பெற்றோர் விவாகரத்து செய்யும்போது அல்லது பிரிந்து செல்லும்போது, ​​வருகை ஏற்பாடுகள் பற்றிய கேள்வி பெரும்பாலும் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட தலைப்புகளில் ஒன்றாகும். பெற்றோருக்கு அவர்களின் சொந்த விருப்பங்களும் யோசனைகளும் இருக்கும், ஆனால் குழந்தையின் பங்கு என்ன? எந்த வயதிலிருந்து குழந்தையின் கருத்து கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது? மேலும் ஒரு குழந்தை வருகையை மறுக்க முடியுமா அல்லது அதை கட்டாயப்படுத்த முடியுமா?

இந்த வலைப்பதிவில், நெதர்லாந்தில் வருகை ஏற்பாடுகளில் குழந்தையின் விருப்பங்கள் எப்போது, ​​எப்படி சட்டப்பூர்வமாக பொருத்தமானவை என்பதை நாங்கள் விளக்குகிறோம்.

சட்ட கட்டமைப்பு: குழந்தையின் நலனே மிக முக்கியமானது.

டச்சு சிவில் கோட் (BW) பிரிவு 1:253a, வருகை ஏற்பாட்டை தீர்மானிக்கும்போது, ​​நீதிமன்றம் குழந்தையின் நலனுக்காக செயல்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது. இதன் பொருள் நீதிமன்றம் தானாகவே பெற்றோரின் விருப்பங்களைப் பின்பற்றுவதில்லை, ஆனால் குழந்தைக்கு எது சிறந்தது என்பதைக் கருத்தில் கொள்கிறது.

டச்சு சட்டம் பெற்றோர் மற்றும் அவர்கள் நெருங்கிய தனிப்பட்ட பிணைப்பைக் கொண்ட மற்றவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ள குழந்தைக்கு வெளிப்படையான உரிமையை வழங்குகிறது. குழந்தையின் சிறந்த நலன் எப்போதும் மையமாகக் கொண்டு, கோரிக்கையின் பேரில் நீதிமன்றம் ஒரு வருகை ஏற்பாட்டை நிறுவுகிறது.

குழந்தையின் சிறந்த ஆர்வம் பல காரணிகளை உள்ளடக்கியது:

• இரு பெற்றோருடனும் குழந்தையின் பிணைப்பு;
• குழந்தையின் வயது மற்றும் முதிர்ச்சியின் அளவைக் கருத்தில் கொண்டு, அவர்களின் விருப்பங்கள்;
• வாழ்க்கைச் சூழ்நிலையில் ஏற்படும் மாற்றத்தால் குழந்தைக்கு ஏற்படும் விளைவுகள்;
• குழந்தையைப் பராமரிக்கவும் வளர்க்கவும் பெற்றோரின் திறன்.

எனவே குழந்தையின் விருப்பங்கள் மதிப்பீட்டின் ஒரு பகுதியாக வெளிப்படையாக உள்ளன, ஆனால் அவை மட்டுமே அளவுகோல் அல்ல. குழந்தையின் நலனே எப்போதும் தீர்க்கமானதாக இருக்கும் என்றும், குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கு கடுமையான தீங்கு ஏற்பட்டாலோ அல்லது முக்கியமான நலன்கள் ஆபத்தில் இருந்தாலோ மட்டுமே வருகை மறுக்கப்படும் என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் வலியுறுத்துகிறது (ECLI:NL:HR:2014:91; ECLI:NL:HR:2007:BA6246).

குழந்தையின் கருத்து எந்த வயதிலிருந்து கணக்கிடப்படுகிறது?

கொள்கையளவில், எந்த வயது குழந்தைகளையும் நீதிமன்றம் அல்லது குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியம் விசாரிக்கலாம். சட்டம் முழுமையான குறைந்தபட்ச வயதை நிர்ணயிக்கவில்லை. இருப்பினும், குழந்தையின் கருத்துக்கு கொடுக்கப்படும் எடை அவர்களின் வயது மற்றும் முதிர்ச்சியைப் பொறுத்தது.

சிறு குழந்தைகள் (0-6 வயது)

மிகச் சிறிய குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை, நீதிமன்றம் பொதுவாக அவர்கள் வருகை குறித்து நன்கு பரிசீலிக்கப்பட்ட கருத்தை உருவாக்கும் திறன் கொண்டவர்களாக இல்லை என்று கருதுகிறது. எனவே அவர்களின் விருப்பங்கள் அரிதாகவே தீர்க்கமானவை. இருப்பினும், நீதிமன்றம் குழந்தையின் பெற்றோர் இருவருடனும் உள்ள பிணைப்பையும், வருகைக்கு குழந்தை எவ்வாறு பிரதிபலிக்கிறது என்பதையும் கருத்தில் கொள்ளலாம்.

6-12 வயது குழந்தைகள்

6 வயதிலிருந்தே, குழந்தைகள் பெரும்பாலும் தங்கள் உணர்வுகளையும் விருப்பங்களையும் வெளிப்படுத்த முடியும். நீதிமன்றம் இந்தக் கருத்தைக் கருத்தில் கொள்ளும், ஆனால் எப்போதும் அவ்வளவு தீர்க்கமானதாக இருக்காது.

பிரிவு 1:377g BW இன் கீழ், பன்னிரண்டு வயதுக்குட்பட்ட ஒரு மைனர் தனது நலன்களை நியாயமாக மதிப்பிடும் திறன் கொண்டவராகக் கருதப்பட்டால், நீதிமன்றம் அவரை விசாரிக்கலாம். குழந்தையின் விசாரணை அல்லது நிபுணர் மூலம், குழந்தையின் கோரிக்கை எவ்வாறு கேட்கப்படுகிறது என்பதை நீதிமன்றம் தீர்மானிக்கிறது.

குழந்தை தனக்காகப் பேசுகிறதா அல்லது அவர்கள் வசிக்கும் பெற்றோரால் அவர்களின் கருத்து வலுவாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளதா என்பதை நீதிமன்றம் விமர்சன ரீதியாக ஆராயும். இந்த வயதில் விசுவாச மோதல்கள் பொதுவானவை.

12 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட குழந்தைகள்

12 வயதிலிருந்து, குழந்தை அவர்களைப் பற்றிய நடவடிக்கைகளில் விசாரிக்க சட்டப்பூர்வ உரிமையைப் பெறுகிறது (பிரிவு 809 சிவில் நடைமுறைச் சட்டம் மற்றும் பிரிவு 1:251a BW). இதன் பொருள், குழந்தையின் நலனுக்காக இல்லாவிட்டால், நீதிமன்றம் குழந்தைக்கு தனது கருத்தை வெளிப்படுத்த வாய்ப்பளிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளது.

பிரிவு 1:377a BW, பன்னிரண்டு வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட குழந்தை விசாரணையின் போது பார்வையிடுவதற்கு கடுமையான ஆட்சேபனைகளை வெளிப்படுத்தியிருந்தால், பார்வையிடும் உரிமையை நீதிமன்றம் மறுக்கலாம் என்று கூறுகிறது.

12 வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட குழந்தையின் கருத்து நடைமுறையில் அதிக முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. வயதான டீனேஜரின் வெளிப்படையான விருப்பங்களுக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு வருகை ஏற்பாட்டை விதிக்க நீதிபதிகள் தயங்குகிறார்கள்.

இருப்பினும், குழந்தையின் விருப்பம் எப்போதும் தீர்க்கமானதாக இருக்கும் என்று இது அர்த்தப்படுத்துவதில்லை. டீனேஜர்களுடன் கூட, செல்வாக்கு, விசுவாச மோதல்கள் அல்லது தற்காலிக உணர்ச்சிகள் உள்ளதா என்பதை நீதிமன்றம் விசாரிக்கும்.

குழந்தையின் குரல் எப்படிக் கேட்கிறது?

குழந்தையின் கருத்தை நீதிமன்றம் பல்வேறு வழிகளில் தீர்மானிக்க முடியும்:

நீதிபதியுடன் குழந்தையின் நேர்காணல்

குழந்தை நேர்காணலில் குழந்தையின் வாதத்தைக் கேட்க நீதிபதி முடிவு செய்யலாம். இது பெரும்பாலும் பெற்றோர் இல்லாமல், முறைசாரா சூழலில் நடைபெறுகிறது. உரையாடல் குழந்தையின் உணர்வுகள் மற்றும் விருப்பங்களை ஆராய்வதில் கவனம் செலுத்துகிறது, விசாரணை செய்வதில் அல்ல.

சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 799a இன் கீழ், மனுவில் கோரிக்கை மைனருடன் எவ்வாறு விவாதிக்கப்பட்டது, அவர்களின் பதில் என்ன என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்.

குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியம்

நீதிமன்றம் குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியத்திடம் (RvdK) விசாரணை நடத்தக் கேட்கலாம். RvdK குழந்தை, பெற்றோர் மற்றும் பெரும்பாலும் பள்ளி, பொது மருத்துவர் அல்லது குடும்பம் போன்ற பிற தரப்பினரிடம் பேசுகிறது.

சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 810 இன் கீழ், குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியம் ஒரு சுயாதீனமான ஆலோசனைப் பங்கைக் கொண்டுள்ளது. நீதிமன்றம் அதன் மதிப்பீட்டில் இந்த ஆலோசனையைக் கருத்தில் கொள்கிறது, ஆனால் அதற்குக் கட்டுப்படவில்லை. இறுதி முடிவுக்கு நீதிமன்றம் சுயாதீனமாகப் பொறுப்பாகும்.

நீதிமன்றம் வாரியத்தின் ஆலோசனையிலிருந்து விலகினால், அதற்கான காரணத்தை வழங்க வேண்டிய கடமை அதிகரித்துள்ளது. நீதிமன்றம் அந்த ஆலோசனையை ஏன் பின்பற்றவில்லை என்பதை தெளிவாகவும் குறிப்பாகவும் கூற வேண்டும்.

நிபுணர் பரிசோதனை

சிக்கலான வழக்குகளில், குழந்தையைப் பரிசோதிக்க நீதிமன்றம் ஒரு நிபுணரை (உதாரணமாக உளவியலாளர் அல்லது கல்வியாளர்) நியமிக்கலாம். குழந்தை பாதிக்கப்பட்டுள்ளதா என்ற சந்தேகம் இருக்கும்போது அல்லது கடுமையான பிரச்சினைகள் இருக்கும்போது இது நிகழ்கிறது.

குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியத்தின் ஆலோசனை தெளிவாக இல்லாவிட்டால் அல்லது போதுமான காரணமின்றி இருந்தால், பெற்றோர் கூடுதல் நிபுணர் பரிசோதனையையும் கோரலாம். சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 810a இன் கீழ், நீதிமன்றத்தால் நியமிக்கப்படாத ஒரு நிபுணரிடமிருந்து அறிக்கையை சமர்ப்பிக்க பெற்றோர் அனுமதிக்க வேண்டும்.

சிறப்பு பாதுகாவலர்

சில சந்தர்ப்பங்களில், நீதிமன்றம் ஒரு சிறப்பு பாதுகாவலரை நியமிக்கிறது. இது ஒரு சுயாதீனமான நபர் (பெரும்பாலும் ஒரு வழக்கறிஞர் அல்லது கல்வியாளர்), அவர் நடவடிக்கைகளில் குழந்தையின் நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

பெற்றோரில் ஒருவருக்கும் மைனருக்கும் இடையே (ஒருவருக்கு) இடையே நலன் மோதல் ஏற்படும் போது, ​​பிரிவு 1:250 BW இன் கீழ் சிறப்பு பாதுகாவலர் நியமிக்கப்படுகிறார். நீதிமன்றத்திற்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் குழந்தையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பாதுகாவலர், குழந்தையின் உண்மையான விருப்பங்கள், தேவைகள் மற்றும் ஆர்வங்களை ஆராய்ந்து நீதிமன்றத்தில் அறிக்கை செய்யும் பணியைக் கொண்டுள்ளார்.

குழந்தையின் விருப்பம் உண்மையில் குழந்தையிடமிருந்து தோன்றியதா அல்லது செல்வாக்கின் விளைவாக இருக்கலாம் என்பதை விசாரிக்க நீதிமன்றம் பாதுகாவலரை வெளிப்படையாகக் கேட்கலாம் (ECLI:NL:RBZWB:2025:9312; ECLI:NL:RBGEL:2025:10080).

ஒரு குழந்தை வருகையை மறுக்க முடியுமா?

கொள்கையளவில், ஒரு குழந்தை வெறுமனே வருகையை மறுக்க முடியாது. சட்டம், குழந்தையின் சிறந்த நலனுக்காக, பெற்றோர் இருவருடனும் தொடர்பு கொள்வது என்று கருதுகிறது, இது குழந்தையின் முக்கியமான நலன்களுடன் முரண்படவில்லை என்றால் (கட்டுரை 1:377a பத்தி 3 BW).

முக்கியமான நலன்கள் என்றால் என்ன? கருத்தில் கொள்ளுங்கள்:

• குழந்தை துஷ்பிரயோகம் அல்லது வீட்டு வன்முறை;
• வருகை தரும் பெற்றோரின் கடுமையான புறக்கணிப்பு;
• வருகை தரும் பெற்றோரால் துஷ்பிரயோகம்;
• குழந்தையைப் பார்ப்பது குழந்தையை மன ரீதியாக கடுமையாகப் பாதிக்கும் சூழ்நிலை.

பெற்றோருடனான தொடர்பு தீங்கு விளைவிக்கும் என்று திரும்பத் திரும்பவும், உண்மையாகவும் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு குழந்தையைப் புறக்கணிக்க முடியாது. இதுபோன்ற சந்தர்ப்பங்களில் நீதிமன்றம் பெரும்பாலும் நிபுணர் விசாரணைக்கு உத்தரவிடும்.

இந்த விசாரணையில் குழந்தையின் மறுப்பு உண்மையானது என்றும், செல்வாக்கின் விளைவாக இல்லை என்றும் காட்டினால், நீதிமன்றம் வருகையை மட்டுப்படுத்தவோ அல்லது நிறுத்தவோ கூட முடிவு செய்யலாம். இருப்பினும், நடைமுறையில் இது அரிதாகவே நிகழ்கிறது.

பெற்றோரின் செல்வாக்கு: இது எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்படுகிறது?

நடத்தை நிபுணர் பரிசோதனை, வாரிய விசாரணை அல்லது சிறப்பு பாதுகாவலர் மூலம் பெற்றோரின் செல்வாக்கு பொதுவாக தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்று வழக்குச் சட்டம் காட்டுகிறது. நீதிமன்றம் பின்வருவன போன்ற சமிக்ஞைகளைத் தேடுகிறது:

• விசுவாச மோதல்கள்;
• தெளிவான காரணமின்றி பெற்றோரிடம் திடீர் அல்லது தீவிர வெறுப்பு;
• குழந்தையின் கணக்கில் முரண்பாடுகள்;
• இரு பெற்றோரின் நடத்தை (ECLI:NL:GHARL:2025:7041; ECLI:NL:RBZWB:2025:5492).

ஒரு பெற்றோர் பின்வரும் வழிகளில் செல்வாக்கை வெளிப்படுத்தலாம்:

• நிபுணர் பரிசோதனை நடத்துதல் (உதாரணமாக குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியம் அல்லது ஒரு உளவியலாளர் மூலம்);
• சிறப்பு பாதுகாவலரிடமிருந்து அறிக்கைகள் அல்லது அறிக்கைகளைச் சமர்ப்பித்தல்;
• குழந்தையின் நடத்தை மாற்றங்கள், முரண்பாடுகள் அல்லது விசுவாசப் பிரச்சினைகளை ஆவணப்படுத்துதல்;
• மற்ற பெற்றோரிடம் குழந்தையின் எதிர்மறை உணர்வுகள் அவர்களின் சொந்த அனுபவங்களிலிருந்து விளக்கப்பட முடியாது, மாறாக பெற்றோருக்கு இடையிலான மோதலுடன் தொடர்புடையவை என்பதை நிரூபிப்பது.

உச்ச நீதிமன்றம், பாதுகாவலர் பெற்றோரின் வெறும் ஆட்சேபனை மட்டும் போதாது என்று வலியுறுத்துகிறது; குழந்தை உண்மையில் நடுவில் சிக்கிக் கொள்கிறது அல்லது பார்வையிடுவதால் கடுமையான தீங்கு ஏற்படுகிறது என்பதைக் காட்ட வேண்டும் (ECLI:NL:HR:2014:91).

ஒரு குழந்தை தாங்களாகவே வருகையை கட்டாயப்படுத்த முடியுமா?

ஆம், 12 வயதிலிருந்து, ஒரு குழந்தை சுயாதீனமாக ஒரு வருகை ஏற்பாட்டை நிறுவ அல்லது மாற்றியமைக்க நீதிமன்றத்தில் கோரிக்கையை தாக்கல் செய்யலாம் (பிரிவு 1:377a BW பிரிவு 798 சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்துடன் இணைந்து). பன்னிரண்டு வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய ஒரு மைனர் இதைக் கோரினால், பிரிவு 1:377g BW இன் கீழ் நீதிமன்றம் ஒரு முடிவை எடுக்கலாம்.

இதன் பொருள், ஒரு பெற்றோருடன் வசிக்கும் குழந்தை, மற்ற பெற்றோருடன் அதிக தொடர்பை விரும்பும் பட்சத்தில், தாங்களாகவே நீதிமன்றத்திற்குச் செல்லலாம். நடைமுறையில், இது அரிதாகவே நிகழ்கிறது, ஏனெனில் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் இந்த சாத்தியக்கூறு பற்றி அறிந்திருக்க மாட்டார்கள், மேலும் அத்தகைய நடவடிக்கையை எடுப்பது உளவியல் ரீதியாக சுமையாக இருக்கலாம்.

ஒரு உதாரணம், தனது தாயுடன் வசிக்கும் ஒரு குழந்தை தனது தந்தையுடன் அதிக தொடர்பு கொள்ள விரும்புகிறது. தாய் இதை மறுத்தாலோ அல்லது தடுத்தாலோ, குழந்தையே நடவடிக்கைகளைத் தொடங்கலாம். பின்னர் நீதிமன்றம் குழந்தையின் நலனில் என்ன இருக்கிறது என்பதை விசாரித்து, காவலில் உள்ள பெற்றோரின் விருப்பத்திற்கு எதிராகக் கூட, ஒரு வருகை ஏற்பாட்டை ஏற்படுத்த முடியும்.

குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியத்தின் அறிக்கையை அணுகுதல்

சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 811 இன் கீழ், பெற்றோர்கள், பாதுகாவலர்கள், பராமரிப்பாளர்கள் மற்றும் பன்னிரண்டு வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட குழந்தைகள், குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியத்திடமிருந்து முழுமையான ஆலோசனையின் நகலைப் பரிசோதித்துப் பெற உரிமை உண்டு.

தனியுரிமையை மதிப்பதில் அல்லது மூன்றாம் தரப்பினருக்கு ஏற்படும் அளவுக்கதிகமான தீங்கைத் தடுப்பதில் உள்ள ஆர்வம் அதை விட அதிகமாக இருந்தால், நீதிமன்றம் இந்த உரிமையைக் கட்டுப்படுத்தலாம். நடைமுறையில், பெற்றோருக்கு வழங்குவதற்கு முன்பு, அறிக்கையிலிருந்து முக்கியமான தகவல்களை (குழந்தையின் இருப்பிடம் போன்றவை) நீதிமன்றம் நீக்கலாம்.

விசாரணையில் வாரியத்தின் ஆலோசனையை சவால் செய்யலாம்: பெற்றோர்கள் அறிக்கையின் உள்ளடக்கத்திற்கு ஆதாரபூர்வமான ஆட்சேபனைகளைச் செய்யலாம் மற்றும் கூடுதல் விசாரணை அல்லது எதிர்-நிபுணத்துவத்திற்காக நீதிமன்றத்தைக் கோரலாம். அணுகலை மறுக்கும் முடிவுக்கு எதிராக சட்டத்தின் நலனுக்காக மட்டுமே வழக்குத் தொடர முடியும்.

குழந்தை பார்க்க வர மறுத்தால் என்ன செய்வது?

சில நேரங்களில் ஒரு குழந்தை வருகையை தீவிரமாக எதிர்க்கிறது. இது 'அப்படி உணரவில்லை' என்பதிலிருந்து வருகை தரும் பெற்றோர் அழைத்துச் செல்லும்போது முழுமையான மறுப்பு மற்றும் உணர்ச்சி வெடிப்புகள் வரை இருக்கலாம்.

இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளில், எதிர்ப்பு எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை ஆராய்வது முக்கியம்:

• குழந்தையைப் பராமரிக்கும் பெற்றோரால் குழந்தை பாதிக்கப்பட்டுள்ளதா?
• விசுவாச மோதல் உள்ளதா?
• குழந்தை தன்னைப் பார்க்க விரும்பாததற்கு உண்மையான, நியாயமான காரணம் உள்ளதா?
• கடுமையான பிரச்சினைகள் (துஷ்பிரயோகம், புறக்கணிப்பு) உள்ளதா?

எதிர்ப்பு உண்மையானது என நிரூபிக்கப்பட்டு உண்மையான பயம் அல்லது எதிர்மறை அனுபவத்திலிருந்து தோன்றினால், நீதிமன்றம் வருகையை சரிசெய்ய முடிவு செய்யலாம். இது தற்காலிகமாக மேற்பார்வையிடப்பட்ட வருகை, குறைக்கப்பட்ட அதிர்வெண் அல்லது வருகையை தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைப்பதைக் குறிக்கலாம்.

மறுபுறம், குழந்தை செல்வாக்கு செலுத்தப்படுவதாகத் தோன்றினால், நீதிமன்றம் கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்கக்கூடும். தீவிர நிகழ்வுகளில், இது முதன்மை வசிப்பிடத்தை மாற்றுவதற்கு கூட வழிவகுக்கும்: பின்னர் குழந்தை மற்ற பெற்றோருடன் வசிக்கும்.

பெற்றோருக்கான நடைமுறை குறிப்புகள்

ஒரு பெற்றோராக, நீங்கள் பின்வருவனவற்றைச் சிறப்பாகச் செய்யலாம்:

• உங்கள் குழந்தை சொல்வதைக் கேளுங்கள், ஆனால் அவர்களின் மீது தேர்வு சுமையை சுமத்தாதீர்கள். 'நீங்கள் யாருடன் வாழ விரும்புகிறீர்கள் என்பதை நீங்களே தேர்வு செய்யலாம்' அல்லது 'நீங்கள் உண்மையில் அப்பா/அம்மாவிடம் செல்ல விரும்புகிறீர்களா?' என்று சொல்லாதீர்கள்.
• குழந்தையின் முன்னிலையில் மற்ற பெற்றோரைப் பற்றி எதிர்மறையாகப் பேசாதீர்கள். இது விசுவாச மோதல்களை அதிகரிக்கிறது.
• மற்ற பெற்றோருடன் உங்களுக்கு மோதல்கள் இருந்தாலும், வருகையை ஊக்குவிக்கவும். வருகை என்பது குழந்தைக்கும் மற்ற பெற்றோருக்கும் இடையிலான பிணைப்பைப் பற்றியது, அந்தப் பெற்றோருடனான உங்கள் உறவைப் பற்றியது அல்ல.
• உங்கள் குழந்தை மற்ற பெற்றோருடன் சௌகரியமாக இல்லை என்று சொன்னால், இதை தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், ஆனால் உடனடியாக சண்டையிட வேண்டாம். முதலில் மற்ற பெற்றோருடன் விவாதிக்க முயற்சிக்கவும்.
• தேவைப்பட்டால், ஒரு மத்தியஸ்தர், இளைஞர் பணியாளர் அல்லது குடும்ப சிகிச்சையாளர் போன்ற தொழில்முறை உதவியை நாடுங்கள்.
• உங்கள் குழந்தை 12 வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்டவராக இருந்து, கேட்கப்பட வேண்டும் என்று தெளிவாகக் கூறினால், இதை மதிக்கவும். குழந்தை தனது கருத்தை வெளிப்படுத்த சட்டப்பூர்வ உரிமையைக் கொண்டுள்ளது.

தீர்மானம்

குழந்தையின் விருப்பங்கள் வருகை ஏற்பாட்டை நிறுவுவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன, ஆனால் அவை மட்டுமே அளவுகோல் அல்ல. நீதிமன்றம் ஒட்டுமொத்த மதிப்பீட்டில் குழந்தையின் விருப்பங்களை எடைபோடுகிறது, மேலும் குழந்தையின் வயது, முதிர்ச்சி மற்றும் சாத்தியமான செல்வாக்கு ஆகியவற்றையும் கருத்தில் கொள்கிறது.

12 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட குழந்தைகளுக்கு விசாரிக்க சட்டப்பூர்வ உரிமை உண்டு, மேலும் அவர்கள் சுயாதீனமாக நடவடிக்கைகளைத் தொடங்கவும் முடியும். இருப்பினும், குழந்தையின் விருப்பம் குழந்தையின் நீண்டகால நலனுடன் ஒத்துப்போகிறதா என்பதை நீதிமன்றம் எப்போதும் ஆராய்கிறது.

வழக்குச் சட்டத்தில், குழந்தையின் விருப்பம் கவனமாக எடைபோடப்படுகிறது, ஆனால் அது தானாகவே தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. வயது, விசுவாச மோதல்கள், பெற்றோரின் செல்வாக்கு மற்றும் குழந்தையின் உணர்ச்சி நிலை போன்ற காரணிகள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.

பெற்றோர்கள், குழந்தையின் கருத்தை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்வது முக்கியம், அதே நேரத்தில் அத்தகைய குறிப்பிடத்தக்க முடிவுக்கு ஒரு குழந்தை முழுப் பொறுப்பையும் ஏற்கக்கூடாது என்பதை உணர்ந்துகொள்வது முக்கியம். சந்தேகம் அல்லது மோதல் ஏற்படும் போது, ​​தொழில்முறை வழிகாட்டுதலை நாடுவது புத்திசாலித்தனம்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQ)

நீதிமன்றம் ஒரு குழந்தையின் வாதத்தை எந்த வயதிலிருந்து விசாரிக்க வேண்டும்?

12 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட குழந்தைகளுக்கு விசாரணை நடத்த சட்டப்பூர்வ உரிமை உண்டு (பிரிவு 809 சிவில் நடைமுறைச் சட்டம்). 12 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு, நீதிமன்றத்திற்கு விருப்புரிமை அதிகாரம் உள்ளது: குழந்தையின் நலன்களை நியாயமாக மதிப்பிடும் திறன் கொண்டதாகக் கருதப்பட்டால், அதை விசாரிக்க நீதிமன்றம் முடிவு செய்யலாம் (பிரிவு 1:377g BW).

12 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தையின் பேச்சைக் கேட்பதற்கு பெற்றோர் ஆட்சேபனை தெரிவிக்க முடியுமா?

ஆம், விசாரணை குழந்தையின் நலனில் அக்கறை இல்லாவிட்டால், உதாரணமாக விசுவாச மோதல்கள் ஏற்பட்டால் அல்லது குழந்தை பெற்றோரிடையே சிக்கிக் கொண்டால், பெற்றோர் எதிர்க்கலாம். குழந்தையின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு நீதிமன்றம் ஆட்சேபனையை மதிப்பிடும், ஆனால் சிறப்பு சூழ்நிலைகள் இல்லாவிட்டால், காரணங்களைக் கூறி ஆட்சேபனையை நிராகரிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.

குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியத்தின் ஆலோசனைக்கு நீதிமன்றம் கட்டுப்படுமா?

இல்லை, நீதிமன்றம் வாரியத்தின் ஆலோசனைக்குக் கட்டுப்படவில்லை. வாரியம் ஒரு சுயாதீனமான ஆலோசனைப் பங்கைக் கொண்டுள்ளது மற்றும் ஒரு நிபுணராகக் கருதப்படுகிறது, ஆனால் நீதிமன்றம் முடிவுக்கு சுயாதீனமாக பொறுப்பாகும். நீதிமன்றம் ஆலோசனையிலிருந்து விலகினால், அது நியாயமான நியாயத்தை வழங்க வேண்டும்.

ஒரு பெற்றோராக நான் எனது சொந்த நிபுணரை ஈடுபடுத்தலாமா?

ஆம், சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 810a இன் கீழ், நீதிமன்றத்தால் நியமிக்கப்படாத ஒரு நிபுணரிடமிருந்து ஒரு அறிக்கையை சமர்ப்பிக்க நீதிமன்றம் பெற்றோரை அனுமதிக்க வேண்டும், இந்த அறிக்கை முடிவுக்கு பங்களிக்கக்கூடும் மற்றும் குழந்தையின் நலன் அதைத் தடுக்கவில்லை என்றால். வாரியத்தின் ஆலோசனை தெளிவாக இல்லை அல்லது போதுமானதாக இல்லை என்றால் கூடுதல் நிபுணர் பரிசோதனையையும் நீங்கள் கோரலாம்.

சிறப்பு பாதுகாவலர் என்றால் என்ன, அவர்கள் எப்போது நியமிக்கப்படுகிறார்கள்?

சிறப்புப் பாதுகாவலர் என்பவர், குழந்தையின் நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு சுயாதீனமான நபர். பெற்றோருக்கும் குழந்தைக்கும் (ஒருவருக்கு) இடையே நலன் மோதல் ஏற்படும் போது, ​​பிரிவு 1:250 BW இன் கீழ் நீதிமன்றம் ஒருவரை நியமிக்கலாம். பாதுகாவலர் குழந்தையின் உண்மையான விருப்பங்களை ஆராய்ந்து நீதிமன்றத்திற்கு அறிக்கை செய்கிறார்.

என்னுடைய 12 வயது குழந்தை தானே நீதிமன்றத்திற்கு செல்லலாமா?

ஆம், 12 வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட குழந்தை, வருகை ஏற்பாட்டை நிறுவ அல்லது மாற்றியமைக்க நீதிமன்றத்தில் சுயாதீனமாக கோரிக்கையை தாக்கல் செய்யலாம் (பிரிவு 1:377a BW பிரிவு 798 சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்துடன் இணைந்து). நடைமுறையில், இது அரிதாகவே நிகழ்கிறது, ஏனெனில் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் இந்த சாத்தியக்கூறு பற்றி அறிந்திருக்க மாட்டார்கள்.

ஒரு பெற்றோராக, வாரியத்தின் அறிக்கையை ஆய்வு செய்ய எனக்கு உரிமை உள்ளதா?

ஆம், பிரிவு 811 சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தின் கீழ், பெற்றோர்கள் வாரியத்தின் அறிக்கையை கொள்கையளவில் முழுமையாக ஆய்வு செய்யும் உரிமையைப் பெற்றுள்ளனர். தனியுரிமை நலன்கள் அல்லது விகிதாசாரமற்ற தீங்கைத் தடுப்பது அதை விட அதிகமாக இருந்தால் மட்டுமே நீதிமன்றம் இந்த உரிமையை மட்டுப்படுத்தலாம். அணுகலை மறுப்பதற்கு எதிராக சட்டத்தின் நலனுக்கான வழக்கு மட்டுமே உள்ளது.

என் குழந்தை மற்ற பெற்றோரால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாக நான் நினைத்தால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

நிபுணர் பரிசோதனை நடத்த நீதிமன்றத்தை நீங்கள் கோரலாம். குழந்தையின் நடத்தை மாற்றங்கள் மற்றும் முரண்பாடுகளை ஆவணப்படுத்தவும். செல்வாக்கு உள்ளதா என்பதை விசாரிக்க நீதிமன்றம் ஒரு உளவியலாளர் அல்லது குழந்தைகள் பாதுகாப்பு வாரியத்தை நியமிக்கலாம். ஒரு சிறப்பு பாதுகாவலரையும் நியமிக்கலாம்.

என் குழந்தை திட்டவட்டமாக மறுத்தால் நீதிமன்றம் வருகையை விதிக்க முடியுமா?

அது குழந்தையின் வயது மற்றும் மறுப்புக்கான காரணத்தைப் பொறுத்தது. திட்டவட்டமாக மறுக்கும் வயதான டீனேஜர்களுக்கு (16+), நீதிபதிகள் வருகையை விதிக்க தயங்குகிறார்கள். இளைய குழந்தைகளுக்கு, மறுப்பு உண்மையானதா அல்லது செல்வாக்கின் விளைவாகுமா என்பதை நீதிமன்றம் விசாரிக்கும். கனமான நலன்களுக்காக மட்டுமே வருகையை மறுக்க முடியும் (கட்டுரை 1:377a பத்தி 3 BW).

நான் அந்த முடிவை ஏற்கவில்லை என்றால் எனக்கு என்ன தீர்வுகள் உள்ளன?

மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தில் (பிரிவு 806 சிவில் நடைமுறைச் சட்டம்) ஒரு வருகை முடிவை எதிர்த்து நீங்கள் மேல்முறையீடு செய்யலாம். மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தின் காரணத்தை நீங்கள் ஏற்கவில்லை என்றால், உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடரலாம் (பிரிவு 398 சிவில் நடைமுறைச் சட்டம்). குறிப்பு: வாரியத்தின் அறிக்கையை அணுக மறுப்பதற்கு எதிராக எந்த சாதாரண தீர்வும் இல்லை, சட்டத்தின் நலனுக்காக வழக்குத் தொடர மட்டுமே முடியும்.