு செயல்படுகிறது மற்றும் உத்தரவைத் தொடர்ந்து என்ன நடக்கும்

வழக்கு நடவடிக்கைகள், குழந்தை வழக்கமாக வசிக்கும் மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் ஒரு மனுவுடன் தொடங்குகின்றன. யாருடைய அதிகாரம் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறதோ அந்தப் பெற்றோர் அழைக்கப்படுகிறார்; அவர் ஒரு வழக்கறிஞரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட உரிமை உடையவர், மேலும் அரசு நிதியுதவி பெறும் சட்ட உதவிக்கு விண்ணப்பிக்கலாம். பன்னிரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய குழந்தை தனது சொந்தக் கருத்தைத் தெரிவிக்க அழைக்கப்படுகிறது; மேலும், இளைய குழந்தைகள் ஒரு கருத்தை உருவாக்கும் திறன் கொண்டவர்கள் என்று நீதிமன்றம் கருதும் பட்சத்தில், அவர்களின் கருத்தும் கேட்கப்படுகிறது. குழந்தை பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு வாரியம் விசாரித்து அறிக்கை அளிக்கிறது; அதன் அறிக்கை பொதுவாக கோப்பில் உள்ள மைய ஆவணமாகும், எனவே அந்த அறிக்கைக்கு முறையாக வாதிடப்பட்ட ஒரு பதிலை அளிப்பதே ஒரு பெற்றோர் எடுக்கக்கூடிய மிக முக்கியமான படியாகும்.

உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டு, மற்ற பெற்றோருக்கு அதிகாரம் இல்லாவிட்டாலோ அல்லது அதைச் செயல்படுத்த முடியாவிட்டாலோ, நீதிமன்றம் உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 1:275-இன் கீழ் ஒரு பாதுகாவலரை நியமிக்கிறது. பாதுகாவலர் பொறுப்பு பொதுவாக ஒரு சான்றளிக்கப்பட்ட நிறுவனத்திடம் ஒப்படைக்கப்படும், ஆனால் குழந்தையை வளர்த்த வளர்ப்புப் பெற்றோரிடமிருந்து விண்ணப்பம் வந்திருந்தால், வேட்பாளர் பாதுகாவலராக அவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. குழந்தை தனது குடும்ப உறவுகளை இழப்பதில்லை: பெற்றோர் சட்டப்பூர்வ பெற்றோராகவே தொடர்கின்றனர், குழந்தை ஒரு வாரிசாகவே நீடிக்கிறது, மேலும் நீதிமன்றம் தடை விதிக்காத வரையில் சந்திப்பு ஏற்பாடுகள் தொடரலாம்.

உறவு முறிவு என்பது நிரந்தரமானதாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. பிரிவு 1:277, சிறாரின் நலனுக்காகவும், பராமரிப்பு மற்றும் வளர்ப்புக்கான பொறுப்பை ஒரு பெற்றோர் நீடித்த அடிப்படையில் ஏற்க முடியும் என்ற நிலையிலும், அந்தப் பெற்றோரை மீண்டும் அதிகாரத்தில் அமர்த்த நீதிமன்றத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. நீதிமன்றம் ஆறு மாதங்கள் வரையிலான ஒரு சோதனைக் காலத்தை நிர்ணயிக்கலாம், அந்தக் காலத்தில் குழந்தை அந்தப் பெற்றோருடன் வசிக்கும். இந்த நிபந்தனை வேண்டுமென்றே கடுமையாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது, ஏனெனில் இரண்டாவது முறையாக வீடு மாறுவதே பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடியது, மேலும் நீடித்த நிலைத்தன்மையை நிரூபிக்கும் சுமை, உறவை மீண்டும் ஒப்படைக்கக் கோரும் பெற்றோர் மீதே உள்ளது.

கூட்டு அதிகாரத்தை தனி அதிகாரமாக மாற்றுதல்

இரு பெற்றோர்களுக்கு இடையே கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டு, அவர்களில் ஒருவர் முழு அதிகாரத்தைக் கோரும்போது, ​​சிவில் சட்டத்தின் 1:251a மற்றும் 1:253n பிரிவுகளில் உள்ள சோதனையே பின்பற்றப்படுகிறது. குழந்தை பெற்றோர்களுக்கு இடையில் சிக்கிக்கொள்ளும் அல்லது தொலைந்துபோகும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அபாயம் இருந்து, எதிர்வரும் எதிர்காலத்தில் போதுமான முன்னேற்றம் எதுவும் எதிர்பார்க்கப்படாத பட்சத்தில், அல்லது குழந்தையின் நலனுக்காக அதிகார மாற்றம் வேறுவிதமாக அவசியமானால், நீதிமன்றம் ஒரு பெற்றோருக்கு அதிகாரத்தை வழங்கலாம். இந்த முதல் அம்சம் டச்சு நடைமுறையில் 'க்ளெம்கிரிட்டீரியம்' (klemcriterium) அதாவது 'பெற்றோர்களுக்கு இடையில் சிக்கிக்கொள்ளும் சோதனை' என்று அறியப்படுகிறது.

வரம்பு அதிகமாக உள்ளது, மேலும் பல ஆண்டுகளாக வழக்குச் சட்டங்கள் அந்தத் திசையில் மேலும் நகர்ந்துள்ளன. பெற்றோர்களுக்கு இடையேயான மோசமான தகவல் தொடர்பு மட்டுமே போதுமானதல்ல. குழந்தைக்கும் பெற்றோருக்கும் இடையே தொடர்பு இல்லாததும் போதுமானதல்ல: கடைசி முறையான பிணைப்பு துண்டிக்கப்படாமல் இருப்பதற்காகவே நீதிமன்றங்கள் பெரும்பாலும் கூட்டு அதிகாரத்தை நடைமுறையில் வைத்திருக்கின்றன. கூட்டு முடிவெடுப்பதை சாத்தியமற்றதாகவோ அல்லது பாதுகாப்பற்றதாகவோ ஆக்கும் நடத்தைக்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக, குழந்தைக்கு அல்லது அதன் முன்னிலையில் தீங்கு விளைவிக்கும் அல்லது குற்றகரமான நடத்தை, மற்ற பெற்றோரிடம் கலந்தாலோசனையை எதிர்பார்ப்பதை நியாயமற்றதாக்கும் நடத்தை, கட்டமைப்பு ரீதியாக அணுக முடியாத நிலை அல்லது குழந்தைக்கு அவசரமாகத் தேவைப்படும் முடிவுகளை விளக்கமின்றித் தடுப்பது, குழந்தையை ஒரு விசுவாசப் போராட்டத்திற்குள் இழுப்பது, அல்லது குழந்தைக்கோ அல்லது பெற்றோருக்கோ கூட்டாக உதவியை ஏற்க மறுப்பது போன்றவை இதில் அடங்கும்.

நீதிமன்றம் விண்ணப்பதாரரையும் கருத்தில் கொள்கிறது. கூட்டு அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்த எந்த முயற்சியும் எடுக்காத, மத்தியஸ்தம் அல்லது பெற்றோர் ஒருங்கிணைப்பாளரைப் பயன்படுத்தாத, மற்றும் குழந்தையுடனான தொடர்பைத் தடுத்த ஒரு பெற்றோர், தனது வழக்கைத் தானே பலவீனப்படுத்திக் கொள்கிறார். அதனால்தான் விண்ணப்பத்தைப் போலவே அதற்கான தயாரிப்பும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது: கலந்தாலோசனை முயற்சிகள், தாமதமான முடிவுகள் மற்றும் குழந்தைக்கு ஏற்பட்ட விளைவுகள் ஆகியவற்றின் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட பதிவே ஒரு கூற்றை ஆதாரமாக மாற்றுகிறது. அதிக மோதல் நிறைந்த விவாகரத்து எப்போது குழந்தைகள் நீதிமன்றத்தின் ஒரு விஷயமாக மாறுகிறது என்பது குறித்த எங்கள் கட்டுரை , இந்தச் சர்ச்சைகள் குழந்தை பாதுகாப்பு வரம்பிற்குள் நுழையும் புள்ளியைப் பற்றி விவரிக்கிறது.

நீதிமன்ற உத்தரவு இல்லாமல் பெற்றோர் அதிகாரம் முடிவுக்கு வரும்போது

ஒரு குழந்தைக்குப் பதினெட்டு வயதாகி, அது வயது வந்தவராக ஆகும்போது, ​​சட்டத்தின் செயல்பாட்டின் மூலம் அதிகாரம் முடிவுக்கு வருகிறது. மேலும், பதினாறு அல்லது பதினேழு வயதுடைய ஒரு சிறுமித் தாய், உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 1:253ha-இன் கீழ் நீதிமன்றத்தால் வயது வந்தவராக அறிவிக்கப்படும்போதும் அதிகாரம் முடிவுக்கு வருகிறது; இந்த வழிமுறை, ஒரு இளம் தாய் தன் சொந்தக் குழந்தையின் மீது அதிகாரம் கொண்டிருக்க வழிவகை செய்கிறது. இரு பெற்றோரும் இறந்துவிட்டால், அல்லது உயிருடன் இருக்கும் பெற்றோர் அதிகாரம் கொண்டிருக்கவில்லை என்றால், நீதிமன்றம் ஒரு பாதுகாவலரை நியமிக்கிறது.

ஒரு சிறுவர் திருமணம் செய்துகொண்டால் அதிகாரம் முடிந்துவிடும் என்ற பழைய விதி, நெதர்லாந்தில் இப்போது நடைமுறை முக்கியத்துவம் அற்றதாகிவிட்டது: கட்டாயத் திருமணத்திற்கு எதிரான சட்டம் வந்ததிலிருந்து, இங்கு பதினெட்டு வயதுக்குக் கீழ் திருமணம் சாத்தியமில்லை, மேலும் எந்த விலக்கும் வழங்கப்படவில்லை. வெளிநாட்டில் ஒரு திருமணம் செல்லுபடியாக முடிந்திருந்தால், இந்தக் கேள்வி இன்னும் எழலாம்; இது டச்சு குடும்பச் சட்டம் தொடர்பான கேள்வியைக் காட்டிலும், அங்கீகாரம் தொடர்பான கேள்வியாகும்.

நீதிமன்றம் எதை எடைபோடுகிறது, எதை எடைபோடுவதில்லை

இந்த நடைமுறைகள் ஒவ்வொன்றிலும், ஐரோப்பிய மனித உரிமைகள் சாசனத்தின் 8-வது பிரிவின் கீழ் உள்ள குடும்ப வாழ்க்கைக்கான உரிமையின் அடிப்படையில், குழந்தையின் நலனே முதன்மை அளவுகோலாக விளங்குகிறது. நீதிமன்றம், குழந்தையின் வயது மற்றும் வளர்ச்சி நிலை, ஒவ்வொரு பெற்றோருடனான உணர்ச்சிப் பிணைப்புகள், ஒவ்வொரு பெற்றோரும் வழங்கக்கூடிய நிலைத்தன்மை, பராமரிப்பின் வரலாறு, மற்றும் நிறுவப்படக்கூடிய வரையில் குழந்தையின் சொந்த விருப்பங்கள் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்கிறது. அது தொடர்ச்சிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது: ஒரு பெற்றோருக்கு ஒரு சிக்கலைத் தீர்க்கும் ஆனால் குழந்தையை நிலைகுலையச் செய்யும் ஒரு மாற்றம் வெற்றி பெறுவது சாத்தியமில்லை.

நீதிமன்றம் தண்டிப்பதில்லை. ஒரு பெற்றோர் மற்றொரு பெற்றோரிடம் நடந்துகொண்ட கடந்தகால நடத்தைக்காகவோ, குழந்தை பராமரிப்புத் தொகையைச் செலுத்தத் தவறியதற்காகவோ, அல்லது உறவு முறிந்ததற்காகவோ, ஒரு தண்டனையாக அதிகாரம் திரும்பப் பெறப்படுவதில்லை. அந்தக் குறைகளுக்கு, பராமரிப்பு உத்தரவை அமல்படுத்துவது முதல் நீதிமன்றத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட சந்திப்பு ஏற்பாடு வரை, அவற்றுக்கான தீர்வுகள் உள்ளன. மேலும், அதிகாரத்தைப் பறிப்பதற்கான காரணங்களாக அவற்றை எழுப்புவது, மனுதாரரின் நம்பகத்தன்மையைக் குறைத்துவிடும். அதிகாரத்திற்கான ஒரு சண்டையை விட, நன்கு வரையப்பட்ட ஒரு பெற்றோர் வளர்ப்புத் திட்டம், பெரும்பாலும் அடிப்படைக் முரண்பாடுகளைத் தீர்த்துவிடுகிறது.

நீங்கள் இப்போது என்ன செய்ய முடியும்

ஒரு குழந்தையின் பாதுகாப்பு குறித்து நீங்கள் கவலைப்பட்டால், அதற்கான வழி Veilig Thuis அல்லது குழந்தை பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு வாரியத்திடம் புகார் அளிப்பதாகும். அவர்கள் விசாரணை செய்து, தேவைப்பட்டால், ஒரு பாதுகாப்பு நடவடிக்கைக்கு விண்ணப்பிக்கலாம்; ஒரு பெற்றோர் தாங்களாகவே பிரிவு 1:266-இன் கீழ் அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர விண்ணப்பிக்க முடியாது. மற்ற பெற்றோருடனான கூட்டு அதிகாரம் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமற்றதாகிவிட்டது என்பது உங்கள் நிலைப்பாடாக இருந்தால், அதற்கான வழி பிரிவு 1:251a அல்லது 1:253n-இன் கீழ் விண்ணப்பிப்பதாகும். மேலும், குழந்தைக்குத் தேவைப்பட்ட மற்றும் கிடைக்காத முடிவுகள் குறித்த ஆவணப்படுத்தப்பட்ட உண்மைகளின் அடிப்படையிலேயே அந்த விண்ணப்பம் அமையும் அல்லது அமையும். நீங்கள் ஒரு மனுவையோ அல்லது விசாரணைக்கான அழைப்பையோ பெற்றிருந்தால், விசாரணையின்போது மட்டும் பதிலளிக்காமல், வாரியத்தின் அறிக்கைக்கு எழுத்துப்பூர்வமாகப் பதிலளிக்கவும். மேலும், விசாரணைக்குப் பிறகு அல்லாமல், அதற்கு முன்பே சட்ட ஆலோசனையைப் பெறவும்.

Law & More பெற்றோர் அதிகாரம், குழந்தை பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் மற்றும் அதிகாரத்தை மாற்றுவதற்கான அல்லது மீட்டெடுப்பதற்கான விண்ணப்பங்கள் குறித்து பெற்றோர், பராமரிப்பாளர்கள் மற்றும் பாதுகாவலர்களுக்கு நாங்கள் ஆலோசனை வழங்குகிறோம். மேலும், மாவட்ட நீதிமன்றத்திலும் மேல்முறையீட்டிலும் அவர்களுக்காக நாங்கள் வாதாடுகிறோம். நீங்கள் விண்ணப்பத்தைத் தாக்கல் செய்வதற்கு முன்பு, அதன் மதிப்பை நாங்கள் நேர்மையாக மதிப்பிடுகிறோம். எங்களைத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். குடும்ப வழக்கறிஞர்கள் உங்கள் நிலைமையைப் பற்றி விவாதிக்க, அல்லது எங்கள் தளத்தில் மேலும் படிக்கவும். டச்சு குடும்பச் சட்ட வழிகாட்டிகள் எங்கள் மீது குடும்ப சட்டம் பயிற்சிப் பக்கம். தற்போதுள்ள அதிகார தகராறு தொடர்பான நடைமுறை உதவி கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. பெற்றோர் அதிகாரச் சிக்கல்களுக்கான சட்ட உதவி.