டச்சு சட்டத்தின் கீழ் வணிக ஒப்பந்தங்களின் வகைகள்

டச்சு சட்டத்தின் கீழ் ஒரு வணிக ஒப்பந்தம் என்பது, பொருட்கள், சேவைகள், உரிமைகள் அல்லது மூலதனத்தை வழங்குவது தொடர்பாக வணிகங்களுக்கு இடையே செய்யப்படும் எந்தவொரு உடன்படிக்கையும் ஆகும். இது டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 6:217-இன் கீழ், முன்மொழிதல் மற்றும் ஏற்பு மூலம் உருவாகிறது; இதற்கு எழுத்துப்பூர்வமான வடிவம், கையொப்பம், முத்திரை அல்லது பிரதிபலன் போன்ற எந்தத் தேவையும் இல்லை. டச்சு சட்டம், சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினரைச் சிக்கலில் மாட்டும் சில இடங்களில் அந்தச் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது: ஒருபோதும் கையொப்பமிடப்படாத ஒரு ஒப்பந்தம் உங்களைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடும்; பிழையின்றி வாசிக்கப்படும் ஒரு சரத்து ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என ஒதுக்கி வைக்கப்படலாம்; மேலும், ஆங்கிலச் சட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது டச்சு கட்டாய விதிகளை நீக்கிவிடாது. ஒரு வணிக ஒப்பந்தத்தை எது செல்லுபடியாக்குகிறது, எந்தச் சரத்துகள் அதன் வேலையைச் செய்கின்றன, எதிர் தரப்பினர் தங்கள் கடமையைச் செய்யத் தவறும்போது என்ன நடக்கும், ஒப்பந்தம் ஒரு எல்லையைக் கடக்கும்போது என்ன மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன, மற்றும் எந்த வகையான வணிக ஒப்பந்தங்கள் எந்தச் சூழ்நிலைக்குப் பொருந்தும் என்பதை நாங்கள் கீழே விளக்குகிறோம்.

ஒரு வணிக ஒப்பந்தம் எப்போது செல்லுபடியாகும்?

டச்சு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 6:217-இன் கீழ், ஒரு முன்மொழிவு மற்றும் ஏற்பின் மூலம் ஓர் ஒப்பந்தம் உருவாகிறது. இதற்கு மேல் வேறு எதுவும் தேவையில்லை. எழுத்துப்பூர்வமான தேவை, கையொப்பத் தேவை, முத்திரை, மற்றும் ஆங்கிலச் சட்டப் பார்வையில் பிரதிபலன் என எதுவும் இல்லை. வணிகத்தில் இது ஒரு வசதியை விட பெரும்பாலும் ஒரு அபாயமாகவே உள்ளது, ஏனெனில் இரு தரப்பினரும் இறுதியானது என்று கருதாத செய்திகளின் பரிமாற்றத்திலேயே ஒரு ஒப்பந்தம் முடிவுக்கு வரக்கூடும்.

அறிவிக்கப்பட்ட நோக்கமே முக்கியமானது. உரிமையியல் சட்டத்தின் 3:33 மற்றும் 3:35 ஆகிய பிரிவுகள் இவ்விரண்டையும் இணைக்கின்றன: ஒரு ஒப்பந்தத்திற்கு, அறிவிப்புடன் பொருந்தக்கூடிய ஒரு நோக்கம் தேவை, ஆனால் மற்ற தரப்பினர் அறிவித்ததாகத் தோன்றியதை நியாயமாக நம்பிய ஒரு தரப்பினர், அந்த மற்ற தரப்பினரை அதற்குக் கட்டுப்படச் செய்ய முடியும். எனவே நடைமுறையில், கேள்வி அரிதாகவே “நீங்கள் என்ன கூற விரும்பினீர்கள்?” என்பதாக இருக்கும். அது “மற்ற தரப்பினர் நீங்கள் என்ன கூற விரும்புகிறீர்கள் என்று நியாயமாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடும்?” என்பதாகவே இருக்கும்.

குறைபாடுள்ள ஒப்புதல் காரணமாக ஒரு ஒப்பந்தத்தை எப்போது ரத்து செய்யலாம்?

சம்மதத்தில் குறைபாடு இருக்கும்பட்சத்தில், முறையாக உருவாக்கப்பட்ட ஒப்பந்தம் கூட ரத்து செய்யப்படலாம்.

• தவறு (ட்வாலிங்(குடிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 6:228). உண்மைகளைப் பற்றிய தவறான புரிதலின் அடிப்படையில் ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டது; மேலும், அந்தப் புரிதலை மற்ற தரப்பினர் ஏற்படுத்தியிருந்தார், அல்லது அதை அறிந்திருந்தும் அதைச் சரிசெய்திருக்க வேண்டும், அல்லது அவரும் அதே தவறான புரிதலுக்கு உட்பட்டிருந்தார். அந்தத் தவறு நிகழ்காலத்தைப் பற்றியதாக இருக்க வேண்டும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய ஏமாற்றமான எதிர்பார்ப்பாக இருக்கக்கூடாது.
• மோசடி, அச்சுறுத்தல் மற்றும் சூழ்நிலைகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்துதல் (குடிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 3:44). மோசடி என்பது வேண்டுமென்றே செய்யப்படும் தவறான சித்தரிப்பு அல்லது மறைத்தல்; அச்சுறுத்தல் என்பது சட்டவிரோதமான அழுத்தம்; சூழ்நிலைகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்துதல் என்பது சார்புநிலை, அனுபவமின்மை அல்லது மன உளைச்சல் போன்ற நிலைகளைச் சுரண்டுவதாகும்.

இதன் விளைவு செல்லாததாக்குவதிலிருந்து வேறுபடுகிறது: ஒப்பந்தம் ரத்து செய்யப்படக்கூடியது, எனவே அது ரத்து செய்யப்படும் வரை செல்லுபடியாகும், மேலும் ரத்து செய்வதற்கான உரிமை ஒரு காலவரையறைக்கு உட்பட்டது. ஒரு ஒப்பந்தம் பல ஆண்டுகளாக நிறைவேற்றப்பட்டு வரும் நிலையில், தவறு குறித்த ஒரு கோரிக்கை, அதன் தகுதியின் அடிப்படையில் அல்லாமல், பொதுவாக அந்தக் காரணத்தினாலேயே தோல்வியடைகிறது.

ஒரு நிறுவனத்திற்காக யார் கையொப்பமிடலாம்?

அதிகாரம் இல்லாமல் ஒருவர் கையொப்பமிடுவது, B2B நடைமுறையில் மிகவும் பொதுவான மற்றும் அதிக செலவை ஏற்படுத்தும் நிறுவன உருவாக்கப் பிழையாகும். மூன்று சோதனைகள் கிட்டத்தட்ட அனைத்தையும் சரிசெய்துவிடுகின்றன.

• வர்த்தகப் பதிவேடு. வர்த்தக சபைச் சாறு, இயக்குநர்கள் யார் என்பதையும், அவர்களின் அதிகாரம் தனிப்பட்டதா அல்லது கூட்டு அதிகாரமா என்பதையும், அது தொகையால் வரையறுக்கப்பட்டதா என்பதையும் காட்டுகிறது. கூட்டாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு இயக்குநர் மட்டும் கையொப்பமிடுவது நிறுவனத்தைக் கட்டுப்படுத்தாது.
• அதிகாரப் பத்திரம். கையொப்பமிடுபவர் இயக்குநராக இல்லாத பட்சத்தில், எழுத்துப்பூர்வமான அதிகாரத்தைக் கேட்டுப் பெற்று, அதன் நோக்கம் மற்றும் தேதியைச் சரிபார்க்கவும். சிவில் சட்டத்தின் 3:60 மற்றும் அதனைத் தொடரும் பிரிவுகள் இவ்வகையான முகமையை நிர்வகிக்கின்றன.
• வெளிப்படையான அதிகாரம். சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 3:61, ஒரு நிறுவனத்திற்கு அதிகாரம் இல்லாத சூழலிலும்கூட, எதிர் தரப்பினர் அந்த நிறுவனம் தானே உருவாக்கிய அதிகாரத் தோற்றத்தை நியாயமான முறையில் நம்பியிருந்தால், அந்நிறுவனத்தைக் கட்டுப்படுத்தக் கூடியது. அது விடாமுயற்சியுடன் செயல்படும் எதிர் தரப்பினரைப் பாதுகாக்கிறது; அதை வேண்டுமென்றே நம்பிச் செயல்படக்கூடாது.

ஒரு குறிப்பிட்ட முக்கியத்துவம் வாய்ந்த முடிவுகளுக்கு, நிறுவனத்தின் அமைப்பு விதிகளின்படி இயக்குநர் குழு அல்லது பங்குதாரர் தீர்மானம் தேவைப்படலாம். அது இருக்கும் என நீட்டிப்பதை விடுத்து, அதைக் கோருங்கள்.

ஒரு ஒப்பந்தத்திற்கு குறிப்பிட்ட படிவமோ அல்லது கையொப்பமோ தேவையா?

பெரும்பாலான வணிக ஒப்பந்தங்களுக்குப் படிவங்கள் தேவையில்லை. விதிவிலக்குகள் முக்கியமானவை: பதிவு செய்யப்பட்ட சொத்து பரிமாற்றம், ஒரு வணிக மதிப்பு (BV) அல்லது புதிய மதிப்பு (NV) நிறுவனத்தில் உள்ள பங்குகளின் பரிமாற்றம், மற்றும் பல குடும்ப மற்றும் வாரிசுரிமைப் பத்திரங்களுக்கு நோட்டரி பத்திரம் தேவைப்படுகிறது; மேலும், தேவையான படிவத்தைத் தவிர்த்துவிடும் ஒரு ஒப்பந்தம், அமல்படுத்த முடியாதது மட்டுமல்லாமல், செல்லாததாகவும் கருதப்படுகிறது.

மின்னணு கையொப்பங்கள், சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 3:15a உடன் eIDAS ஒழுங்குமுறையாலும் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. ஒரு எளிய மின்னணு கையொப்பம் மதிப்பற்றது அல்ல, ஆனால் ஒரு தகுதிவாய்ந்த மின்னணு கையொப்பம் கையால் எழுதப்பட்ட கையொப்பத்திற்குச் சமமாகக் கருதப்படுகிறது, மேலும் அதன் நம்பகத்தன்மை குறித்து சர்ச்சை எழும்போது இந்த வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது. வழக்கமான வணிக ஒப்பந்தங்களுக்கு, ஒரு புகழ்பெற்ற தளம் வழியாகப் பெறப்படும் மேம்பட்ட கையொப்பம் பொதுவாகப் பொருத்தமானதாகும்; ஒரு பாதகமான சவாலை எதிர்கொள்ள வேண்டிய எதற்கும், தகுதிவாய்ந்த வழியைப் பின்பற்றுவதே சிறந்தது.

சட்டத் தகுதி என்பது மீதமுள்ள நிறுவன உருவாக்கத் தேவையாகும். சிறார்களுடனும், பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளின் கீழ் உள்ள பெரியவர்களுடனும் செய்யப்படும் ஒப்பந்தங்களை பிரதிநிதியால் ரத்து செய்ய முடியும். இது பி2பி (B2B) வணிகத்தில் அரிதாகவே ஒரு பிரச்சனையாக உள்ளது, ஆனால் தனி வர்த்தகர்களிடம் எப்போதாவது ஒரு பிரச்சனையாக உருவெடுக்கிறது.

ஒப்பந்தச் சுதந்திரத்தின் வரம்பு என்ன?

கட்சிகள் தாங்கள் விரும்புவதை ஒப்புக்கொள்ளலாம், ஆனால் நியாயத்தன்மை மற்றும் நேர்மை, விளக்க விதிகள் மற்றும் கட்டாயச் சட்டம் ஆகியவை வரம்புகளை நிர்ணயிக்கின்றன.

ஒப்பந்தச் சுதந்திரமே தொடக்கப் புள்ளியாகும், அதன்பின் டச்சுச் சட்டம் அதில் பல திருத்தங்களைச் செயல்படுத்துகிறது.

நீதிமன்றம் எப்போது ஒரு சரத்தை ரத்து செய்ய முடியும்?

சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 6:248, நன்னம்பிக்கைக்கு — ரெடெலிஜ்கெய்ட் என் பில்லிஜ்கெய்ட் — இரண்டு செயல்பாடுகளை வழங்குகிறது. அது ஒப்பந்தத்திற்குத் துணைபுரிந்து, தரப்பினர் கவனிக்காத இடைவெளிகளை நிரப்புகிறது. மேலும் அது கட்டுப்படுத்துகிறது: ஒப்பந்தத்தின் கீழ் பொருந்தக்கூடிய ஒரு விதி, சூழ்நிலைகளில் நியாயம் மற்றும் நேர்மையின் தரங்களின்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தால், அது பொருந்தாது. கட்டுப்படுத்தும் செயல்பாட்டிற்கான வரம்பு வேண்டுமென்றே உயர்வாக வைக்கப்பட்டுள்ளது; "நியாயமற்றது" என்பது மட்டும் போதாது, மேலும் ஒரு நுகர்வோர் சூழலைக் காட்டிலும் தொழில்முறைத் தரப்பினருக்கு இடையேயான B2B உறவில் டச்சு நீதிமன்றங்கள் இந்த விஷயத்தில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு தயக்கம் காட்டுகின்றன. ஆனால், பிழையின்றி வாசிக்கப்படும் ஒரு ஷரத்து கூட தோல்வியடையக் காரணம் இதுதான், மேலும் ஒரு டச்சு ஒப்பந்தத்தைப் படிக்கும் வெளிநாட்டு வழக்கறிஞர் பெரும்பாலும் தவறவிடுவதும் இதுவே.

டச்சு நீதிமன்றம் ஒரு ஒப்பந்தத்தை எவ்வாறு விளக்குகிறது?

டச்சு நீதிமன்றங்கள் ஒரு ஒப்பந்தத்தை அகராதியை மட்டும் கொண்டு மதிப்பிடுவதில்லை. உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஹாவில்டெக்ஸ் தீர்ப்புக்குப் பிறகு, அந்தச் சூழ்நிலைகளில் ஒப்பந்தத்தின் வார்த்தைகளுக்குத் தரப்பினர் நியாயமாக என்ன அர்த்தத்தைக் கற்பிக்க முடியும், மேலும் ஒருவருக்கொருவர் நியாயமாக என்ன எதிர்பார்க்க முடியும் என்பதே கேள்வியாக உள்ளது. பேச்சுவார்த்தைப் பதிவுகள், தரப்பினரின் அனுபவ அறிவு, மற்றும் அவர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கப்பட்டதா இல்லையா என்பன அனைத்தும் இதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. வழக்கறிஞர்களால் ஆலோசனை வழங்கப்படும் தொழில்முறைத் தரப்பினருக்கு இடையே, குறிப்பாக ஒப்பந்தத்தில் முழுமையான ஒப்பந்தப் பிரிவு இருக்கும்போது, ​​வார்த்தைகளுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது; அது ஒருபோதும் முழுமையான முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருப்பதில்லை.

எந்த விதிகளிலிருந்து ஒப்பந்தம் மூலம் விலக முடியாது?

சில விதிகளை ஒப்பந்தத்தில் தவிர்க்க முடியாது. வணிக நடைமுறையில், முகவர் விதிகள், பொதுவான விதிமுறைகள் மற்றும் நிபந்தனைகள் அமைப்பு, போட்டிச் சட்டம், மற்றும் குறிப்பிட்ட ஒப்பந்த வகைகளில் பலவீனமான தரப்பினரைப் பாதுகாக்கும் விதிகள் போன்றவையே கடுமையாகப் பாதிக்கும். ஒரு கட்டாய விதியுடன் முரண்படும் ஒரு ஷரத்து, அந்த வகையில் செல்லாததாகிவிடும்.

ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பிரிவு செல்லாததாக ஆகிவிட்டால், மீதமுள்ள ஒப்பந்தப் பகுதிகளுக்கு என்னவாகும்?

அதற்காகத்தான் பிரிப்பு விதி உள்ளது. அது இல்லாத பட்சத்தில், உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 3:41, ஒரு செல்லாத விதிமுறை ஒப்பந்தத்தின் மற்ற பகுதிகளுடன் பிரிக்கமுடியாத வகையில் இணைக்கப்பட்டுள்ளதா என்று கேட்பதன் மூலம், அந்த மற்ற விதிமுறைகளையும் தன்னுடன் இழுத்துச் செல்கிறதா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. அதற்குப் பதிலாக என்ன நடக்க வேண்டும் என்பதையும் — அதாவது, தரப்பினர் அந்தச் செல்லாத விதிமுறையை, அதன் நோக்கம் நிறைவேறும் வகையிலான ஒரு செல்லுபடியாகும் விதிமுறையால் மாற்றுவார்கள் என்பதையும் — குறிப்பிடும் ஒரு பிரிப்பு விதியானது, மற்ற பகுதிகள் அப்படியே நீடிக்கும் என்று மட்டும் கூறும் வெறும் வடிவத்தை விட கணிசமாக அதிகப் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

ஒரு வணிக ஒப்பந்தத்தின் முடிவை எந்தப் பிரிவுகள் தீர்மானிக்கின்றன?

சட்டத் தேர்வு மற்றும் மன்றத் தெரிவு, பொறுப்பு வரம்பு, நஷ்டஈடு, தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வுகள், இரகசியக் காப்பு, போட்டி தவிர்ப்பு, அறிவுசார் சொத்துரிமை மற்றும் தரவுப் பாதுகாப்பு.

கீழே உள்ள பிரிவுகளே முடிவுகளைத் தீர்மானிப்பவை. ஒவ்வொன்றும் டச்சுச் சொல்லுடன் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது, ஏனெனில் எதிர் தரப்பு வழக்கறிஞர் அதையே பயன்படுத்துவார்.

இவற்றில் இரண்டு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை, ஏனெனில் அவை பொதுவாக வேலைவாய்ப்பு அல்லது தகவல் தொழில்நுட்பத் தலைப்புகளாகக் கருதப்பட்டு, பின்னர் ஒரு வணிக ஒப்பந்தத்தில் மறக்கப்படுகின்றன. ஒரு எதிர் தரப்பினர், தாங்கள் பணியாற்றி வந்த குழுவைத் தங்கள் நிறுவனத்திற்குப் பணியமர்த்திக் கொள்வதைத் தடுப்பதற்கான ஒரே பாதுகாப்பு, வணிகங்களுக்கு இடையேயான ஒரு கோரிக்கை மறுப்புப் பிரிவு மட்டுமே. மேலும், ஒரு தரப்பினர் மற்ற தரப்பினரின் அறிவுறுத்தல்களின்படி தனிப்பட்ட தரவுகளைச் செயலாக்கும் இடங்களில் — அதாவது, அஞ்சல் அனுப்பும் ஒரு விநியோகஸ்தர், வாடிக்கையாளர் பதிவுகளை வழங்கும் ஒரு தளம் போன்றவற்றில் — ஒரு செயலாக்க ஒப்பந்தம் என்பது கட்டாயமான ஒன்றாகும்.

ஒப்பந்தத்தில் என்னென்ன இடம்பெற வேண்டும், உங்கள் பொதுவான விதிமுறைகளில் என்னென்ன அடங்கும்?

ஒப்பந்தத்தில் நீங்கள் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி முடிவு செய்தவற்றையும், நிலையான விதிகளையும் பொதுவான விதிமுறைகளில் சேர்க்கவும், ஏனெனில் பொதுவான விதிமுறைகள் தங்களுக்கென உள்ள கடுமையான விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டவை.

ஒப்பந்தத்தில் என்ன இடம்பெற வேண்டும், பொதுவான விதிமுறைகளில் என்ன இடம்பெற வேண்டும் என்பது ஒரு உண்மையான கேள்வியே தவிர, அது ஒரு பழக்கவழக்கம் சார்ந்த விஷயம் அல்ல. ஏனெனில், டச்சுச் சட்டம், தனது உரிமையியல் சட்டத் தொகுப்பின் 6-ஆம் புத்தகத்தில் உள்ள ' algemene voorwaarden ' என்ற பிரிவில், பொதுவான விதிமுறைகளையும் நிபந்தனைகளையும் தமக்கே உரிய விதிமுறைகளின் கீழ் கையாளுகிறது.

மூன்று விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன. முதலாவதாக, பொதுவான நிபந்தனைகளில் உள்ள ஒரு விதிமுறை நியாயமற்ற முறையில் சுமையாக இருந்தால் ரத்து செய்யப்படலாம்; இது, தனித்தனியாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்ட பிரிவுகளுக்குப் பொருந்தும் வரம்பை விடக் குறைவானதாகும். இரண்டாவதாக, விதிமுறைகளைப் பயன்படுத்துபவர், ஒப்பந்தம் செய்வதற்கு முன்னரோ அல்லது செய்யும்போதோ அவற்றை மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்யக் கடமைப்பட்டுள்ளார்; அவ்வாறு செய்யத் தவறினால், அந்த ஒரு காரணத்திற்காகவே விதிமுறைகள் ரத்து செய்யப்படலாம், மேலும் ஒரு வலைத்தளத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவது மட்டும் எப்போதும் போதுமானதாக இருப்பதில்லை. மூன்றாவதாக, இந்தப் பாதுகாப்பு அனைவருக்கும் கிடைப்பதில்லை: அளவு மற்றும் அறிக்கையிடல் கடமைகள் போன்ற அளவுகோல்களால் வரையறுக்கப்படும் ஒரு பெரிய எதிர் தரப்பினர், இதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாது. இதனால்தான், சிறிய வணிகங்களுடனான ஒப்பந்தங்களில் இந்த விதிமுறை மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

பிறகு , படிவங்களின் மோதல் உள்ளது . இரு தரப்பினரும் தத்தமது நிபந்தனைகளைக் குறிப்பிடும்போது, ​​இரண்டாவது தரப்பினர் முதல் நிபந்தனையை வெளிப்படையாக நிராகரிக்காத வரையில், உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 6:225 முதல் நிபந்தனைகளுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறது — வெளிப்படையாகவே நிராகரிக்க வேண்டும், தத்தமது நிபந்தனைகளில் உள்ள ஒரு வழக்கமான உட்பிரிவின் மூலம் அல்ல. தத்தமது நிபந்தனைகள் பொருந்த வேண்டும் என விரும்புபவர், அதை ஏற்புரையிலேயே வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட வேண்டும்.

நடைமுறை விதி: தரப்பினர் உண்மையில் பேச்சுவார்த்தை நடத்திய அனைத்தும் ஒப்பந்தத்திலும், வழக்கமான அனைத்தும் நிபந்தனைகளிலும் இடம்பெறும். பேரத்திற்கு மையமான ஒரு நிபந்தனை ஒப்பந்தத்தில் இருப்பது பாதுகாப்பானது, ஏனெனில் அங்கு நியாயமற்ற சுமை என்ற சோதனை அதை எட்டுவதில்லை.

வாய்மொழி ஒப்பந்தம் சட்டப்பூர்வமாக கட்டுப்படுத்துமா?

ஒரு படிவத் தேவை பொருந்தும் இடங்களைத் தவிர, வாய்மொழி ஒப்பந்தம் எழுத்துப்பூர்வமான ஒப்பந்தத்தைப் போலவே கட்டுப்படுத்தும் தன்மை உடையது. சிக்கல் செல்லுபடியாவதில் இல்லை, மாறாக அதை நிரூபிப்பதில்தான் உள்ளது, மேலும் டச்சு உரிமையியல் நடைமுறையானது, ஒப்பந்தத்தை வலியுறுத்தும் தரப்பினரின் மீதே அந்தச் சுமையை வைக்கிறது.

நடைமுறையில், அந்தத் தரப்பு ஆதாரங்கள் இல்லாமல் இருப்பது அரிது. ஒரு வாட்ஸ்அப் உரையாடல், விவாதிக்கப்பட்டதை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு மின்னஞ்சல், செலுத்தப்படாத ஆனால் எதிர்க்கப்படாத ஒரு விலைப்பட்டியல், எதிர்ப்பின்றி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு விநியோகம், அதே நாளில் எதிர் தரப்புக்கு அனுப்பப்பட்ட ஒரு அழைப்புக் குறிப்பு: இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகப் பார்க்கும்போது வலுவற்றவை, ஆனால் ஒன்றாகச் சேரும்போது பெரும்பாலும் தீர்க்கமானவை. ஒரு நீதிமன்றத்தை நம்பவைக்கும் இந்த முறை, சமகாலத்தியதாகவும், சீரானதாகவும், அந்தத் தகராறுக்காகவே உருவாக்கப்பட்டதல்லாமலும் இருக்கும். சாட்சி ஆதாரம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது, மேலும் ஒரு தரப்பு சாட்சியாக விசாரிக்கப்படலாம். இருப்பினும், நிரூபிக்கும் பொறுப்பு ஒரு தரப்பின் மீது இருக்கும்போது, ​​அவர்களின் சொந்த வாக்குமூலத்திற்கே குறைந்த மதிப்பே உண்டு.

இந்த நடைமுறை ஆலோசனை கவர்ச்சியற்றது, ஆனால் பலனளிக்கக்கூடியது. ஒரு வாய்மொழி ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகு, ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டதை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு சிறிய செய்தியை அனுப்பி, மற்ற தரப்பினரையும் அதை உறுதிப்படுத்தக் கோருங்கள். இதுபோன்ற ஒரு செய்தியைக் கண்டு மௌனமாக இருப்பது சட்டப்படி ஏற்பு ஆகாது, ஆனால் ஒரு நீதிமன்றம் அதைக் கவனிக்கும், மேலும் அந்தச் செய்தியே என்ன, எப்போது விவாதிக்கப்பட்டது என்பதற்கான சான்றாக அமையும்.

சர்வதேசப் பரிவர்த்தனைகளில் எழும் மற்றொரு விடயம்: டச்சுத் தரப்பினருக்கு இடையேயான ஆங்கில ஒப்பந்தம் செல்லுபடியாகும்; அதுபோலவே, ஒரு டச்சுத் தரப்பினருக்கும் வெளிநாட்டுத் தரப்பினருக்கும் இடையேயான டச்சு ஒப்பந்தமும் செல்லுபடியாகும். மொழி, செல்லுபடியாகும் தன்மையைப் பாதிப்பதில்லை. ஆனால், அது விளக்கத்தைப் பாதிக்கிறது. ஏனெனில், ஆங்கிலச் சட்டச் சொற்கள், பொருந்தாத ஒரு சட்ட அமைப்பிலிருந்து அர்த்தங்களைக் கொண்டுள்ளன. மேலும், “சிறந்த முயற்சிகள்” அல்லது “அதன் விளைவான இழப்பு” போன்ற ஒரு சொல், ஒரு ஆங்கில நீதிமன்றம் வாசிப்பதைப் போல அல்லாமல், ஒரு டச்சு நீதிமன்றம் வாசிப்பதைப் போலவே வாசிக்கப்படும்.

உங்களால் பேச்சுவார்த்தைகளைத் தாராளமாக முறித்துக் கொள்ள முடியுமா?

ஆரம்ப கட்டங்களில், ஆம். பிற்காலத்தில், உறவை முறித்துக்கொள்வது மற்ற தரப்பினரின் செலவுகளுக்கும், விதிவிலக்கான சந்தர்ப்பங்களில், அவர்களின் இழந்த இலாபத்திற்கும் உங்களைப் பொறுப்பாக்கக்கூடும்.

பேச்சுவார்த்தை என்பது சட்டரீதியான வெற்றிடம் அல்ல. தரப்பினர் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபடும் தருணத்திலிருந்தே, அவர்கள் நல்லெண்ணத்தால் வழிநடத்தப்படும் ஓர் உறவில் நிற்கிறார்கள்; மேலும், அது ஒவ்வொருவரும் என்ன செய்யலாம் என்பதற்கும், அதிலிருந்து விலகிச் செல்வதற்கான விலைக்கும் விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.

டச்சு வழக்குச் சட்டம் ஒரு வரிசைமுறையில் செயல்படுகிறது. ஆரம்பக் கட்டத்தில், இரு தரப்பினரும் சுதந்திரமாகப் பேச்சுவார்த்தையை முறித்துக் கொள்ளலாம் மற்றும் அதற்கொரு செலவைத் தாங்களே ஏற்க வேண்டும். பேச்சுவார்த்தைகள் முன்னேறும்போது, ​​அவ்வாறு முறித்துக் கொள்ளும் தரப்பினர் மற்ற தரப்பினரின் செலவுகளுக்கு ஈடுசெய்ய வேண்டிய நிலைக்கு வரலாம். மேலும் இறுதிக் கட்டத்தில், ஏதேனும் ஒரு ஒப்பந்தம் ஏற்படும் என்று மற்ற தரப்பினர் நியாயமாகக் கருதக்கூடிய நிலையில், பேச்சுவார்த்தையை முறித்துக் கொள்வது முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருக்கலாம். இது, இழந்த இலாபம் வரை நீட்டிக்கக்கூடிய சேதங்களுக்கான இழப்பீட்டுக் கோரிக்கைக்கு அல்லது பேச்சுவார்த்தையைத் தொடர வேண்டும் என்ற உத்தரவுக்கு அந்தத் தரப்பினரை ஆளாக்கும்.

வரம்பு உயர்வாகவும், வேண்டுமென்றே அவ்வாறு அமைக்கப்பட்டும் உள்ளது. ஒப்பந்தத்தை முறித்துக்கொள்வது அனுமதிக்க முடியாதது என்று கண்டறிவதற்கான அளவுகோல் கடுமையானது என்றும், ஒரு நீதிமன்றம் நிதானத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது: ஒரு தரப்பினர் ஒப்பந்தத்தை முறித்துக்கொள்ளலாம் என்பதே இதன் தொடக்கப் புள்ளியாகும்; பேச்சுவார்த்தைகள் எவ்வாறு நடந்தன என்பதையும், அந்த நம்பிக்கைக்கு எதிர் தரப்பு பங்களித்ததா என்பதையும் கருத்தில் கொண்டு, ஒப்பந்தம் நிறைவேறும் என்ற தனது நம்பிக்கை நியாயமானது என்பதை ஏமாற்றமடைந்த தரப்பு நிறுவ வேண்டும். அனைத்து முக்கிய அம்சங்களிலும் உடன்பாடு, கூட்டாக உருவாக்கப்பட்ட இறுதி வடிவம், மற்றும் செலவுகளை ஏற்குமாறு எதிர் தரப்பு மற்ற தரப்பை ஊக்குவித்தல் ஆகியவை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட சூழ்நிலைகளாகும்.

இதற்குப் பிறகு இதுபற்றி விவாதிக்காமல் இருப்பதே நடைமுறைத் தீர்வாகும். கையொப்பமிடப்பட்ட ஒப்பந்தம் உருவாகும் வரை எந்தத் தரப்பினரும் கட்டுப்பட்டவர்கள் அல்ல என்றும், ஒவ்வொருவரும் அவரவர் செலவுகளை ஏற்க வேண்டும் என்றும், இருவரில் எவரும் எந்த நேரத்திலும் விலகிக்கொள்ளலாம் என்றும் தெளிவாகக் குறிப்பிடும் ஒரு சுருக்கமான நோக்கக் கடிதம், ஏறக்குறைய முழு இடரையும் நீக்கிவிடுகிறது. பேச்சுவார்த்தைகளின் போது பிரத்தியேக உரிமை வழங்கப்பட்டாலோ அல்லது ஒரு தரப்பினர் முதலீடு செய்யுமாறு கேட்கப்பட்டாலோ, ஒப்பந்தம் இறுதி செய்யப்படாவிட்டால் அந்தச் செலவுகளுக்கு என்ன நடக்கும் என்பதை அந்தக் கடிதம் குறிப்பிட வேண்டும்.

இது தொடர்பான வழக்குச் சட்டங்கள், உண்மையில் எதைக் கோரலாம் மற்றும் ஒரு நிபந்தனை விதிப்பு எவ்வாறு இந்தக் கேள்வி எழுவதைத் தடுக்கிறது என்பன போன்ற விவரங்கள், டச்சுச் சட்டத்தின் கீழ் பேச்சுவார்த்தைகளை முறிப்பது பற்றிய எங்கள் பக்கத்தில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

எதிர் தரப்பினர் தங்கள் கடமையைச் செய்யத் தவறினால் நீங்கள் என்ன செய்ய முடியும்?

முதலில் தவறு இழைத்ததற்கான அறிவிப்பை அனுப்புங்கள். அதன் பிறகு நீங்கள் செயல்திறனைக் கோரலாம், உங்கள் சொந்த செயல்திறனை இடைநிறுத்தலாம், ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்யலாம் மற்றும் நஷ்டஈடு கோரலாம்.

தவறு நிகழ்ந்ததற்கான அறிவிப்பு ஏன் தேவைப்படுகிறது?

இந்தக் கட்டம்தான் பெரும்பாலும் தவிர்க்கப்படுகிறது, மேலும் இதைத் தவிர்ப்பது, மற்றபடி வலுவான கோரிக்கைகளையே பயனற்றதாக்கிவிடும். ஒரு விதியாக, கடனை நிறைவேற்றாததற்கான பரிகாரங்களுக்கு, கடனாளி தவறு செய்திருக்க வேண்டும் ( verzuim ). மேலும், கடனை நிறைவேற்றுவதற்கு ஒரு நியாயமான காலக்கெடுவை வழங்கும் எழுத்துப்பூர்வ அறிவிப்புக்குப் பிறகே பொதுவாகத் தவறு ஏற்படுகிறது: இது உரிமையியல் சட்டத்தின் 6:82 மற்றும் 6:83 பிரிவுகளின் கீழ் வரும் ' இன்ஜெப்ரெகெஸ்டெல்லிங்' (ingebrekestelling) எனப்படுகிறது. இதற்கு விதிவிலக்குகள் உள்ளன — கடனை நிறைவேற்றுவது நிரந்தரமாகச் சாத்தியமற்றதாகிவிட்டாலோ, ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கெடு கடந்துவிட்டாலோ, அல்லது கடனாளி கடனை நிறைவேற்றப் போவதில்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்தினாலோ — ஆனால் அவை விதிவிலக்குகளே, அவற்றில் ஒன்றைச் சார்ந்திருப்பது என்பது நன்கு சிந்தித்து எடுக்கப்பட வேண்டிய ஒரு முடிவாகும்.

ஒரு பயன்படுத்தத்தக்க அறிவிப்பானது, என்ன ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது, என்ன செய்யப்படவில்லை, என்ன தேவைப்படுகிறது, மற்றும் எப்போது செய்யப்பட வேண்டும் என்பனவற்றை, சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப நியாயமானதாக இருக்கும் அளவுக்கு நீண்ட காலக்கெடுவுடன் குறிப்பிட வேண்டும். அது பெறப்பட்டதற்கான ஆதாரத்தைக் காட்டும் வகையில் அதை அனுப்ப வேண்டும்.

என்னென்ன தீர்வுகள் உள்ளன?

• செயல்திறன். தேவைப்பட்டால் நீதிமன்றத்தின் மூலமாகவும், மீறினால் அபராதம் விதித்தவாறும் ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றக் கோரலாம்.
• இடைநீக்கம் (ஓப்ஷோர்டிங்(குடிமைச் சட்டத்தின் பிரிவு 6:52). எதிர் தரப்பினர் ஒப்பந்தத்தை மீறும்போது உங்கள் செயல்திறனை நிறுத்தி வைப்பது — இது பயனுள்ளது, மேலும் இந்த அழுத்தம் பெரும்பாலும் பிரச்சினையைத் தீர்த்துவிடும், ஆனால் காரணமின்றி இடைநிறுத்துவது உங்களையும் ஒப்பந்தத்தை மீறியவராக ஆக்குகிறது.
• முடித்தல் (பிணைப்பு(குடிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 6:265). எந்தவொரு தோல்வியும், அதன் சிறிய முக்கியத்துவத்தின் காரணமாக ஒப்பந்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதை நியாயப்படுத்தாத வரையில், ஒப்பந்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான உரிமையை வழங்குகிறது. ஒப்பந்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது, ஒப்பந்தத்தை ரத்துசெய்து, இழப்பீட்டுக் கடமைகளை உருவாக்குகிறது; அது சேதங்களுக்கான கோரிக்கைகளை விலக்குவதில்லை.
• சேதம் (குடிமைச் சட்டத்தின் பிரிவு 6:74). ஒப்பந்த மீறலால் ஏற்பட்ட இழப்பிற்கான இழப்பீடு, காரணம் கண்டறிதல், காரண காரிய மற்றும் நியாயமான காரணம் கண்டறிதல் விதிகள், மற்றும் ஏதேனும் ஒப்பந்த உச்சவரம்பு ஆகியவற்றிற்கு உட்பட்டது.

எதிர்பாராத சூழ்நிலைகள் காரணமாக ஒரு ஒப்பந்தத்தை மாற்ற முடியுமா?

சூழ்நிலைகள் அடிப்படையாக மாறும் போது, ​​மற்ற தரப்பினர் ஒப்பந்தம் மாற்றமின்றி தொடரும் என்று நியாயமாக எதிர்பார்க்க முடியாத நிலையில், உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 6:258, ஒப்பந்தத்தை மாற்றியமைக்க அல்லது ரத்து செய்ய நீதிமன்றத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. இது ஒரு மோசமான பேரத்தைத் தவிர்ப்பதற்கான வழி அல்ல: இதற்கான வரம்பு அதிகமாக உள்ளது, மேலும் ஒப்பந்தத்தில் ஏற்கனவே ஒதுக்கப்பட்ட சூழ்நிலைகள் — அதாவது, நன்கு வரையப்பட்ட ஒரு தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வு அல்லது விலை சரிசெய்தல் பிரிவு செய்வது போல — இந்த நோக்கத்திற்காக எதிர்பாராதவை அல்ல. எரிசக்தி விலை அதிர்ச்சிகளும் பெருந்தொற்று இடையூறுகளும் இது தொடர்பாக தொடர்ச்சியான வழக்குச் சட்டங்களை உருவாக்கின, அவற்றின் கலவையான முடிவுகள் பெரும்பாலும் ஒப்பந்தங்களிலேயே என்னென்ன அம்சங்கள் வழங்கப்பட்டிருந்தன என்பதைப் பொறுத்தே அமைந்தன.

ஒப்பந்தம் ஒரு எல்லையைக் கடக்கும்போது என்ன மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன?

எந்தச் சட்டம் பொருந்தும், எந்த நீதிமன்றம் அல்லது நடுவர் மன்றம் வழக்குகளைத் தீர்க்கும், போக்குவரத்து மற்றும் நாணய அபாயத்தை யார் ஏற்பார்கள், மேலும் CISG பொருந்துமா இல்லையா என்பதை நீங்கள் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

எந்தச் சட்டம் பொருந்தும், மற்றும் சட்டத் தேர்வு எங்கு முடிவடைகிறது?

ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்குள், எந்தச் சட்டம் பொருந்தும் என்பதை ரோம் I ஒழுங்குமுறை நிர்வகிக்கிறது. தரப்பினர் தேர்வு செய்யலாம், மேலும் அந்தத் தேர்வு மதிக்கப்படுகிறது. இரண்டு வரம்புகள் தொடர்ந்து கவனிக்கப்படாமல் விடப்படுகின்றன. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், மன்றத்தின் மேலோங்கிய கட்டாய விதிகள் பொருந்தும். மேலும், சூழ்நிலையின் அனைத்து கூறுகளும் ஒரே நாட்டில் அமைந்திருக்கும்போது, ​​மற்றொரு நாட்டின் சட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது அந்த நாட்டின் கட்டாய விதிகளை ஒதுக்கி வைக்க முடியாது. எனவே, நெதர்லாந்தில் செயல்படுத்தப்படும் இரண்டு டச்சு நிறுவனங்களுக்கு இடையேயான ஒரு ஒப்பந்தத்திற்கு ஆங்கில அல்லது சுவிஸ் சட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது, அது தோன்றுவதை விட கணிசமாகக் குறைவான பலனையே அளிக்கிறது.

வேறு வழியில்லாத நிலையில், ரோம் I ஒப்பந்த வகையின் அடிப்படையில் சட்டத்தை ஒதுக்குகிறது — பரவலாக, சிறப்பியல்பு கடமையை நிறைவேற்றும் தரப்பினரின் நாட்டின் சட்டமே அதுவாகும்.

நீதிமன்றமா அல்லது நடுவர் தீர்ப்பா?

ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்குள் உள்ள அதிகார வரம்பு, ஒரு மன்ற விதியை நிலைநிறுத்தும் பிரஸ்ஸல்ஸ் I bis ஒழுங்குமுறையைப் பின்பற்றுகிறது. அரசு நீதிமன்றங்களுக்கும் நடுவர் மன்றத்திற்கும் இடையிலான தேர்வு ஒரு உண்மையான தேர்வாகும். நடுவர் மன்றம் இரகசியத்தன்மை, துறைசார் அறிவு கொண்ட நடுவர்கள் மற்றும் நியூயார்க் உடன்படிக்கையின் மூலம் மிகப் பெரிய எண்ணிக்கையிலான நாடுகளில் அமலாக்கம் ஆகியவற்றை வழங்குகிறது; எதிர் தரப்பினரின் சொத்துக்கள் ஐரோப்பாவிற்கு வெளியே இருக்கும்போது இதுவே அதன் தீர்க்கமான நன்மையாகும். இதற்கு மாறாக, அது செலவு மிக்கது, நடைமுறையில் மேல்முறையீடு செய்ய இயலாது, மேலும் இடைக்கால நிவாரணத்திற்கு நீதிமன்றம் தேவைப்படலாம். மத்தியஸ்தம் என்பது ஒரு மூன்றாவது வழியாகும், மேலும் வணிக உறவைப் பாதுகாப்பது மதிப்புமிக்கதாக இருக்கும் இடங்களில் இது பயனுள்ளதாக இருக்கும்; இது ஒரு கட்டுப்படுத்தும் தீர்ப்புக்கு மாற்றாகாது. எது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாலும், அந்த விதி தெளிவானதாக இருக்க வேண்டும்: இடம், மொழி, நிறுவனம் மற்றும் விதிகள், அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தின் நீதிமன்றங்கள், ஒரே நேரத்தில் இரண்டு வழிகளாக இருக்கக்கூடாது.

இன்கோடெர்ம்ஸ் இடர் ஒதுக்கீட்டை எவ்வாறு செய்கிறது?

எல்லை தாண்டிய விற்பனையில், போக்குவரத்து அபாயத்தை யார் ஏற்பது மற்றும் எந்தச் செலவுகளை யார் செலுத்துவது என்பதை விநியோக விதிமுறை தீர்மானிக்கிறது, மேலும் ICC இன்கோடெர்ம்ஸ் (Incoterms) இதற்கான நிலையான சுருக்கெழுத்தாகும். EXW விதிமுறையானது, விற்பனையாளரின் இடத்திலிருந்து ஏறக்குறைய அனைத்தையும் வாங்குபவர் மீது சுமத்துகிறது; FOB விதிமுறையானது, குறிப்பிடப்பட்ட துறைமுகத்தில் சரக்குகள் கப்பலில் ஏற்றப்பட்டவுடன் அபாயத்தை வாங்குபவர் மீது சுமத்துகிறது; DDP விதிமுறையானது, சேருமிடத்தில் விநியோகம் செய்யப்படும் வரை ஏறக்குறைய அனைத்தையும் விற்பனையாளர் மீது சுமத்துகிறது. பயன்பாட்டிற்கான இரண்டு விதிகள்: குறிப்பிடப்பட்ட இடம் மற்றும் பதிப்பு ஆண்டுடன் இன்கோடெர்ம்-ஐ எப்போதும் குறிப்பிடவும், மேலும் அது உரிமை மாற்றம் குறித்து ஒப்பந்தத்தில் கூறப்பட்டுள்ளவற்றுடன் பொருந்துகிறதா என்பதைச் சரிபார்க்கவும், ஏனெனில் இவ்விரண்டும் தனித்தனி கேள்விகள் மற்றும் பொருந்தாமை ஏற்படும்போதுதான் சர்ச்சைகள் தொடங்குகின்றன.

நாணயம் மற்றும் பணம் செலுத்துதல் தொடர்பான இடர்களை நீங்கள் எவ்வாறு கையாளுகிறீர்கள்?

வெளிநாட்டு நாணயத்தில் காலாவதியாகும் ஒரு ஒப்பந்தம், அதன் செயல்திறனுடன் தொடர்பில்லாத ஒரு விலை அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. அதைத் தெளிவாகக் கையாளுங்கள்: பணம் செலுத்தும் நாணயத்தைக் குறிப்பிடுங்கள், மாற்றுச் செலவுகளை யார் ஏற்கிறார்கள் என்று கூறுங்கள், மேலும் நீண்ட கால விநியோகத்திற்காக ஒரு சரிசெய்தல் பொறிமுறை அல்லது இடர் காப்புப் பொறுப்பைக் கருத்தில் கொள்ளுங்கள். முன்பணங்கள், வைப்புத்தொகைகள் மற்றும் பணம் செலுத்தும் உத்தரவாதங்கள் ஆகியவை கடன் அபாயத்தை இதே வழியில் பகிர்ந்தளிக்கின்றன; எதிர் தரப்பினர் அறியப்படாத இடங்களில் அல்லது அமலாக்கம் மெதுவாக இருக்கும் ஒரு அதிகார வரம்பில், ஒரு வங்கி உத்தரவாதம் அல்லது கடன் கடிதம் அதன் செலவுக்கு மதிப்புள்ளதாகிறது.

வியன்னா விற்பனை ஒப்பந்தம் (CISG) எப்போது பொருந்தும்?

ஒப்பந்த நாடுகளில் உள்ள வணிகங்களுக்கு இடையேயான சர்வதேச சரக்கு விற்பனைக்கு, CISG விலக்கப்படாவிட்டால் தானாகவே பொருந்தும். இது சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினரைத் தொடர்ந்து ஆச்சரியப்படுத்துகிறது: டச்சு சட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு டச்சு விநியோகஸ்தரும் ஒரு ஜெர்மன் வாங்குபவரும் CISG-ஐப் பெறுகிறார்கள், ஏனெனில் இது போன்ற விற்பனைகளுக்கான டச்சு சட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இது அமைகிறது. இது ஒரு நடைமுறைக்கு உகந்த சட்ட அமைப்பாகும், மேலும் சில அம்சங்களில், குறிப்பாக குறுகிய காலத்திற்குள் ஆய்வு செய்து அறிவிக்க வேண்டிய வாங்குபவரின் கடமையைப் பொறுத்தவரை, சிவில் சட்டத்தை விட இது விநியோகஸ்தருக்கு மிகவும் சாதகமானது. இதைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதா அல்லது விலக்குவதா என்ற முடிவு கவனமாக எடுக்கப்பட வேண்டும், மேலும் எப்படியாயினும் ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிடப்பட வேண்டும்.

உங்களுக்கு எந்த வகையான வர்த்தக ஒப்பந்தம் தேவை?

மேலே உள்ள விதிகள் ஒவ்வொரு வணிக ஒப்பந்தத்திற்கும் பொருந்தும். ஒவ்வொரு ஒப்பந்தத்திற்கும் மாறுபடுவது, அதன் அடிப்படையாக உள்ள சட்டப்பூர்வ அமைப்புமுறையே ஆகும். டச்சு சட்டம், உரிமையியல் சட்டத்தின் 7-ஆம் புத்தகத்தில் சில ஒப்பந்த வகைகளை விரிவாக ஒழுங்குபடுத்துகிறது, மற்றவற்றை ஏறக்குறைய முழுவதுமாக சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினரின் விருப்பத்திற்கே விட்டுவிடுகிறது. இந்த வேறுபாடே ஒரு ஒப்பந்தத்திற்கு எவ்வளவு வரைவுப் பணிகள் தேவை என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. கீழே, டச்சு வணிகங்கள் அடிக்கடி சந்திக்கும் ஏழு வகையான வணிக ஒப்பந்தங்கள், ஒவ்வொன்றிற்கும் பொருந்தும் கட்டாய விதிகள் மற்றும் உறவில் சிக்கல் ஏற்படும்போது அதன் விளைவைத் தீர்மானிக்கும் உட்பிரிவுகள் ஆகியவற்றை நாம் விவாதிக்கிறோம்.

விற்பனை மற்றும் கொள்முதல் ஒப்பந்தம் எவற்றை உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும்?

இணக்கம், புகார்களுக்கான காலக்கெடு, உரிமை தக்கவைப்பு, இடர் கைமாறுதல் மற்றும் கட்டண விதிமுறைகள்.

வணிகங்களுக்கு இடையேயான சரக்கு விற்பனை என்பது சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 7:1-இன் கீழ் ஒரு 'கூபோவரீன்கோம்ஸ்ட்' (koopovereenkomst) ஆகும் : ஒரு தரப்பினர் ஒரு பொருளை வழங்கவும், மற்றொரு தரப்பினர் அதற்கான விலையைச் செலுத்தவும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். இதற்கு எந்தப் படிவமும் தேவையில்லை, எனவே ஒரு கொள்முதல் ஆணை மற்றும் ஒரு ஆணை உறுதிப்படுத்தல் ஆகியவையே இதை உருவாக்கப் போதுமானவை. இதைத் தொடரும் விதிமுறையானது, வணிகங்களுக்கு இடையேயான சூழலில் பெரும்பாலும் கட்டாயமற்றது. அதாவது, ஒப்பந்தமும் பொதுவான விதிமுறைகளுமே பெரும்பாலான கேள்விகளைத் தீர்மானிக்கின்றன, மேலும் சிவில் சட்டம் அந்த இடைவெளிகளை மட்டுமே நிரப்புகிறது.

இரண்டு விதிகள் அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 7:17, பொருட்கள் ஒப்பந்தத்திற்கு இணங்க வேண்டும் என்று கோருகிறது; அதாவது, பொருட்களின் தன்மை மற்றும் அவற்றைப் பற்றிக் கூறப்பட்ட கூற்றுகளைக் கருத்தில் கொண்டு, வாங்குபவர் எதிர்பார்க்கக்கூடிய பண்புகளை அவை கொண்டிருக்க வேண்டும். மேலும், உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 7:23-இன் கீழ், குறைபாட்டைக் கண்டறிந்த பிறகோ அல்லது நியாயமாகக் கண்டறிந்திருக்க வேண்டிய பிறகோ, ஒரு நியாயமான காலத்திற்குள் வாங்குபவர் விற்பனையாளருக்குத் தெரிவிக்கவில்லை என்றால், அவர் முறையிடும் உரிமையை இழக்கிறார். அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் நிலையான இரண்டு மாதக் காலம், அசையும் சொத்துக்களின் நுகர்வோர் விற்பனைக்கு மட்டுமே பொருந்தும்; வணிகங்களுக்கு இடையே, நியாயமான காலம் என்பதே பொதுவான தரநிலையாகும், மேலும் அது எவ்வளவு காலம் என்பது பொருட்கள் மற்றும் வர்த்தகத்தைப் பொறுத்தது. வழங்குநர்கள் தங்கள் பொதுவான விதிமுறைகளில் இந்தக் காலத்தை வழக்கமாகக் குறைத்துக்கொள்கிறார்கள், மேலும் தாமதமாக ஆய்வு செய்யும் வாங்குபவர்கள் இந்தக் காரணத்தினாலேயே தங்கள் உரிமை கோரிக்கைகளை இழக்கிறார்கள்.

மூன்று உட்பிரிவுகள் கவனமான ஆய்வுக்குத் தகுதியானவை. உரிமைத் தக்கவைப்பு (Retention of title), உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 3:92-இன் கீழ் உள்ள eigendomsvoorbehoud , பணம் செலுத்தப்படும் வரை உரிமையை விற்பனையாளரிடமே வைத்திருக்கிறது. மேலும் இது, வாங்குபவரின் திவால்நிலைக்குப் பிறகும் நீடிக்கும் சில பாதுகாப்புகளில் ஒன்றாகும்; இது விநியோகத்திற்கு முன்பே ஒப்புக்கொள்ளப்பட வேண்டும், பின்னர் பற்றுச்சீட்டு அனுப்பப்படக்கூடாது. இடர் கைமாறுதல் (passing of risk) என்பது, குறிப்பிடப்பட்ட இடம் மற்றும் பதிப்பு ஆண்டைக் கொண்ட ஒரு Incoterm-ஐப் பயன்படுத்தி வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடப்பட வேண்டும். மேலும், உரிமை மாற்றம் குறித்து ஒப்பந்தம் என்ன சொல்கிறது என்பதோடு அது சரிபார்க்கப்பட வேண்டும், ஏனெனில் அவை தனித்தனி கேள்விகள். இறுதியாக, பணம் செலுத்தும் காலம், தாமதமாகப் பணம் செலுத்துவதன் விளைவுகள் மற்றும் சட்டரீதியான வணிக வட்டி பொருந்துமா என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். அப்போதுதான், கடன் வசூல் கோப்பு வட்டி விகிதம் குறித்த ஒரு வாதத்துடன் தொடங்காது.

சேவை ஒப்பந்தங்கள் குறித்து நீங்கள் என்ன தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்?

ஒப்பந்தத்தில் வேறுவிதமாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலன்றி, ஒரு சேவை வழங்குநர் ஒரு முடிவை அல்ல, கவனிப்பையே வழங்கக் கடமைப்பட்டுள்ளார், மேலும் கொள்கையளவில் வாடிக்கையாளர் எந்த நேரத்திலும் ஒப்பந்தத்தை முறித்துக்கொள்ளலாம். இந்த உறவின் வகைப்பாடே முக்கிய இடராகும்.

ஒப்பந்தம் என்பது பொருட்களைப் பற்றியதாக இல்லாமல் வேலையைப் பற்றியதாக இருக்கும்போது, ​​டச்சு சட்டம் இரண்டு விதிமுறைகளை வழங்குகிறது, மேலும் அந்த வேறுபாடு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஒரு உறுதியான படைப்பை உருவாக்குவதைத் தவிர மற்ற சேவைகளைச் செய்வதற்கான ஒப்பந்தம், சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 7:400-இன் கீழ் 'ஓவர்ஈன்கோம்ஸ்ட் வான் ஓப்ட்ராச்ட்' (overeenkomst van opdracht) ஆகும் ; ஒரு விலைக்கு உறுதியான ஒன்றை உருவாக்க அல்லது கட்டுவதற்கான ஒப்பந்தம், சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 7:750-இன் கீழ் 'ஆன்னெமிங் வான் வெர்க்' (aanneming van werk) ஆகும் . ஆலோசனை, தகவல் தொழில்நுட்ப ஆதரவு, சந்தைப்படுத்தல் மற்றும் இடைக்கால மேலாண்மை ஆகியவை முதல் வகையிலும்; கட்டுமானம் மற்றும் பிரத்யேக உற்பத்தி ஆகியவை இரண்டாவது வகையிலும் அடங்கும்.

குடிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 7:401-இன் கீழ், சேவை வழங்குநர் ஒரு நல்ல ஒப்பந்தக்காரரின் கவனிப்பை வழங்கக் கடமைப்பட்டுள்ளார். ஒப்பந்தத்தில் வேறுவிதமாகக் கூறப்பட்டாலன்றி, இது ஒரு முயற்சி சார்ந்த கடமையே தவிர, முடிவு சார்ந்த கடமை அல்ல; இதனால்தான், உத்தரவாதமான முடிவை விரும்பும் ஒரு வாடிக்கையாளர் அதை ஒப்பந்தத்தில் எழுத்துப்பூர்வமாக சேர்க்க வேண்டும். குடிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 7:408, வாடிக்கையாளர் எந்த நேரத்திலும் ஒப்பந்தத்தை முடித்துக்கொள்ள அனுமதிக்கிறது; ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கெடு நிர்ணயிக்கப்பட்டது என்று கருதிய சேவை வழங்குநர்களுக்கு இந்த விதி ஆச்சரியமளிக்கிறது. தொழில்முறைத் தரப்பினரிடையே இந்தக் காலக்கெடுவிலிருந்து விலகிக்கொள்ள முடியும் என்பதால், ஒரு குறைந்தபட்ச காலக்கெடு அல்லது ரத்துக்கட்டணம் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

சேவை ஒப்பந்தங்களில் உள்ள உண்மையான பாதிப்பு என்பது உறவின் வகைப்பாடாகும். சேவை வழங்குநர் தனிப்பட்ட முறையில் பணிபுரிந்து, ஊதியம் பெற்று, வாடிக்கையாளரின் அதிகாரத்தின் கீழ் செயல்பட்டால், சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் அதை என்னவென்று அழைத்திருந்தாலும், அந்த ஏற்பாடு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 7:610-இன் கீழ் ஒரு வேலைவாய்ப்பு ஒப்பந்தமாகத் தகுதிபெறும். அதன் விளைவாக, பின்னோக்கிய ஊதிய வரி, சமூகப் பாதுகாப்புப் பங்களிப்புகள் மற்றும் பணிநீக்கப் பாதுகாப்பு ஆகியவை விதிக்கப்படும். வரி அதிகாரிகள், தவறான சுயதொழில் மீதான தங்கள் அமலாக்கத் தடையை 1 ஜனவரி 2025 அன்று முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தனர். மேலும், நிர்ணயிக்கப்படவிருக்கும் ஒரு மணிநேர ஊதிய விகிதத்திற்குக் குறைவான வேலைவாய்ப்புக்கான சட்டப்பூர்வ அனுமானம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது, ஆனால் அது அரச ஆணை மூலமாக மட்டுமே நடைமுறைக்கு வரும். அதுவரை, உறவின் தன்மை குறித்த தற்போதைய வழக்குச் சட்டமே பொருந்தும். பணியின் நோக்கத்தை புறநிலையாக வைத்திருங்கள், பணி எவ்வாறு, எப்போது செய்யப்பட வேண்டும் என்பது குறித்த அறிவுறுத்தல்களைத் தவிர்க்கவும், மற்றும் மாற்றுரிமைகளை எழுத்துப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்யவும்.

மேலும் இரண்டு பிரிவுகள் ஒப்பந்தத்தின் மதிப்பைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு விலைப்பட்டியல் செலுத்தப்பட்டதால் மட்டும் அறிவுசார் சொத்துரிமை கைமாறிவிடாது: டச்சு சட்டத்தின் கீழ், பதிப்புரிமையை ஒப்படைக்க ஒரு பத்திரம் தேவைப்படுகிறது, எனவே அதுபற்றி எதுவும் குறிப்பிடாத ஒரு சேவை ஒப்பந்தம், வாடிக்கையாளருக்கு அதிகபட்சமாக ஒரு உரிமத்தை மட்டுமே வழங்குகிறது. மேலும், பொறுப்பு வரம்பு, கோரிக்கைகளுக்கான அறிவிப்புக் காலம் மற்றும் பின்விளைவு இழப்புகளிலிருந்து விலக்கு ஆகியவை ஒரு தொழில்முறை ஆலோசகர் வலியுறுத்தும் விதிமுறைகளாகும், எனவே ஒரு வாடிக்கையாளர் அவற்றை இயல்பானவையாக ஏற்றுக்கொள்வதை விட, இடரின் அளவிற்கு ஏற்ப சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இரகசியக் காப்பு ஒப்பந்தம் உங்களை எவ்வாறு பாதுகாக்கிறது?

இது, பெறுநர் உங்கள் தகவலைக் கொண்டு என்ன செய்யலாம் என்பதைக் கட்டுப்படுத்துவதோடு, வர்த்தக இரகசியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் கோருவது போல, அதை இரகசியமாக வைத்திருக்க நீங்கள் நியாயமான நடவடிக்கைகளை எடுத்தீர்கள் என்பதையும் காட்டுகிறது.

தகவல் இரகசிய ஒப்பந்தம் என்பது, ஒரு தகவலைப் பெறுபவர் அத்தகவலைக் கொண்டு என்ன செய்யலாம் என்பதைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு ஒப்பந்தமாகும். டச்சுச் சட்டம், தகவல் இரகசிய ஒப்பந்தத்தை ஒரு ஒப்பந்த வகையாக ஒழுங்குபடுத்துவதில்லை, எனவே அதன் உள்ளடக்கம் முற்றிலும் வரைவு செய்வதைப் பொறுத்தது; ஆனாலும், அது தனித்தும் செயல்படுவதில்லை. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் வர்த்தக இரகசியங்கள் நெறிமுறையைச் செயல்படுத்தும் 'வெட் பெஷெர்மிங் பெட்ரிஜ்ஃப்ஸ்கெஹைமென்' (Wet bescherming bedrijfsgeheimen), இரகசியமாக உள்ள, இரகசியமாக இருப்பதால் வணிக மதிப்புடைய, மற்றும் அத்தகவலை இரகசியமாக வைத்திருக்க நியாயமான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்ட தகவல்களுக்குத் தனிப்பட்ட பாதுகாப்பை வழங்குகிறது. அந்த கடைசி நிபந்தனைதான், தகவல் இரகசிய ஒப்பந்தம் ஒருபோதும் அமல்படுத்தப்படாதபோதும் அது ஏன் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது என்பதற்கான காரணம்: அது இல்லாமல், தகவலை இரகசியமாக வைத்திருக்க எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகளை நிரூபிப்பது கடினமாகிறது, மேலும் அதனுடன் சட்டப்பூர்வப் பாதுகாப்பும் இல்லாமல் போய்விடுகிறது.

ஒரு நடைமுறைக்கு உகந்த இரகசிய ஒப்பந்தம் (NDA), இரகசியத் தகவலை ஆவணங்களைப் பட்டியலிடுவதற்குப் பதிலாக வகை வாரியாக வரையறுக்கிறது; அனுமதிக்கப்பட்ட நோக்கத்தைக் குறிப்பிடுகிறது; தகவலைப் பெறக்கூடிய குழுவின் பெயரைக் குறிப்பிடுகிறது; மேலும், அந்தத் தகவல் எவ்வளவு காலம் மதிப்புமிக்கதாக இருக்கும் என்பதைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கால அளவையும் நிர்ணயிக்கிறது. முதல் தகவல் வெளிப்படுத்தலுக்கு முன்பே அதில் கையொப்பமிடுங்கள்; தரவு அறை திறக்கப்பட்ட பிறகு கையொப்பமிடப்பட்ட ஒரு இரகசிய ஒப்பந்தம், ஏற்கனவே பகிரப்பட்ட எதையும் பாதுகாக்காது. சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் ஒரு பரிவர்த்தனையை ஆராயும்போது, ​​பணியாளர்கள் மற்றும் வாடிக்கையாளர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு கோரிக்கை மறுப்புப் பிரிவைச் சேர்க்கவும், ஏனெனில் அந்த அபாயத்தை ஒரு இரகசிய ஒப்பந்தம் மட்டுமே ஈடு செய்யாது.

அமலாக்கமே பலவீனமான அம்சமாகும். ஒரு கசிவின் காரணமாக ஏற்படும் இழப்பை நிரூபிப்பது கடினம், இதனால்தான் ஒப்பந்த ரீதியான அபராதம் விதிப்பது வழக்கமாக உள்ளது. உரிமையியல் சட்டத்தின் 6:91 மற்றும் அதனைத் தொடரும் பிரிவுகளின் கீழ், ஒப்பந்தத்தில் அது கூட்டுத்தொகை என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலன்றி, அபராதப் பிரிவு நஷ்டஈட்டிற்குப் பதிலாக அமைகிறது. மேலும், உரிமையியல் சட்டத்தின் 6:94-வது பிரிவு, அபராதத்தின் பயன்பாடு வெளிப்படையாக நியாயமற்றதாக இருக்கும் பட்சத்தில், அதனை நீதிமன்றம் குறைக்க அனுமதிக்கிறது. ஒவ்வொரு மீறலுக்கும் மற்றும் தொடரும் ஒவ்வொரு நாளுக்குமான அபராதத்தை வரைவு செய்யுங்கள்; பாதுகாக்கப்படும் நலனுக்கு ஏற்ப தொகையை விகிதாசாரமாக வைத்திருங்கள்; மேலும், செயல்திறன் மற்றும் கூடுதல் நஷ்டஈட்டைக் கோரும் உரிமை பாதுகாக்கப்படுகிறது என்பதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுங்கள்.

வழங்கல் மற்றும் பகிர்வு ஒப்பந்தங்களுக்கு என்ன விதிகள் பொருந்தும்?

சட்டப்பூர்வ விதிகள் குறைவு, ஆனால் வணிக முகமை மற்றும் போட்டிச் சட்டம் தொடர்பான கட்டாய விதிகளைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்.

விநியோகம் மற்றும் வழங்கல் ஒப்பந்தங்கள் உரிமையியல் சட்டத்தில் ஒரு ஒப்பந்த வகையாக ஒழுங்குபடுத்தப்படவில்லை, இது ஒரு பெரிய விதிவிலக்கு மற்றும் ஒரு பெரிய கட்டுப்பாட்டுடன், இந்தப் பட்டியலில் அவற்றை தன்னிச்சையான ஒப்பந்தங்களாக ஆக்குகிறது.

வணிக முகமை இதற்கு விதிவிலக்கு. ஒரு விநியோகஸ்தர் தனது சொந்தக் கணக்கிலும் இடரிலும் பொருட்களை வாங்கி மறுவிற்பனை செய்கிறார்; ஒரு வணிக முகவர், முதன்மை நபரின் பெயரில் ஒப்பந்தங்களைப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துகிறார் அல்லது முடிக்கிறார், மேலும் அவருக்குக் கமிஷன் வழங்கப்படுகிறது. முகமையானது சிவில் சட்டத்தின் 7:428 மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்த பிரிவுகளால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது, மேலும் அந்த விதிமுறைகளில் பெரும்பாலானவை கட்டாயமானவை. அது, உறவின் கால அளவைப் பொறுத்து அதிகரிக்கும் சட்டப்பூர்வ அறிவிப்புக் காலங்களை நிர்ணயிக்கிறது. மேலும், முதன்மை நபர் தொடர்ந்து பயனடையும் வாடிக்கையாளர்களை முகவர் கொண்டுவந்தால், ஒப்பந்தம் முடிவுக்கு வரும்போது வாடிக்கையாளர் இழப்பீட்டுக்கான உரிமையை அந்த முகவருக்கு வழங்குகிறது, இது ஒரு வருட சராசரி ஊதியத்திற்கு உச்சவரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. தரப்பினர் ஒரு உறவை, அதன் சாராம்சத்தில் முகமையாக இருக்கும்போது, ​​விநியோகம் என்று வழக்கமாக விவரிக்கின்றனர்; ஒப்பந்தத்தில் உள்ள பெயர் மட்டுமே இந்தக் கேள்விக்குத் தீர்வு காண்பதில்லை, மேலும் திருத்தம் பொதுவாக ஒப்பந்த முறிவு கடிதத்துடன் வந்து சேர்கிறது.

போட்டிச் சட்டமே இதற்கான கட்டுப்பாடு ஆகும். ஒரு விநியோகஸ்தருக்கும் விநியோகஸ்தருக்கும் இடையிலான ஒரு செங்குத்து ஒப்பந்தம், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் செயல்பாடுகள் மீதான உடன்படிக்கையின் 101வது பிரிவு மற்றும் அதற்கு இணையான டச்சுத் தடை விதியின் கீழ் வருகிறது. ஜூன் 1, 2022 முதல் நடைமுறையில் உள்ள செங்குத்துத் தொகுதி விலக்கான ஒழுங்குமுறை (EU) 2022/720, சம்பந்தப்பட்ட சந்தையில் எந்தத் தரப்பினரும் முப்பது சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பங்கைக் கொண்டிருக்காமலும், ஒப்பந்தத்தில் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் எதுவும் இல்லாமலும் இருக்கும் பட்சத்தில், இந்த ஏற்பாடுகளில் பெரும்பாலானவற்றிற்கு விலக்கு அளிக்கிறது. விநியோகஸ்தரின் மறுவிற்பனை விலையை நிர்ணயிப்பது அத்தகைய ஒரு கட்டுப்பாடாகும்; அதுபோலவே, ஒரு பிரத்யேகப் பகுதிக்குள் செயலற்ற விற்பனையைத் தடை செய்வதன் மூலம் அதனை முழுமையாகப் பாதுகாப்பதும் ஒரு கட்டுப்பாடாகும். அத்தகைய ஒரு பிரிவு செல்லாதது மற்றும் அபராதத்திற்கு வழிவகுக்கும், எனவே ஒரு முழுமையான தடையைக் காட்டிலும், செயல்வழி விற்பனைக் கட்டுப்பாடுகளின் மூலமே பிரத்தியேக உரிமை கட்டமைக்கப்பட வேண்டும்.

அதைத் தாண்டி, தகராறுகளைத் தீர்க்கும் பிரிவுகளாவன குறைந்தபட்ச கொள்முதல் கடமைகள், அறிவிப்புக் காலம், மற்றும் இறுதியில் கையிருப்பு, உதிரி பாகங்கள் மற்றும் வாடிக்கையாளர் தரவுகளுக்கு என்ன நடக்கும் என்பனவாகும். டச்சு வழக்குச் சட்டம் ஒரு நீண்டகால விநியோக உறவை முடிவுக்குக் கொண்டுவரக்கூடியதாகக் கருதுகிறது, ஆனால் விநியோகஸ்தர் அந்த ஒப்பந்தத்தை நம்பி முதலீடுகளைச் செய்திருந்தால், தேவைப்படும் அறிவிப்புக் காலம் ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதை விட கணிசமாக நீண்டதாக இருக்கலாம். எனவே, இழப்பீட்டு வழிமுறை இல்லாத ஒரு குறுகிய அறிவிப்புக் காலம், அது தோன்றுவதை விட குறைவான உறுதியையே அளிக்கிறது.

கூட்டாண்மை, கூட்டு முயற்சி அல்லது பங்குதாரர் ஒப்பந்தத்தை எவ்வாறு கட்டமைப்பது?

சரியான ஆவணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, நிறுவன அமைப்பு விதிகள் மற்றும் பங்குதாரர்கள் ஒப்பந்தத்திற்கு இடையே விதிகளைச் சரியாகப் பிரித்து, வெளியேறும் பிரிவுகளைக் கவனமாக வரைவு செய்யவும்.

இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தரப்பினர் தங்கள் வளங்களை ஒன்றிணைக்கும்போது, ​​அந்த ஒப்பந்தம் மற்ற வகை ஒப்பந்தங்கள் செய்யாத ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும்: அதாவது, தரப்பினர் ஒருமித்த கருத்துடன் இருக்கும் வரை, அவர்கள் அவ்வாறு இல்லாத வரையில், அந்த உறவை அது நிர்வகிக்க வேண்டும். டச்சு நடைமுறையில் மூன்று ஒப்பந்தக் கருவிகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஒரு புதிய நிறுவனம் இல்லாமலோ அல்லது அதனுடன் சேர்ந்தோ செய்யப்படும் ஒரு கூட்டு முயற்சியை, ஒரு samenwerkingsovereenkomst அல்லது கூட்டு முயற்சி ஒப்பந்தம் ஒழுங்குபடுத்துகிறது. ஒரு உண்மையான அர்த்தத்தில் உள்ள கூட்டாண்மை, அதாவது vennootschap onder firma அல்லது maatschap , வணிகத்தின் கடன்களுக்குப் பங்குதாரர்களின் கூட்டுப் பொறுப்பை உருவாக்குகிறது. இதுவே, ஒரு நிறுவனத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான மிக முக்கியமான ஒற்றைக் காரணமாகும். ஒரு பங்குதாரர்கள் ஒப்பந்தம், ஒரு கூட்டு முயற்சி நிறுவனத்தின் (BV) உரிமையாளர்களுக்கிடையேயான உறவை அதன் சங்க விதிகளுடன் சேர்த்து ஒழுங்குபடுத்துகிறது. அவற்றுக்கிடையேயான தேர்வு, எங்கள் ஒத்துழைப்பு ஒப்பந்தங்கள் பக்கத்தில் இன்னும் விரிவாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

நிறுவன விதிகள் மற்றும் பங்குதாரர்கள் ஒப்பந்தத்திற்கு இடையேயான பணிப் பங்கீடு என்பது பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாத ஒரு விடயமாகும். நிறுவன விதிகள் பொதுவானவை, வருங்காலப் பங்குதாரர் உட்பட அனைவரையும் கட்டுப்படுத்துகின்றன, மேலும் அவை நோட்டரி பத்திரம் மூலம் திருத்தப்படுகின்றன. பங்குதாரர்கள் ஒப்பந்தம் தனிப்பட்டதாகும், அது அதில் கையெழுத்திட்ட தரப்பினரை மட்டுமே கட்டுப்படுத்துகிறது, மேலும் அதை மீறுவது செல்லாத நிறுவன முடிவாக இல்லாமல், சேதங்களுக்கான கோரிக்கை அல்லது அபராதத்தை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே, பங்குகளைப் பெறும் மூன்றாம் தரப்பினருக்கு எதிராகச் செயல்பட வேண்டிய அனைத்தும் நிறுவன விதிகளில் அடங்கும்: அதாவது, பரிமாற்றக் கட்டுப்பாடு, பங்கு வகைகள், சிறப்பு வாக்களிப்பு அல்லது நியமன உரிமைகள் போன்றவை. வணிகத் திட்டம் முதல் ஈவுத்தொகைக் கொள்கை வரை, வணிகரீதியான அனைத்தும் ஒப்பந்தத்தில் அடங்கும். மேலும், ஒரு BV-இல் பங்குகளைப் பரிமாற்றம் செய்வதற்கு சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 2:196-இன் கீழ் ஒரு நோட்டரி பத்திரம் தேவைப்படுகிறது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும், எனவே ஒரு தனிப்பட்ட ஒப்பந்தத்தில் உறுதியளிக்கப்பட்ட பங்குப் பரிமாற்றம் நடைமுறைக்கு வர நோட்டரி தேவைப்படுகிறது.

முக்கியமான ஷரத்துகள் வெளியேறும் ஷரத்துகளே ஆகும், ஏனெனில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் உள்ள சிறுபான்மைப் பங்கின் மதிப்பு முற்றிலும் அவற்றையே சார்ந்துள்ளது. உடன் அழைத்துச் செல்லும் மற்றும் பின்தொடரும் உரிமைகள், பெயரிடப்பட்ட ஒரு சுயாதீன மதிப்பீட்டாளருடன் கூடிய மதிப்பீட்டு முறை, நல்ல முறையில் வெளியேறுபவர் மற்றும் மோசமான முறையில் வெளியேறுபவர் என்பதற்கான வரையறைகள், மற்றும் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினரை மேலதிக ஆலோசனைக்கு அனுப்புவதற்குப் பதிலாக, முட்டுக்கட்டையை உண்மையில் முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் ஒரு முட்டுக்கட்டைப் பொறிமுறை ஆகியவற்றை அமைக்கவும். உறவு எப்படியும் முறியும் பட்சத்தில், டச்சு நிறுவனச் சட்டம், சட்டப்பூர்வமான கையகப்படுத்துதல் மற்றும் விலகல் நடவடிக்கைகளையும், தொழில் முனைவோர் மன்றத்தின் (Ondernemingskamer) முன்பான விசாரணை நடைமுறையையும் வழங்குகிறது; அந்த விதிகள், 2025 ஜனவரி 1 முதல் நடைமுறையில் உள்ள தகராறு தீர்வு மற்றும் விசாரணை நடைமுறைகள் திருத்தச் சட்டத்தால் சீரமைக்கப்பட்டன. அந்த நடவடிக்கைகள் எவ்வாறு நடைபெறுகின்றன என்பதை எங்கள் நிறுவனச் சட்ட வழிகாட்டிகள் விளக்குகின்றன.

டச்சு உரிமையளிப்புச் சட்டம் எதைக் கோருகிறது?

உரிமையாளரைப் பாதுகாக்கும் கட்டாய விதிகளின் கீழ், ஒப்பந்தத்திற்கு முந்தைய தகவல்கள், குறைந்தபட்சம் நான்கு வார கால இடைநிறுத்தம் மற்றும் தொடர்ச்சியான கலந்தாலோசனை.

இந்தப் பட்டியலில் உள்ள ஒப்பந்த வகைகளில், டச்சுச் சட்டம் குறிப்பாகவும் ஃபிரான்சைசிக்குச் சாதகமாகவும் ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரே வகை ஃபிரான்சைசி ஆகும். 1 ஜனவரி 2021 முதல் நடைமுறையில் உள்ள மற்றும் 1 ஜனவரி 2023 முதல் அந்தத் தேதிக்கு முன்னர் செய்யப்பட்ட ஒப்பந்தங்களுக்குப் பொருந்தக்கூடிய வெட் ஃபிரான்சைசி, சிவில் சட்டத்தின் 7:911 முதல் 7:922 வரையிலான பிரிவுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதன் விதிகள் கட்டாயமானவை: நெதர்லாந்தில் நிறுவப்பட்ட ஒரு ஃபிரான்சைசிக்குப் பாதகமாக, சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் அந்த விதிகளிலிருந்து விலகி ஒப்பந்தம் செய்ய முடியாது.

மூன்று கடமைகள் இந்த ஆட்சிமுறையை வரையறுக்கின்றன. முதலாவதாக, உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 7:913-இன் கீழ் ஒரு ஒப்பந்தத்திற்கு முந்தைய தகவல் கடமை: உரிமையளிப்பவர் வரைவு ஒப்பந்தம், சூத்திரத்தை மதிப்பிடுவதற்கு விண்ணப்பதாரருக்குத் தேவைப்படும் நிதித் தகவல்கள், கட்டணங்கள் மற்றும் பெறப்பட்ட சூத்திரத்தின் விவரங்கள், மற்றும் இரு தரப்பினருக்கும் இடையிலான கலந்தாலோசனை எவ்வாறு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பது பற்றிய தகவல்களை வழங்க வேண்டும். இரண்டாவதாக, உரிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 7:914-இன் கீழ் குறைந்தது நான்கு வார கால இடைநிறுத்தக் காலம், இந்தக் காலத்தில் உரிமையளிப்பவர் விண்ணப்பதாரருக்குப் பாதகமாக ஒப்பந்தத்தை மாற்றவோ, ஒப்பந்தத்தை முடிக்கவோ, மற்றும் விண்ணப்பதாரரை பணம் செலுத்தவோ அல்லது முதலீடுகளைச் செய்யவோ வற்புறுத்தவோ கூடாது. மூன்றாவதாக, உறவின் போது தகவல் மற்றும் கலந்தாலோசனையின் தொடர்ச்சியான கடமை, இதில் வருடாந்திர கலந்தாலோசனை மற்றும் முதலீடு தேவைப்படும் சூத்திரத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் குறித்த சரியான நேர அறிவிப்பு ஆகியவை அடங்கும்.

ஃபிரான்சைசர் வணிகத்தைக் கையகப்படுத்தும்போது, ​​நற்பெயர் எவ்வாறு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது மற்றும் அது எவ்வாறு ஈடுசெய்யப்படுகிறது என்பதை அந்த ஒப்பந்தமே குறிப்பிட வேண்டும். மேலும், ஒப்பந்தத்திற்குப் பிந்தைய எந்தவொரு போட்டி தவிர்ப்பு விதியும் எழுத்துப்பூர்வமாக இருக்க வேண்டும்; அது சூத்திரத்தில் உள்ள பொருட்கள் அல்லது சேவைகளுக்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டதாகவும், ஃபிரான்சைசி செயல்பட்ட பகுதிக்கு மட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகவும், மற்றும் ஓராண்டுக்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும். ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட வரம்பை மீறும் சூத்திர மாற்றங்கள் மற்றும் ஒரு வழித்தோன்றல் சூத்திரத்தின் அறிமுகத்திற்கு, ஃபிரான்சைசியின் அல்லது ஃபிரான்சைசிகளில் பெரும்பான்மையினரின் ஒப்புதல் தேவை. செயல்பாட்டுச் சூத்திரம் மற்றும் அதனுடன் இணைந்த கடமைகள் இல்லாமல், பிராண்டிற்கு மட்டும் உரிமம் வழங்குவது ஒரு வேறுபட்ட ஒப்பந்தமாகும்; இந்த வேறுபாடு, உரிம ஒப்பந்தம் குறித்த எங்கள் கட்டுரையிலும், நெதர்லாந்தில் ஃபிரான்சைசிங் செய்வதற்கான எங்கள் வழிகாட்டியில் நடைமுறையில் செயல்படும் ஃபிரான்சைசிங் முறை குறித்தும் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

வணிகக் குத்தகைக்கு எந்த விதிகள் பொருந்தும்?

அது வளாகத்தின் பயன்பாட்டைப் பொறுத்தது: சில்லறை விற்பனை இடமானது வலுவான பாதுகாப்புடன் பிரிவு 7:290 BW-இன் கீழும், மற்ற வணிக இடமானது மிகவும் குறைவான பாதுகாப்புடன் பிரிவு 7:230a BW-இன் கீழும் வருகின்றன.

டச்சு குத்தகைச் சட்டம் வணிக வளாகங்களை இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கிறது, மேலும் குத்தகையின் பெயரை விட, சொத்தின் பயன்பாட்டைப் பொறுத்தே எந்த வகை பொருந்தும் என்பது தீர்மானிக்கப்படுகிறது. குடிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 7:290, பரந்த பொருளில் சில்லறை விற்பனை இடங்களை உள்ளடக்கியது: கடைகள், உணவகங்கள் மற்றும் சிற்றுண்டிச்சாலைகள், பார்சல் கடைகள், தங்கும் விடுதிகள் மற்றும் பொதுமக்களுக்குத் திறந்திருக்கும் விற்பனையகங்களைக் கொண்ட கைவினை வணிகங்கள். அலுவலகங்கள், ஆய்வகங்கள், பயிற்சி இடங்கள் மற்றும் பெரும்பாலான கிடங்குகள் உட்பட, குடியிருப்பு அல்லாத மற்ற அனைத்தும் குடிமையியல் சட்டத்தின் பிரிவு 7:230a-இன் கீழ் வருகின்றன.

பாதுகாப்பில் உள்ள வேறுபாடு கணிசமானது. 290 இடத்தின் குத்தகைதாரருக்கு, ஐந்து ஆண்டுகள் மற்றும் கூடுதலாக ஐந்து ஆண்டுகள் என்ற சட்டப்பூர்வ கால அமைப்பு, ஜாமீன் ஆணை அல்லது பதிவுத் தபால் மூலம் சட்டப்பூர்வ அறிவிப்புக் காலத்துடன் கூடிய அறிவிப்பு, மற்றும் உரிமையியல் சட்டம் பட்டியலிடும் காரணங்களுக்காக மட்டுமே நில உரிமையாளரால் குத்தகையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியும்; இவற்றில், நில உரிமையாளரின் சொந்த அவசரப் பயன்பாட்டுத் தேவையே முதன்மையானதாகும்; நீதிமன்றம் ஒரு கால அவகாசத்தையும் வழங்கலாம். 230a இடத்தின் குத்தகைதாரருக்கு காலப் பாதுகாப்பு எதுவும் இல்லை, வெளியேற்றப் பாதுகாப்பு மட்டுமே உள்ளது: குத்தகை முடிந்த பிறகு, குத்தகைதாரர் காலி செய்யும் காலத்தை நீட்டிக்க நீதிமன்றத்திடம் கோரலாம், இது ஒரு நேரத்தில் ஒரு வருடம் வரையிலும், மொத்தமாக மூன்று ஆண்டுகள் வரையிலும் வழங்கப்படலாம். குத்தகைதாரருக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில் 290 விதிமுறையிலிருந்து விலகுவதற்கு நீதிமன்றத்தின் ஒப்புதல் தேவை. 290 மற்றும் 230a வணிக வளாகங்கள் குறித்த எங்கள் கட்டுரையில் இந்த இரண்டு விதிமுறைகளையும் விரிவாக ஒப்பிட்டுள்ளோம்.

பெரும்பாலான டச்சு வணிகக் குத்தகைகள், நில உரிமையாளரின் கண்ணோட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்ட ROZ மாதிரியைப் பயன்படுத்துகின்றன, மேலும் பேச்சுவார்த்தையானது மாதிரியிலேயே இல்லாமல், அதன் சிறப்பு விதிகளில் நடைபெறுகிறது. குறியீட்டு முறை, நில உரிமையாளர் மற்றும் குத்தகைதாரரின் கணக்குகளுக்கான பராமரிப்புக் கட்டணப் பங்கீடு, சேவைக் கட்டணத் தீர்வு மற்றும் அதற்கான ஆதாரங்கள், அனுமதிக்கப்பட்ட பயன்பாடு மற்றும் அதை மாற்ற முடியுமா என்பது, வங்கி உத்தரவாதம் அல்லது வைப்புத்தொகை வடிவிலான பாதுகாப்பு மற்றும் அது எப்போது விடுவிக்கப்படும் என்பது, மற்றும் குத்தகையின் முடிவில் நிலையான பொருட்களின் நிலை ஆகியவை கவனம் செலுத்த வேண்டிய அம்சங்களாகும். குத்தகையை முறிக்கும் வாய்ப்பு மற்றும் துணைக்குத்தகைக்கு விடும் அல்லது உரிமை மாற்றம் செய்யும் உரிமை ஆகியவை பேச்சுவார்த்தை மூலம் சேர்க்கப்பட வேண்டும்; ஆனால், அந்த மாதிரி அவற்றை வழங்குவதில்லை.

சரியான ஒப்பந்தத்தை எவ்வாறு தேர்ந்தெடுப்பது?

அந்த ஒப்பந்தம் எந்தச் சட்டப்பூர்வ விதிமுறைகளின் கீழ் வருகிறதோ, அதிலிருந்து தொடங்குங்கள்; ஏனெனில், நீங்கள் எதற்கு ஒப்புக்கொள்ளலாம் என்பதை அதுவே தீர்மானிக்கிறது.

எந்த வார்ப்புருவைப் பதிவிறக்கம் செய்வது என்பது நடைமுறைக் கேள்வியாக இருப்பதில்லை. மாறாக, அந்த ஒப்பந்தம் எந்தச் சட்டப்பூர்வ விதிமுறைகளின் கீழ் வருகிறது என்பதே கேள்வியாகும், ஏனெனில் அதுவே எதற்கெல்லாம் ஒப்புக்கொள்ள முடியும் என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. உரிமையளிப்பு மற்றும் முகமை ஆகியவை ஒப்பந்தத்தை மீறும் கட்டாய விதிகளுடன் வருகின்றன. வணிக வளாகக் குத்தகை என்பது, அந்தச் சொத்தின் பயன்பாட்டைப் பொறுத்துத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் ஒரு பாதுகாப்பு விதிமுறையுடன் வருகிறது. விநியோகம் மற்றும் வெளிப்படுத்தாமை ஆகியவை கிட்டத்தட்ட எந்தச் சட்டப்பூர்வ விதிகளையும் கொண்டிருக்கவில்லை, ஆனால் அவற்றுடன் போட்டிச் சட்டம் மற்றும் வர்த்தக இரகசியச் சட்டம் ஆகியவை இணையாகச் செயல்படுகின்றன. விற்பனை மற்றும் சேவைகள் ஆகியவை இயல்புநிலை விதிகளுடன் வருகின்றன; ஒப்பந்தம் மௌனமாக இல்லாமல் வெளிப்படையாக அவ்வாறு செய்தால், அந்த விதிகளை மாற்றியமைக்க முடியும்.

நாம் காணும் பல தகராறுகளுக்கு இரண்டு தவறுகளே காரணமாகின்றன. முதலாவது, பெயருக்கும் உள்ளடக்கத்திற்கும் இடையே உள்ள பொருத்தமின்மை: அதாவது, ஒரு விநியோக ஒப்பந்தம் என்பது உண்மையில் முகமை ஒப்பந்தமாகவும், ஒரு ஒப்பந்ததாரர் ஒப்பந்தம் என்பது உண்மையில் வேலைவாய்ப்பு ஒப்பந்தமாகவும், ஒரு உரிமம் என்பது உண்மையில் கிளை உரிமையாகவும் இருப்பது. இரண்டாவது, உறவின் முடிவைப் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடாத ஒரு ஒப்பந்தம். ஒப்பந்தத்தின் காலம், அறிவிப்பு, கையிருப்பு, தரவு, அறிவுசார் சொத்துரிமை மற்றும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு என்ன நடக்கும், ஒரு தகராறு எவ்வாறு தீர்க்கப்படும் போன்ற விதிகள், சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் நல்லுறவில் இருக்கும்போதே பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. மேலும், இந்த விதிகள்தான் உறவிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான செலவை நிர்ணயிக்கின்றன.

சுருக்கமாக

• ஒரு வணிக ஒப்பந்தம் என்பது முன்மொழிவு மற்றும் ஏற்பு மூலம் உருவாகிறது (பிரிவு 6:217 BW); பங்குகள் அல்லது அசையாச் சொத்து பரிமாற்றம் போன்ற குறிப்பிட்ட பரிவர்த்தனைகளைத் தவிர, வேறு எந்த எழுத்துப்பூர்வமான தகவலோ அல்லது கையொப்பமோ தேவையில்லை.
• நியாயத்தன்மை மற்றும் நேர்மை, விளக்க விதிகள் மற்றும் கட்டாயச் சட்டம் ஆகியவை தெளிவாக வார்த்தப்பட்ட ஒரு சரத்தைக்கூட ஒதுக்கி வைக்க முடியும்.
• ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்வதற்கு அல்லது நஷ்டஈடு கோருவதற்கு முன், பொதுவாக எதிர் தரப்பினர் எழுத்துப்பூர்வ அறிவிப்புக்குப் பிறகு தவறு செய்திருக்க வேண்டும்.
• சர்வதேச ஒப்பந்தங்களில், சட்டத் தேர்வு, மன்ற வகை, இன்கோடெர்ம் மற்றும் சிஐஎஸ்ஜி (CISG) பொருந்துகிறதா என்பதைச் சரிபார்க்கவும்.
• முகமை, உரிமையளிப்பு மற்றும் வணிகக் குத்தகைகள் கட்டாய விதிகளுடன் வருகின்றன; ஒப்பந்தத்தில் உள்ள தலைப்பு, எந்த விதிமுறை பொருந்தும் என்பதைத் தீர்மானிப்பதில்லை.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

Law & More டச்சு சட்டத்தின் கீழ் வணிக ஒப்பந்தங்களை வரைவுசெய்து, மதிப்பாய்வு செய்து, பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதுடன், ஒரு ஒப்பந்தத்தை அமல்படுத்தவோ அல்லது பாதுகாக்கவோ வேண்டியிருக்கும் போது வணிக நிறுவனங்களுக்காகச் செயல்படுகிறார். உங்கள் நிலை என்னவென்று தெரியவில்லையா? உங்கள் நிலைமையைப் பற்றி எங்களிடம் கூறுங்கள். ஒரு வேலை நாளுக்குள் உங்களுக்கான வாய்ப்புகளை நாங்கள் உங்களுக்குத் தெரிவிப்போம்.

எப்படி Law & More இதில் உங்களுக்கு உதவ முடியும் என்பது எங்கள் தளத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. பெருநிறுவன வக்கீல் பக்கம்.