இந்தக் கட்டுரை நியூயார்க் உடன்படிக்கையின் கீழான நடுவர் மன்றத் தீர்ப்புகள் பற்றியது. நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளுக்கு, நெதர்லாந்தில் வெளிநாட்டுத் தீர்ப்புகளை அங்கீகரித்தல் மற்றும் அமல்படுத்துதல் குறித்த எங்கள் கட்டுரையைப் பார்க்கவும்.
ரத்து செய்யப்பட்ட நடுவர் தீர்ப்பை அங்கீகரித்தல் மற்றும் அமல்படுத்துதல்
பல தேசிய மற்றும் சர்வதேச வர்த்தக ஒப்பந்தங்களில், வணிகப் பிணக்குகளைத் தீர்ப்பதற்காக நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பை ஏற்பாடு செய்வது வழக்கம். இதன் பொருள், அந்த வழக்கு ஒரு தேசிய நீதிமன்ற நீதிபதிக்குப் பதிலாக ஒரு நடுவரிடம் ஒப்படைக்கப்படும் என்பதாகும். ஒரு நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பைச் செயல்படுத்துவதை நிறைவு செய்வதற்கு, அதனைச் செயல்படுத்தும் நாட்டின் நீதிபதி ஒரு 'எக்ஸிக்வாடூர்' (exequatur) வழங்க வேண்டியது அவசியமாகும். 'எக்ஸிக்வாடூர்' என்பது ஒரு நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பை அங்கீகரிப்பதைக் குறிக்கிறது. மேலும், ஒரு சட்டத் தீர்ப்பைப் போலவே, இதையும் அமல்படுத்தவோ அல்லது செயல்படுத்தவோ முடியும்.
ஒரு வெளிநாட்டு தீர்ப்பை அங்கீகரித்து அமலாக்குவதற்கான விதிகள் நியூயார்க் மாநாட்டில் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த மாநாடு 10 ஜூன் 1958 அன்று நியூயார்க்கில் நடந்த ஐக்கிய நாடுகளின் இராஜதந்திர மாநாட்டால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இந்த மாநாடு முதன்மையாக ஒப்பந்தம் செய்யும் மாநிலங்களுக்கு இடையே ஒரு வெளிநாட்டு சட்ட தீர்ப்பை அங்கீகரிப்பது மற்றும் செயல்படுத்துவதற்கான நடைமுறையை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கும் எளிதாக்குவதற்கும் முடிவு செய்யப்பட்டது.
தற்போது, நியூயார்க் மாநாட்டில் 159 மாநிலக் கட்சிகள் உள்ளன.
நியூயார்க் மாநாட்டின் பிரிவு v(1) இன் கீழ் விருப்பம்
நியூயார்க் மாநாட்டின் பிரிவு V (1) இன் அடிப்படையில் அங்கீகாரம் மற்றும் அமலாக்கம் என்று வரும்போது, விதிவிலக்கான சந்தர்ப்பங்களில் நீதிபதிக்கு விருப்புரிமை அதிகாரம் அனுமதிக்கப்படுகிறது. கொள்கையளவில், அங்கீகாரம் மற்றும் அமலாக்கம் தொடர்பான வழக்குகளில் ஒரு சட்டத் தீர்ப்பின் உள்ளடக்கத்தை ஆராயவோ அல்லது மதிப்பிடவோ நீதிபதி அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. இருப்பினும், சட்டத் தீர்ப்பில் அத்தியாவசியக் குறைபாடுகளின் கடுமையான அறிகுறிகள் இருக்கும் பட்சத்தில் விதிவிலக்குகள் உள்ளன, அதனால் அது ஒரு நியாயமான விசாரணையாகக் கருதப்பட முடியாது.
ஒரு நியாயமான விசாரணை நடந்திருந்தால், நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பும் ரத்து செய்யப்பட்டிருக்கும் என்பதற்குப் போதுமான நம்பகத்தன்மை இருந்தால், இந்த விதிக்கு மற்றொரு விதிவிலக்கு பொருந்தும். உச்ச நீதிமன்றத்தின் பின்வரும் முக்கியமான வழக்கு, அன்றாட நடைமுறைகளில் இந்த விதிவிலக்கை எந்த அளவிற்குப் பயன்படுத்தலாம் என்பதை விளக்குகிறது. ரஷ்ய நீதிமன்றத்தால் ரத்து செய்யப்பட்ட ஒரு நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பு, நெதர்லாந்தில் அங்கீகாரம் மற்றும் அமலாக்க நடைமுறையில் இன்னும் நிறைவேற முடியுமா இல்லையா என்பதே முக்கியக் கேள்வியாகும்.
OJSC Novolipetsky Metallurgichesky Kombinat (NLMK) என்ற பெயரில் சர்வதேச அளவில் செயல்படும் ஸ்டீல் தயாரிப்பாளரான ரஷ்ய சட்ட நிறுவனம் பற்றிய வழக்கு. எஃகு உற்பத்தியாளர் லிபெட்ஸ்க் ரஷ்ய பிராந்தியத்தின் மிகப்பெரிய முதலாளி ஆவார். இந்நிறுவனத்தின் பெரும்பாலான பங்குகள் ரஷ்ய தொழிலதிபர் விஎஸ் லிசினுக்கு சொந்தமானது. லிசின் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் மற்றும் டுவாப்ஸில் உள்ள டிரான்ஸ்ஷிப்மென்ட் துறைமுகங்களின் உரிமையாளராகவும் உள்ளார்.
லிசின் ரஷ்ய அரசு நிறுவனமான யுனைடெட் ஷிப் பில்டிங் கார்ப்பரேஷனில் உயர் பதவியை வகிக்கிறார், மேலும் ரஷ்ய அரசு நிறுவனமான ஃப்ரைட் ஒன்னில் ஆர்வமும் உள்ளார், இது ஒரு ரயில்வே நிறுவனமாகும். வாங்குதல் ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில், ஒரு நடுவர் நடைமுறைகள் அடங்கும், இரு தரப்பினரும் லிசினின் NLMK பங்குகளை NLMKக்கு வாங்குவதற்கும் விற்பதற்கும் ஒப்புக்கொண்டனர்.
NLKM சார்பாக ஒரு தகராறு மற்றும் கொள்முதல் விலையை தாமதமாக செலுத்திய பிறகு, லிசின் ரஷ்ய கூட்டமைப்பின் வர்த்தக மற்றும் தொழில்துறை சேம்பரில் உள்ள சர்வதேச வர்த்தக நடுவர் நீதிமன்றத்தில் இந்த விஷயத்தை கொண்டு வர முடிவு செய்தார் மற்றும் பங்குகளின் கொள்முதல் விலையை செலுத்துமாறு கோருகிறார். அவருக்கு, 14,7 பில்லியன் ரூபிள். என்.எல்.எம்.கே தனது பாதுகாப்பில் லிசின் ஏற்கனவே ஒரு முன்பணத்தை பெற்றுள்ளார், அதாவது கொள்முதல் விலையின் அளவு 5,9 பில்லியன் ரூபிள் ஆக மாறிவிட்டது.
மார்ச் 2011 என்.எல்.எம்.கே உடனான பங்கு பரிவர்த்தனையின் ஒரு பகுதியாக மோசடி என்ற சந்தேகத்தின் பேரிலும், என்.எல்.எம்.கே.க்கு எதிரான வழக்கில் நடுவர் நீதிமன்றத்தை தவறாக வழிநடத்திய சந்தேகத்தின் பேரிலும் லிசினுக்கு எதிராக ஒரு குற்றவியல் நடைமுறை தொடங்கப்பட்டது. இருப்பினும், புகார்கள் ஒரு குற்றவியல் வழக்குக்கு வழிவகுக்கவில்லை.
லிசின் மற்றும் என்.எல்.எம்.கே இடையேயான வழக்கு விசாரணைக்கு கொண்டுவரப்பட்ட நடுவர் நீதிமன்றம், மீதமுள்ள கொள்முதல் விலையான 8,9 ரூபிள் தொகையை என்.எல்.எம்.கே.க்கு செலுத்த வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தது மற்றும் இரு தரப்பினரின் அசல் கோரிக்கைகளையும் நிராகரித்தது. கொள்முதல் விலையானது Lisin (22,1 பில்லியன் ரூபிள்) வாங்கிய விலையில் பாதி மற்றும் NLMK (1,4 பில்லியன் ரூபிள்) மூலம் கணக்கிடப்பட்ட மதிப்பின் அடிப்படையில் கணக்கிடப்படுகிறது. அட்வான்ஸ் பேமென்ட் தொடர்பாக, என்.எல்.எம்.கே.க்கு 8,9 பில்லியன் ரூபிள் செலுத்த நீதிமன்றம் தண்டனை விதித்தது.
நடுவர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புக்கு எதிராக மேல்முறையீடு செய்ய இயலாது என்பதால், லிசின் செய்ததாக எழுந்த முந்தைய மோசடி சந்தேகங்களின் அடிப்படையில், மாஸ்கோ நகர நடுவர் நீதிமன்றத்தின் நடுவர் தீர்ப்பை ரத்து செய்ய NLMK கோரியது. அந்தக் கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டு, நடுவர் தீர்ப்பும் ரத்து செய்யப்பட்டது.
லிசின் அதற்காக நிற்க மாட்டார் மற்றும் NLMK இன் சொந்த மூலதனமான NLMK இன்டர்நேஷனல் BV இல் NLMK வைத்திருக்கும் பங்குகளில் ஒரு பாதுகாப்பு ஆணையைத் தொடர விரும்புகிறார். Amsterdamதீர்ப்பு ரத்து செய்யப்பட்டதால், ரஷ்யாவில் பாதுகாப்பு உத்தரவைப் பெறுவது சாத்தியமற்றதாகிவிட்டது. எனவே, லிசின் நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பை அங்கீகரித்து அமல்படுத்தக் கோரினார். அவரது கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
நியூயார்க் உடன்படிக்கையின் அடிப்படையில், நடுவர் தீர்ப்பு எந்த நாட்டின் நீதி அமைப்பின் அடிப்படையில் அமைந்ததோ, அந்த நாட்டின் தகுதிவாய்ந்த அதிகார அமைப்பு (இந்த வழக்கில் ரஷ்யாவின் சாதாரண நீதிமன்றங்கள்), தேசிய சட்டத்திற்கு உட்பட்டு நடுவர் தீர்ப்புகளை ரத்து செய்வது குறித்து முடிவெடுப்பது வழக்கம். கொள்கையளவில், அமலாக்க நீதிமன்றம் இந்த நடுவர் தீர்ப்புகளை மதிப்பீடு செய்ய அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. இடைக்கால நடவடிக்கைகளில் உள்ள நீதிமன்றம், நடுவர் தீர்ப்பு இனி இல்லை என்பதால் அதைச் செயல்படுத்த முடியாது என்று கருதுகிறது.
இந்தத் தீர்ப்பை எதிர்த்து லிசின் நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தார் Amsterdam மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம். கொள்கையளவில், ஒரு விதிவிலக்கான வழக்காக இருந்தாலன்றி, ரத்து செய்யப்பட்ட நடுவர் தீர்ப்பு பொதுவாக எந்தவொரு அங்கீகாரத்திற்கும் அமலாக்கத்திற்கும் கருத்தில் கொள்ளப்படாது என்று நீதிமன்றம் கருதுகிறது. ரஷ்ய நீதிமன்றங்களின் தீர்ப்பில் அத்தியாவசியக் குறைபாடுகள் இல்லை என்பதற்கு வலுவான அறிகுறிகள் இருந்தால், அது ஒரு விதிவிலக்கான வழக்காகும்; எனவே, அதனை ஒரு நியாயமான விசாரணையாகக் கருத முடியாது. Amsterdam மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் இந்த குறிப்பிட்ட வழக்கை விதிவிலக்காகக் கருதவில்லை.
இந்தத் தீர்ப்புக்கு எதிராக லிசின் ஒரு மேல்முறையீட்டு மனுவைத் தாக்கல் செய்தார். லிசினின் கூற்றுப்படி, நெதர்லாந்தில் ஒரு நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பை அமல்படுத்தும் நடைமுறையை ஒரு வெளிநாட்டு ரத்துத் தீர்ப்பு மீற முடியுமா என்பதை ஆராயும் பிரிவு V(1)(e)-இன் அடிப்படையில் நீதிமன்றத்திற்கு வழங்கப்பட்ட விருப்புரிமை அதிகாரத்தை நீதிமன்றம் கவனத்தில் கொள்ளத் தவறிவிட்டது. உச்ச நீதிமன்றம் மாநாட்டு உரையின் அசல் ஆங்கில மற்றும் பிரெஞ்சு பதிப்புகளை ஒப்பிட்டது. நீதிமன்றத்திற்கு வழங்கப்பட்ட விருப்புரிமை அதிகாரம் குறித்து இரண்டு பதிப்புகளிலும் வெவ்வேறு விளக்கங்கள் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. பிரிவு V(1)(e)-இன் ஆங்கிலப் பதிப்பு பின்வருமாறு கூறுகிறது:
- விருதை அங்கீகரிப்பதும் அமல்படுத்தப்படுவதும் மறுக்கப்படலாம், கட்சி யாருக்கு எதிராக வேண்டுகோள் விடுக்கப்படுகிறதோ, அந்த கட்சி அங்கீகாரம் மற்றும் அமலாக்கத்தை எதிர்பார்க்கும் தகுதிவாய்ந்த அதிகாரத்திற்கு வழங்கினால் மட்டுமே, அதற்கு ஆதாரம்:
(...)
- இ) அந்தத் தீர்ப்பு இன்னும் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினரைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடியதாக ஆகவில்லை, அல்லது எந்த நாட்டில் அல்லது எந்தச் சட்டத்தின் கீழ் அந்தத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டதோ, அந்நாட்டின் தகுதிவாய்ந்த அதிகாரியால் அது ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளது அல்லது இடைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது.
V (1) (e) கட்டுரையின் பிரெஞ்சு பதிப்பு பின்வருவனவற்றைக் கூறுகிறது:
“1. La reconnaissance et l'execution de la sentence ne seront refusées , sur requête de la partie contre laquelle elle est invoquée, que si cette partie fournit à l'autorité compétente du pays où la sonunaissance:
(...)
- e) க்யூ லா வாக்கியம் n'est pas encore devenue commitatoire pour les parties ou a été annulée ou suspendue par une autorité compétente du pays dans lequel, ou d'après la loi duquel, la sentence a été rendue. ”
ஆங்கிலப் பதிப்பின் ('may be refused') விருப்புரிமை அதிகாரம், பிரெஞ்சுப் பதிப்பின் ('ne seront refusées que si') அதிகாரத்தை விட விரிவானதாகத் தெரிகிறது. இந்த மரபின் சரியான பிரயோகம் குறித்து, பிற ஆதாரங்களில் பல வேறுபட்ட விளக்கங்கள் இருப்பதை உச்ச நீதிமன்றம் கண்டறிந்தது.
உச்ச நீதிமன்றம், தனது சொந்த விளக்கங்களைச் சேர்ப்பதன் மூலம் மாறுபட்ட விளக்கங்களைத் தெளிவுபடுத்த முயற்சிக்கிறது. இதன் பொருள், உடன்படிக்கையின்படி மறுப்பதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கும்போது மட்டுமே விருப்புரிமை அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த முடியும் என்பதாகும். இந்த வழக்கில், அது 'ஒரு நடுவர் தீர்ப்பை ரத்து செய்தல்' தொடர்பான மறுப்புக்கான காரணமாக இருந்தது. உண்மைகள் மற்றும் சூழ்நிலைகளின் அடிப்படையில், மறுப்புக்கான காரணம் ஆதாரமற்றது என்பதை நிரூபிப்பது லிசினின் பொறுப்பாகும்.
மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தின் கருத்தை உச்ச நீதிமன்றம் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. பிரிவு V (1)-இன் மறுப்புக் காரணங்களுடன் பொருந்தாத காரணங்களின் அடிப்படையில் நடுவர் தீர்ப்பை ரத்து செய்வது உச்ச நீதிமன்றத்தின்படி ஒரு சிறப்பு வழக்காக இருக்க முடியும். அங்கீகாரம் மற்றும் அமலாக்கம் விஷயத்தில் டச்சு நீதிமன்றத்திற்கு விருப்புரிமை அதிகாரம் வழங்கப்பட்டிருந்தாலும், இந்த குறிப்பிட்ட வழக்கில் ரத்து தீர்ப்புக்கு அது பொருந்தாது. லிசின் செய்த ஆட்சேபனை வெற்றிபெற வாய்ப்பில்லை.
ரத்து செய்யப்பட்ட நடுவர் தீர்ப்பை அங்கீகரித்தல் மற்றும் அமல்படுத்துதலின் போது நீதிமன்றத்திற்கு வழங்கப்பட்ட விருப்ப அதிகாரத்தைப் பொறுத்தவரை, நியூயார்க் மாநாட்டின் பிரிவு V (1) எவ்வாறு விளக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கு உச்ச நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு ஒரு தெளிவான விளக்கத்தை அளிக்கிறது. சுருக்கமாக, இதன் பொருள் என்னவென்றால், குறிப்பிட்ட சில வழக்குகளில் மட்டுமே ஒரு ரத்து தீர்ப்பை ஒதுக்கி வைக்க முடியும்.
