நெதர்லாந்தில் குழந்தை வளர்ப்புத் திட்டம் (ouderschapsplan).

நீங்கள் நெதர்லாந்தில் விவாகரத்து செய்து, உங்களுக்கு 18 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் இருந்தால், உங்கள் விவாகரத்து மனுவுடன் இரு பெற்றோராலும் கையொப்பமிடப்பட்ட ஒரு பெற்றோர் திட்டத்தை ( ouderschapsplan ) தாக்கல் செய்ய வேண்டும். முக்கிய விதிவிலக்கு: மற்ற பெற்றோரின் கையொப்பத்தை உங்களால் நியாயமான முறையில் பெற முடியாவிட்டால், அதற்கான காரணத்தை விளக்கி, நீங்களே ஏற்பாடுகளை முன்மொழியலாம், அதன் பிறகு நீதிமன்றம் முடிவு செய்யும்.

கூட்டுப் பெற்றோர் அதிகாரத்தைக் கொண்ட திருமணமாகாத பெற்றோர் பிரியும்போது, ​​அவர்களும் ஒரு குழந்தைப் பராமரிப்புத் திட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும். கீழே, அந்தத் திட்டம் என்றால் என்ன, யாருக்கு அது தேவை, அதில் என்னென்ன இருக்க வேண்டும், ஒரு பயனுள்ள திட்டம் என்னென்ன கூடுதல் அம்சங்களைச் சேர்க்கிறது, மேலும் பெற்றோரில் ஒருவர் வெளிநாட்டில் வசிக்கும்போது அல்லது அங்கு குடிபெயர விரும்பும்போது விதிகள் எவ்வாறு செயல்படும் என்பதை விளக்குகிறோம்.

குழந்தை பராமரிப்புத் திட்டம் என்பது என்ன, அது எதற்காக உள்ளது?

பெற்றோர் வளர்ப்புத் திட்டம் என்பது, பெற்றோரின் உறவு முடிவுக்கு வந்த பிறகு, அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை எவ்வாறு வளர்ப்பார்கள் என்பது குறித்த அவர்களுக்கிடையேயான ஒரு எழுத்துப்பூர்வமான ஒப்பந்தமாகும். டச்சு உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (Rv) பிரிவு 815-இன் கீழ், விவாகரத்து, சட்டப்பூர்வப் பிரிவினை அல்லது பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாண்மையைக் கலைப்பதற்கான மனுவில் , இரு பெற்றோராலும் கையொப்பமிடப்பட்ட ஒரு திட்டம் கட்டாயம் இடம்பெற வேண்டும்.

ஒரு திட்டம் இல்லாமல், மனு கொள்கையளவில் முழுமையற்றது, மேலும் நீதிமன்றம் அதை அப்படியே தொடராது. இந்தத் திட்டம் டச்சு சிவில் சட்டத்தின் (BW) பிரிவு 1:247-க்கு நடைமுறை வடிவம் கொடுக்கிறது. அந்தப் பிரிவு, பெற்றோர் அதிகாரத்தை ( gezag ) குழந்தையைப் பராமரித்து வளர்ப்பதற்கான ஒரு கடமையாகவும் உரிமையாகவும் ஆக்குகிறது. மேலும், ஒவ்வொரு பெற்றோரும் மற்ற பெற்றோருடனான குழந்தையின் பிணைப்பை ஆதரிக்க வேண்டும் என்றும் அது கட்டாயப்படுத்துகிறது. விவாகரத்திற்குப் பிறகும் பெற்றோர்கள் கூட்டு அதிகாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் குழந்தைகள், இருவரிடமிருந்தும் ஏறக்குறைய சமமான கவனிப்பையும் வளர்ப்பையும் பெற உரிமை உடையவர்கள்.

நீதிமன்றம் அந்தத் திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்து, அதை விவாகரத்துத் தீர்ப்புடன் இணைக்கும்போது, ​​அத்திட்டம் அந்தத் தீர்ப்பின் ஒரு பகுதியாகிவிடுகிறது. இதுவே ஒரு முறைசாரா புரிதலுக்கும், நீதிமன்ற அதிகாரியால் அமல்படுத்தக்கூடிய ஒரு ஏற்பாட்டிற்கும் உள்ள வேறுபாடு ஆகும்.

குழந்தை பராமரிப்புத் திட்டத்தை யார் தாக்கல் செய்ய வேண்டும்?

தங்கள் உறவை முறித்துக்கொள்ள நீதிமன்றத்தை நாடும் திருமணமான பெற்றோர்களும் பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாளிகளும் ஒரு படிவத்தைத் தாக்கல் செய்ய வேண்டும். கூட்டு அதிகாரம் கொண்ட திருமணமாகாத பெற்றோர்கள், ஒன்றாக வாழ்வதை நிறுத்தும் போது, ​​அந்த நிலையில் நீதிமன்றம் சம்பந்தப்படவில்லை என்றாலும், ஒரு படிவத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்.

திருமணமான பெற்றோர்கள் மற்றும் பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாளிகள்

விவாகரத்து அல்லது சட்டப்பூர்வ பிரிவினைக்காக நீதிமன்றத்தை நாடும் தம்பதியர், தங்களது மைனர் குழந்தைகளுக்கும், தங்களுக்குக் கூட்டு அதிகாரம் உள்ள வேறு எந்த மைனர் குழந்தைக்கும் ஒரு திட்ட அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்ய வேண்டும். நீங்கள் கூட்டாக மனு தாக்கல் செய்தாலும் சரி, பெற்றோரில் ஒருவர் மட்டும் தனியாக மனு தாக்கல் செய்தாலும் சரி, இது பொருந்தும்.

பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாளிகளுக்கும் இதே விதி பொருந்தும், ஏனெனில் பிரிவு 828 Rv, பிரிவு 815 Rv உட்பட விவாகரத்து விதிகளை, நீதிமன்றத்தால் ஒரு பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாண்மையைக் கலைப்பதற்கும் விரிவுபடுத்துகிறது. சிறு குழந்தைகளைக் கொண்ட ஒரு பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாண்மையை, நோட்டரி அல்லது வழக்கறிஞர் மூலம் நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியாது; நீங்கள் நீதிமன்றத்திற்குச் சென்றே ஆக வேண்டும்.

கூட்டு அதிகாரத்துடன் திருமணமாகாத பெற்றோர்

கூட்டு அதிகாரம் கொண்ட திருமணமாகாத பெற்றோர், தங்கள் சேர்ந்து வாழும் வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்ளும்போது, ​​ஒரு குழந்தைப் பராமரிப்புத் திட்டத்தையும் உருவாக்க வேண்டும் (பிரிவு 1:247a BW). இது, குழந்தைப் பராமரிப்புப் பதிவேட்டில் ( gezagsregister ) கூட்டு அதிகாரம் கொண்டவர்களாகப் பதிவுசெய்யப்பட்ட பெற்றோருக்கும் பொருந்தும். மேலும், 1 ஜனவரி 2023 அன்று அல்லது அதற்குப் பிறகு குழந்தை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதன் காரணமாகத் தானாகவே கூட்டு அதிகாரத்தைப் பெற்ற பெற்றோருக்கும் இது பொருந்தும்.

திட்டத்தை இணைப்பதற்கு எந்த மனுவும் இல்லாததால், அந்த நேரத்தில் எந்த நீதிபதியும் அதைப் பார்ப்பதில்லை. அந்தக் கடப்பாடு உண்மையானதுதான். கூட்டு அதிகாரம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பது குறித்துப் பின்னர் நீங்கள் கருத்து வேறுபாடு கொண்டு நீதிமன்றத்திற்குச் சென்றால், ஒரு திட்டம் தயாரிக்கப்பட்டதா என்பதையும், அதில் என்ன கூறப்பட்டுள்ளது என்பதையும் நீதிபதி பொதுவாகத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புவார்.

இந்தக் கடமை எப்போது பொருந்தாது?

ஒரு பெற்றோருக்கு மட்டுமே முழு அதிகாரம் இருக்கும் பட்சத்தில், பிரிவு 815 Rv பொருந்தாது. மேலும், உண்மையில் பிரிந்து வாழும் தம்பதிகள் நீதிமன்றத்திற்குச் செல்லாத பட்சத்தில் இது பொருந்தாது. இந்த இரண்டு சூழ்நிலைகளிலும், ஒரு எழுத்துப்பூர்வமான திட்டம் இருப்பது மிகவும் அறிவுறுத்தப்படுகிறது, ஏனெனில் அது பிற்காலத்தில் ஏற்படும் வாக்குவாதங்களைத் தவிர்க்கிறது.

குழந்தை பராமரிப்புத் திட்டத்தில் என்னென்ன அம்சங்கள் இருக்க வேண்டும்?

சட்டப்பூர்வ குறைந்தபட்ச அளவு குறைவாக உள்ளது. பிரிவு 815 Rv-இன் கீழ், அந்தத் திட்டம் குறைந்தபட்சம் மூன்று தலைப்புகள் குறித்த ஒப்பந்தங்களையாவது கொண்டிருக்க வேண்டும்.

• பெற்றோர் பராமரிப்பு மற்றும் வளர்ப்புப் பணிகளை எவ்வாறு பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள், அல்லது குழந்தைக்கும் ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும் இடையிலான தொடர்பு எவ்வாறு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது.
• குழந்தை மற்றும் குழந்தையின் சொத்து சம்பந்தப்பட்ட முக்கிய விஷயங்களில் பெற்றோர் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வாறு தகவல் பரிமாறிக்கொண்டு கலந்தாலோசிப்பார்கள்.
• குழந்தையின் பராமரிப்பு மற்றும் வளர்ப்புக்கான செலவுகள், நடைமுறையில் இது குழந்தை பராமரிப்பு நிதியாகும் (பாலர் உணவு).

திட்டத்தை வகுப்பதில் குழந்தைகள் எவ்வாறு ஈடுபடுத்தப்பட்டனர் என்பதையும் மனுவில் குறிப்பிட வேண்டும். இது ஒரு உண்மையான தேவையே தவிர, சம்பிரதாயமல்ல. பத்து வயதுக் குழந்தையிடம் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டது என்ற கூற்று, நீதிபதி பின்னர் அக்குழந்தையிடம் பேசி அதற்கு மாறான தகவலைக் கேட்டால் செல்லுபடியாகாது.

ஒரு நல்ல திட்டத்தில் குறைந்தபட்சத் தேவைகளுக்கு மேலாக வேறு என்னென்ன இருக்க வேண்டும்?

சட்டப்படியான குறைந்தபட்சத் தேவைகளை மட்டும் பூர்த்தி செய்யும் ஒரு திட்டம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும், ஆனால் அது பெரும்பாலும் அதன்பிறகு பல ஆண்டுகளுக்கு வாக்குவாதங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள தலைப்புகளில்தான் பொதுவாகச் சர்ச்சைகள் எழுகின்றன.

இவற்றில் இரண்டு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. மறுஆய்வுப் பிரிவு மாற்றத்தை இயல்பானதாக ஆக்குகிறது: கால அட்டவணையைச் சரிசெய்யக் கோரும் ஒரு பெற்றோர், திட்டத்தை எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக அதைப் பின்பற்றுகிறார். ஒரு தகராறு தீர்வு முறை, வழக்கறிஞரைத் தொடர்புகொள்வதற்கு முன்பு இரு பெற்றோருக்கும் ஒரு படி எடுக்க வாய்ப்பளிக்கிறது. மேலும், முதலில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட வழியைப் பயன்படுத்திய பெற்றோர்களை நீதிமன்றங்கள் சாதகமாகப் பார்க்கின்றன.

ஒரு திட்டத்தில் உடன்பட முடியாவிட்டால் என்ன நடக்கும்?

உங்கள் விவாகரத்து தடுக்கப்படவில்லை. சட்டப்பிரிவு 815 Rv, கையொப்பமிடப்பட்ட திட்டத்தை நியாயமான முறையில் சமர்ப்பிக்க முடியாத ஒரு மனுதாரர், அதற்குப் பதிலாக மற்ற ஆவணங்களைத் தாக்கல் செய்யவோ அல்லது வேறு வழியில் ஏற்பாடு செய்யவோ அனுமதிக்கிறது, மேலும் அது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதா என்பதை நீதிமன்றமே தீர்மானிக்கும்.

நடைமுறையில், மனுதாரர் கடிதப் போக்குவரத்து, சமரச முயற்சி அல்லது மற்ற பெற்றோர் ஒத்துழைக்க மறுத்தல் போன்ற என்னென்ன முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன என்பதை விளக்குகிறார். பின்னர், மனுதாரர் தாமாகவே சில ஏற்பாடுகளை முன்மொழிகிறார். நீதிமன்றத்திற்குப் பல வழிகள் உள்ளன. அது வழக்கை ஒத்திவைத்து, பெற்றோரை சமரசத்திற்குப் பரிந்துரைக்கலாம். குழந்தை பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு வாரியத்தை (Raad voor de Kinderbescherming) விசாரித்து ஆலோசனை வழங்குமாறு அது கேட்கலாம். ஒரு பெற்றோரைத் தொடர்புகொள்ள முடியாத பட்சத்தில் அல்லது அவர் ஒத்துழைக்க மறுக்கும் பட்சத்தில், அல்லது குடும்ப வன்முறை நிகழ்ந்திருக்கும் பட்சத்தில், நீதிமன்றமே பராமரிப்பு ஏற்பாடுகள், ஜீவனாம்சம் மற்றும் தகவல் தெரிவிக்கும் கடமைகளைத் தீர்மானித்து, எந்தவொரு திட்டமும் இன்றி விவாகரத்தை வழங்கலாம். மனுவை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என்று அறிவிப்பதும் சாத்தியமே, ஆனால் அது கடைசி முயற்சியாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.

எனவே, கையொப்பமிட மறுப்பது ஒரு தவறான உத்தியாகும். அது விவாகரத்தை நீண்ட காலத்திற்குத் தடுக்காது, மேலும் நீங்கள் ஒத்துழைக்க மறுப்பதற்கான காரணங்களைக் கேட்டறிந்த ஒரு நீதிபதியிடமே அதன் நிபந்தனைகளை விட்டுவிடுகிறது.

பிரிவினைக்குப் பிறகு, ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தில் மற்ற பெற்றோருடன் கருத்து வேறுபாடு கொள்ளும் கூட்டு அதிகாரம் கொண்ட பெற்றோர், நீதிமன்றம் முடிவு செய்யுமாறு கோரலாம் (பிரிவு 1:253a BW). பள்ளியைத் தேர்ந்தெடுப்பது, மருத்துவ ரீதியான முடிவு, குழந்தையின் பதிவு செய்யப்பட்ட முகவரி அல்லது கால அட்டவணையில் மாற்றம் போன்றவை பொதுவான விஷயங்களாகும். இந்த நடைமுறைக்கு உங்களுக்கு ஒரு வழக்கறிஞர் தேவை. குழந்தையின் நலனுக்கு எது சிறந்தது என்று நீதிமன்றம் தீர்மானிக்கும், மேலும் அது ஒரு பராமரிப்பு ஏற்பாட்டையும் அமைக்கலாம் அல்லது உறுதிப்படுத்தலாம்.

குழந்தைப் பராமரிப்புத் திட்டத்தை எவ்வாறு அமல்படுத்தலாம்?

நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் உள்ள ஒரு திட்டத்தை நேரடியாகச் செயல்படுத்தலாம். பெற்றோர்களுக்கு இடையே மட்டுமே இருக்கும் ஒரு திட்டம், சட்டப்பூர்வமாகக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு ஒப்பந்தமாகும், ஆனால் அதைச் செயல்படுத்துவதற்கு முன்பு உங்களுக்கு முதலில் ஒரு நீதிமன்றத் தீர்ப்பு தேவை.

பெற்றோர் இணங்கவில்லை என்றால், நடைமுறைக்கு உகந்த வழிகள் பின்வருமாறு.

• சுருக்க நடவடிக்கைகள் (கோர்ட் கெடிங்) ஒரு உத்தரவுக்கு இணங்குவதற்கு. ஒப்படைப்புகள் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும்போது இதுவே மிக வேகமான வழியாகும்.
• அபராதத் தொகை (ட்வாங்சோம்) அந்த உத்தரவுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது, மற்ற பெற்றோர் இணங்கத் தவறும் ஒவ்வொரு முறையும் செலுத்தப்பட வேண்டும்.
• குழந்தையின் பிரதான வசிப்பிடத்தில் ஒரு மாற்றம் பிரிவு 1:253a BW-இன் கீழ், தடையானது தொடர்ச்சியானதாகவும் மற்றும் கட்டமைப்பு ரீதியானதாகவும் இருக்கும் பட்சத்தில்.
• குழந்தைகள் பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு வாரியத்தை ஈடுபடுத்துதல்இது ஒரு மேற்பார்வை உத்தரவுக்கு வழிவகுக்கலாம் (ஓன்டர்டோசிச்ட்ஸ்டெல்லிங்மற்றும் தொடர்பை மீட்டெடுக்கும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்ட ஒரு குடும்ப மேற்பார்வையாளர்.
• குடிமைத் தடுப்புக்காவல் (lijfsdwang) அல்லது காவல்துறை உதவிஇது விதிவிலக்கானது, வேறு எதுவும் பலனளிக்காதபோது மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

வெளிநாட்டுப் பெற்றோர்கள் அடிக்கடி தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு விஷயம்: டச்சு நீதிமன்றங்கள் ஜீவனாம்சத்தையும் சந்திப்பு உரிமையையும் தனித்தனி கடமைகளாகக் கருதுகின்றன. சந்திப்பு நடைபெறவில்லை என்ற காரணத்திற்காகக் குழந்தைக்கான ஜீவனாம்சத்தை நிறுத்தி வைப்பது ஒரு தற்காப்பாகாது, மேலும் அது ஜீவனாம்சத்தை நிறுத்தி வைக்கும் பெற்றோரின் நிலையைப் பலவீனப்படுத்துகிறது.

ஐரோப்பிய மனித உரிமைகள் சாசனத்தின் 8-வது பிரிவின் அடிப்படையில், பெற்றோருக்கும் குழந்தைக்கும் இடையிலான தொடர்பைச் சாத்தியமாக்குவது ஒரு நேர்மறையான கடமை என்பதை நீதிமன்றங்களும் அங்கீகரிக்கின்றன. எனவே, தடையை முன்கூட்டியே மற்றும் தொடர்ச்சியாகப் புகாரளிக்கும் ஒரு பெற்றோர் வலுவான நிலையில் இருக்கிறார்.

திட்டத்தை பின்னர் எப்படி மாற்றுவது?

இரு பெற்றோரும் ஒப்புக்கொண்டால், அந்த மாற்றத்தை எழுத்துப்பூர்வமாகப் பதிவுசெய்து, இருவரும் அதில் கையொப்பமிடவும். அசல் திட்டம் நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தாலும், உங்களுக்கு நீதிமன்றம் தேவையில்லை.

ஐந்து வயதுக் குழந்தைக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கால அட்டவணை, பதினைந்து வயதுக் குழந்தைக்குப் பொருந்துவது அரிது. பிற்காலத்தில் நீங்கள் புதிய நிபந்தனைகளை அமல்படுத்த வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டால், அவற்றை நீதிமன்றத்தால் உறுதிப்படுத்திக்கொள்வது நல்லது. உங்களால் ஒரு உடன்பாட்டிற்கு வர முடியாவிட்டால், மத்தியஸ்தம் செய்வதுதான் வழமையான அடுத்த கட்டமாகும். அதுவும் தோல்வியுற்றால், பெற்றோரில் எவரேனும் ஒருவர் நீதிமன்றத்தை முடிவெடுக்கக் கோரலாம்.

நீதிமன்ற உத்தரவின் பேரில் மாற்றம் செய்வதற்கான வரம்பு மிதமானதாகும். BW பிரிவு 1:377e-இன் கீழ், சூழ்நிலைகள் மாறியிருந்தாலோ அல்லது முந்தைய முடிவு தவறான அல்லது முழுமையற்ற தகவல்களின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்டிருந்தாலோ, பெற்றோர்கள் தாங்களாகவே செய்துகொண்ட சந்திப்பு ஏற்பாடு உட்பட, ஒரு சந்திப்பு ஏற்பாட்டை நீதிமன்றம் மாற்றலாம். கூட்டு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவது தொடர்பான தகராறுகளுக்கு BW பிரிவு 1:253a இதே போன்ற ஒரு பங்கை வகிக்கிறது. நன்கு வரையப்பட்ட ஒரு மறுஆய்வுப் பிரிவு, அந்த வரம்பு பூர்த்தி செய்யப்பட்டுள்ளதா என்பது குறித்த வாதத்தை பெரும்பாலும் நீக்கிவிடுகிறது.

குழந்தைகள் எவ்வாறு இதில் ஈடுபட்டுள்ளனர்?

டச்சு சட்டத்தின்படி, திட்டத்தைப் பற்றி குழந்தைகளுக்கு வெறுமனே சொல்வதோடு நின்றுவிடாமல், அதில் அவர்களும் ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும். இந்த அணுகுமுறை குழந்தையின் வயதுக்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டும்: பொறுப்புகளை ஒப்படைக்கும்போது ஏழு வயதுக் குழந்தையிடம் எது முக்கியம் என்று கேளுங்கள், ஆனால் ஒருபோதும் பெற்றோரில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்லாதீர்கள்.

தனியாக, குழந்தைகளைப் பாதிக்கும் விஷயங்களில் முடிவெடுப்பதற்கு முன்பு, நீதிமன்றம் வழக்கமாக நீதிபதியுடனான உரையாடலில் ( kindgesprek ) அக்குழந்தையுடன் பேசுகிறது. இதற்கான சட்டப்பூர்வ அடிப்படை, பன்னிரண்டு மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய குழந்தைகளைக் குறிப்பிடும் Rv சட்டப்பிரிவு 809 ஆகும். இருப்பினும், 2025 ஜூலை 1 முதல், டச்சு நீதிமன்றங்கள் அதிகாரம், வசிப்பிடம் மற்றும் தொடர்பு தொடர்பான வழக்குகளில் எட்டு வயது முதல் குழந்தைகளை அழைக்கின்றன. ஜீவனாம்ச வழக்குகளில், பதினாறு வயது முதல் குழந்தைகள் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

இந்த உரையாடல் சுருக்கமானது, பெற்றோர்கள் இல்லாமல் நடைபெறும், மேலும் இது கட்டாயமானதும் அல்ல. ஒரு குழந்தை இதை மறுக்கலாம், அல்லது அதற்குப் பதிலாக நீதிபதிக்குக் கடிதம் எழுதலாம். இது ஒரு வாக்கெடுப்பும் அல்ல: குழந்தை கூறுவதை மற்ற எல்லாவற்றுடனும் சேர்த்து நீதிபதி சீர்தூக்கிப் பார்ப்பார். ஒரு குழந்தைக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டிருப்பதை நீதிபதிகள் பொதுவாகக் கவனித்துவிடுவார்கள், மேலும் அது அவ்வாறு செய்த பெற்றோருக்கு எதிராகக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.

பெற்றோர் வெளிநாட்டில் வசித்தால் அல்லது குடிபெயர விரும்பினால் என்ன செய்வது?

பன்னாட்டுக் குடும்பங்களைப் பொறுத்தவரை, இந்த இடத்தில்தான் திட்டம் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. டச்சு ஏற்பாடுகள் பொதுவாக, இரு பெற்றோரும் வாகனம் ஓட்டிச் செல்லும் தூரத்திற்குள் வசிக்கிறார்கள் என்று கருதுகின்றன; ஆனால், வெளிநாட்டிலிருந்து குடியேறிய குடும்பங்களைப் பொறுத்தவரை, அந்தக் கருதுகோள் பெரும்பாலும் உண்மையாக இருப்பதில்லை.

உங்கள் குழந்தையுடன் வெளிநாடு செல்ல முடியுமா?

அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் பட்சத்தில், மற்ற பெற்றோரின் சம்மதம் இல்லாமல் அவ்வாறு செய்யக்கூடாது. கூட்டு அதிகாரம் கொண்ட ஒரு பெற்றோர், மற்ற பெற்றோரின் ஒப்புதல் இல்லாமல், குழந்தையை வெளிநாட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லவோ அல்லது அவரது உரிமைகளைப் பாதிக்கும் வகையில் குழந்தையின் வசிப்பிடத்தை மாற்றவோ கூடாது. மற்ற பெற்றோர் மறுத்தால், குழந்தையை அழைத்துச் செல்ல விரும்பும் பெற்றோர், BW பிரிவு 1:253a-இன் கீழ், மாற்றுச் சம்மதத்திற்காக ( vervangende toestemming ) நீதிமன்றத்திடம் கோர வேண்டும்.

இந்த வழக்குகளை எந்த சரிபார்ப்புப் பட்டியலும் தீர்மானிப்பதில்லை. 25 ஏப்ரல் 2008 தேதியிட்ட தனது தீர்ப்பில் (ECLI:NL:HR:2008:BC5901), உச்ச நீதிமன்றம் (ஹோகே ராட்), நீதிமன்றம் தொடர்புடைய அனைத்து சூழ்நிலைகளையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என்று கூறியது. குழந்தையின் நலன்கள் முதன்மையான கருத்தாகும், ஆனால் அவை எப்போதும் பெற்றோரின் நலன்களை விட மேலோங்கி நிற்பதில்லை. 24 மார்ச் 2017 அன்று ஜெர்மனிக்குக் குடிபெயர்வது தொடர்பான ஒரு வழக்கிலும் (ECLI:NL:HR:2017:487) உச்ச நீதிமன்றம் இதே அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்தியது.

நடைமுறையில், நீதிமன்றங்கள் பல காரணிகளைக் கருத்தில் கொள்கின்றன. இந்த இடமாற்றம் அவசியமானதா? அது எந்த அளவிற்குத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது? இடம் பெயரும் பெற்றோர், பயணம், செலவுகள், நீண்ட விடுமுறைக் காலங்கள் மற்றும் காணொளித் தொடர்பு போன்ற ஈடுசெய்யக்கூடிய ஏற்பாடுகளை வழங்கியுள்ளார்களா? ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும் குழந்தைக்கும் இரு நாடுகளுடனும் என்ன பிணைப்புகள் உள்ளன? மேலும், குழந்தை என்ன நினைக்கிறது? உறவுகள் நன்றாக இருக்கும்போது ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு இடமாற்ற நிபந்தனையானது, பிற்காலத்தில் அதுபற்றிய ஒரு வாக்குவாதத்தை விட மிகவும் மதிப்பு வாய்ந்தது.

உங்கள் குழந்தையை அனுமதியின்றி வெளிநாட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றால் என்னவாகும்?

அதிகாரம் பெற்ற மற்ற பெற்றோரின் சம்மதம் இல்லாமலோ அல்லது நீதிமன்றத்தின் மாற்றுச் சம்மதம் இல்லாமலோ ஒரு குழந்தையை வெளிநாட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வது அல்லது வைத்திருப்பது சட்டவிரோதமான நீக்கம் அல்லது தடுத்து வைத்தல் ஆகும். இது, சர்வதேச குழந்தை கடத்தலின் குடியியல் அம்சங்கள் மீதான 1980 ஆம் ஆண்டு ஹேக் மாநாட்டின் கீழ் வருகிறது; இந்த மாநாட்டில் நெதர்லாந்தும், வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் பெரும்பாலான நாடுகளும் உறுப்பினர்களாக உள்ளன.

குழந்தை அழைத்துச் செல்லப்பட்ட பெற்றோர், டச்சு சர்வதேச குழந்தைகள் விவகாரங்களுக்கான மத்திய ஆணையத்திடம் (Centrale autoriteit internationale kinderaangelegenheden) விண்ணப்பிக்கலாம். அது மற்ற நாட்டுடன் இணைந்து செயல்பட்டு, குழந்தையைத் தாமாகவே திருப்பி அனுப்புவதற்கோ அல்லது எல்லை தாண்டிய மத்தியஸ்தத்திற்கோ வழிவகுக்கும். பெற்றோர் நேரடியாக நீதிமன்றத்தையும் அணுகலாம். நெதர்லாந்தில், குழந்தையைத் திருப்பி அனுப்பும் நடவடிக்கைகள் ஹேக் மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் குவிக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் ஹேக் மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்யலாம்.

சர்வதேச குழந்தை கடத்தல் அமலாக்கச் சட்டத்தின் (Uitvoeringswet internationale kinderontvoering) 13வது பிரிவின்படி, உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்வது (cassation) பெரும்பாலும் விலக்கப்பட்டுள்ளது. மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் தனது அதிகார வரம்பை மறுத்த இடங்களில் இந்த விலக்கு பொருந்தாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் 5 ஜூலை 2019 அன்று (ECLI:NL:HR:2019:1085) தீர்ப்பளித்தது. இதற்குக் காரணம், குழந்தையைத் திருப்பி அனுப்பும் கேள்வி அதன் தகுதியின் அடிப்படையில் இரண்டு முறை ஆராயப்பட்டுள்ளது என்ற அனுமானத்தின் அடிப்படையிலேயே இந்த விலக்கு அமைந்துள்ளது.

வழக்கமாக வசிக்கும் நாட்டிற்கு உடனடியாகத் திரும்புவதில் இருந்து இந்த உடன்படிக்கை தொடங்குகிறது, அதன் சாராம்சத்தை அந்நாட்டின் நீதிமன்றங்கள் தீர்மானிக்கின்றன. திரும்புவதை மறுப்பதற்கு சில காரணங்கள் உள்ளன: சம்மதம் அல்லது பிற்கால ஏற்பு, கடுமையான தீங்கு ஏற்படும் அபாயம், போதுமான முதிர்ச்சியடைந்த குழந்தையின் எதிர்ப்பு, மற்றும் குழந்தை புதிய சூழலில் குடியேறி ஒரு வருடத்திற்கு மேல் ஆகியிருப்பது. நீதிமன்றங்கள் இந்தக் காரணங்களை குறுகிய கண்ணோட்டத்தில் விளக்குகின்றன. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்குள், நீதிமன்றங்கள் ஒவ்வொரு வழக்கிற்கும் ஆறு வாரங்களுக்குள் திரும்புவதற்கான விண்ணப்பங்களைத் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்குள் எந்த நீதிமன்றத்திற்கு அதிகார வரம்பு உள்ளது?

பொதுவாக, வழக்கு தொடங்கும் போது குழந்தை வழக்கமாக வசிக்கும் ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாட்டின் நீதிமன்றங்கள் இதை விசாரிக்கும். இது, 1 ஆகஸ்ட் 2022 முதல் நடைமுறையில் உள்ள, பிரஸ்ஸல்ஸ் II-ter என அறியப்படும் ஒழுங்குமுறை (EU) 2019/1111-ஐப் பின்பற்றுகிறது.

இந்த ஒழுங்குமுறை, ஐரோப்பிய ஒன்றிய உறுப்பு நாடுகளுக்கு இடையே பெற்றோர் பொறுப்பு தொடர்பான முடிவுகளின் அதிகார வரம்பு, அங்கீகாரம் மற்றும் அமலாக்கத்தை நிர்வகிக்கிறது. மேலும் இது ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்குள் 1980 ஆம் ஆண்டு உடன்படிக்கையை வலுப்படுத்துகிறது. இந்த ஒழுங்குமுறையின் 7 ஆம் பிரிவின் கீழ், குழந்தை வழக்கமாக வசிக்கும் உறுப்பு நாட்டின் நீதிமன்றங்களுக்கே அதிகார வரம்பு உள்ளது. வழக்கமான வசிப்பிடம் என்பது குழந்தையின் வாழ்க்கை உண்மையில் எங்கு மையமாக உள்ளது என்பது பற்றிய ஒரு உண்மை சார்ந்த கேள்வியே தவிர, அது தேசியம் அல்லது பதிவு பற்றியது அல்ல.

ஒரு குழந்தை தவறாக அகற்றப்பட்டாலோ அல்லது தடுத்து வைக்கப்பட்டாலோ, கடுமையான நிபந்தனைகள் பூர்த்தி செய்யப்படாவிட்டால், பிரிவு 9-இன் படி, குழந்தையின் முந்தைய வசிப்பிட நாட்டின் நீதிமன்றங்களே அதிகார வரம்பைக் கொண்டிருக்கும். எனவே, ஒரு குழந்தையை இடம் மாற்றுவது, மிகவும் சாதகமான ஒரு நீதிமன்றத்தை உருவாக்கிவிடாது. சில வரம்புகளுக்குள், நீதிமன்றத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் தரப்பினர் உடன்படவும் இந்த ஒழுங்குமுறை அனுமதிக்கிறது. கருத்துக்களை உருவாக்கும் திறன் கொண்ட ஒரு குழந்தைக்கு, அவற்றை வெளிப்படுத்த உண்மையான மற்றும் பயனுள்ள வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டும் என்றும் இது வலியுறுத்துகிறது.

இதன் நடைமுறை விளைவு இதுதான். குழந்தை இங்கு வசிக்கும் வரை ஒரு டச்சு நீதிமன்றம் இதை மேற்பார்வையிடும் என்ற அனுமானத்தின் அடிப்படையில் திட்டத்தை எழுதுங்கள், மேலும் அந்த நிலை மாறினால் என்ன நடக்கும் என்பதையும் அதில் குறிப்பிடுங்கள். அதிகார வரம்பு விதிகளிலிருந்து நீங்கள் ஒப்பந்தம் மூலம் விலக முடியாது, ஆனால் உங்களின் பகிரப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளை நீங்கள் தெளிவுபடுத்தலாம். இரு நாடுகளில் உள்ள நீதிமன்றங்களும் முதலில் அதையே படிக்கும்.

சுருக்கமாக

• நீதிமன்றத்தின் மூலம் விவாகரத்து செய்யும் அல்லது பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாண்மையை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் சிறு குழந்தைகளைக் கொண்ட பெற்றோர்கள், இருவராலும் கையொப்பமிடப்பட்ட ஒரு பெற்றோர் திட்டத்தைத் தாக்கல் செய்ய வேண்டும் (பிரிவு 815 Rv).
• கூட்டு அதிகாரம் கொண்ட திருமணமாகாத பெற்றோர் பிரியும்போது ஒரு திட்டத்தையும் வகுக்க வேண்டும் (பிரிவு 1:247a BW).
• இந்தத் திட்டம், குழந்தையின் பராமரிப்பு அல்லது தொடர்பு, தகவல் மற்றும் ஆலோசனை, மற்றும் அதற்கான செலவுகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும்; ஒரு நல்ல திட்டம் விடுமுறைகள், இடமாற்றம், பயணம் மற்றும் தகராறுகளையும் உள்ளடக்கியிருக்கும்.
• மற்ற பெற்றோர் கையொப்பமிட மறுத்தால், நீதிமன்றம் ஏற்பாடுகளைத் தீர்மானித்து, விவாகரத்தை வழங்கலாம்.
• உங்கள் குழந்தையுடன் வெளிநாடு செல்வதற்கு, மற்ற பெற்றோரின் சம்மதம் அல்லது நீதிமன்றத்தின் பதிலீட்டுச் சம்மதம் தேவை.

Law & More குழந்தை வளர்ப்புத் திட்டங்கள், விவாகரத்து நடவடிக்கைகள் மற்றும் சர்வதேச குழந்தை விவகாரங்கள் ஆகியவற்றில் பெற்றோருக்கு உதவுகிறது. உங்கள் நிலை என்னவென்று தெரியவில்லையா? உங்கள் நிலைமையைப் பற்றி எங்களிடம் கூறுங்கள். ஒரு வேலை நாளுக்குள் உங்களுக்கான தெரிவுகளை நாங்கள் உங்களுக்குத் தெரிவிப்போம்.

எப்படி Law & More இதில் உங்களுக்கு உதவ முடியும் என்பது எங்கள் தளத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. குடும்ப வழக்கறிஞர் பக்கம்.