டச்சு ஒப்பந்தங்களில் கட்சி சுயாட்சி கட்டாயச் சட்டத்தைச் சந்திக்கும் இடம்

டச்சு சட்டத்தின் கீழ், ஒப்பந்தம் செய்யும் தரப்பினர், ஒப்பந்தம் செய்வதா, யாருடன், என்ன நிபந்தனைகளின் பேரில் செய்வது என்பதைத் தாங்களாகவே தீர்மானிக்கும் சுதந்திரமே தரப்பு தன்னாட்சி ஆகும்; கட்டாயச் சட்டம் (dwingend recht) என்பது, அவர்களால் ஒப்பந்தத்தின் மூலம் ஒதுக்கி வைக்க முடியாத சட்டப்பூர்வ விதிகளின் தொகுப்பாகும். ஒவ்வொரு டச்சு ஒப்பந்தத்திலும் இவ்விரண்டும் இணைகின்றன: ஒரு கட்டாய விதிமுறை வேறுவிதமாகக் கூறும் இடங்களைத் தவிர, ஒப்பந்தமே மேலோங்கும்; அவ்வாறான இடங்களில், விதிமீறும் பிரிவு செல்லாததாகவோ அல்லது செல்லத்தக்கதல்லாததாகவோ ஆகிவிடும், அதற்குப் பதிலாக சட்டப்பூர்வ விதியே பொருந்தும். அந்த எல்லைக்கோடு எங்கு செல்கிறது என்பதைத் துல்லியமாக அறிவதுதான், அமல்படுத்தக்கூடிய ஒரு ஒப்பந்தத்தை விலை உயர்ந்த ஒன்றிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.

டச்சு சட்டத்தில் கட்சி சுயாட்சி உண்மையில் எவற்றை உள்ளடக்கியது?

டச்சு ஒப்பந்தச் சட்டம், தரப்பினரே தங்கள் சொந்த நலன்களை நன்கு தீர்மானிப்பவர்கள் என்ற அனுமானத்தில் தொடங்குகிறது. டச்சு உரிமையியல் சட்டத்தின் (Burgerlijk Wetboek, BW) புத்தகம் 6, முன்மொழிவு மற்றும் ஏற்பு, செயல்திறன், தவறுகை மற்றும் இழப்பீடுகள் தொடர்பான ஏராளமான விதிகளைக் கொண்டுள்ளது, ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை ஒழுங்குமுறைச் சட்டமாகும் (regelend recht): தரப்பினர் வேறு எதற்கும் ஒப்புக்கொள்ளாத பட்சத்தில் மட்டுமே அவை பொருந்தும். இதனால்தான் ஒரு டச்சு வணிக ஒப்பந்தம், அறிவிப்புக் காலங்கள், இடர் கைமாறும் தருணம், வட்டி, பொறுப்பு வரம்பு மற்றும் தாமதமான விநியோகத்தின் விளைவுகள் தொடர்பான சட்டப்பூர்வ விதிகளிலிருந்து விலகிச் செல்ல முடியும், மேலும் இதனால்தான் அனுபவம் வாய்ந்த தரப்பினர் வழக்கமாக அவ்வாறு செய்கிறார்கள்.

நெதர்லாந்தில் ஒப்பந்த சுதந்திரம் மூன்று தனித்தனி கூறுகளைக் கொண்டுள்ளது, அவற்றை தனித்தனியாகப் பிரித்துப் பார்ப்பது அவசியம். ஒப்பந்தம் செய்வதற்கான சுதந்திரம் உள்ளது, அதாவது கொள்கையளவில் யாரையும் ஒரு ஒப்பந்தத்திற்குள் கட்டாயப்படுத்த முடியாது, மேலும் ஒப்பந்தத்திற்கு முந்தைய கட்டத்தில் நல்லெண்ணக் கடமைக்கு உட்பட்டு பேச்சுவார்த்தைகளை முறித்துக் கொள்ளலாம். எதிர் தரப்பினரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான சுதந்திரம் உள்ளது, இது முக்கியமாக சமத்துவச் சட்டம் மற்றும் போட்டிச் சட்டத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. மேலும் உள்ளடக்க சுதந்திரம் உள்ளது, அதாவது ஒப்பந்தம் என்ன கூற வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் சுதந்திரம், இதுவே கட்டாயச் சட்டத்தால் பெரும்பாலும் கட்டுப்படுத்தப்படும் சுதந்திரமாகும்.

டச்சு சட்டமும் வடிவத்திற்கான தேவைகளை மிகக் குறைவாகவே விதிக்கிறது. பெரும்பாலான ஒப்பந்தங்கள் காகிதத்தில் கையொப்பமிடப்பட்டாலும், மின்னஞ்சல் மூலம் முடிக்கப்பட்டாலும் அல்லது வாய்மொழியாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டாலும் செல்லுபடியாகும், இது நெதர்லாந்தில் வணிகம் செய்வதன் ஒரு உண்மையான நடைமுறை நன்மையாகும். விதிவிலக்குகள் குறிப்பிட்டவை மற்றும் கட்டாயமானவை: திருமணத்திற்கு முந்தைய ஒப்பந்தத்திற்கு (huwelijkse voorwaarden) ஒரு நோட்டரி பத்திரம் தேவை, ஒரு தனியார் வரையறுக்கப்பட்ட நிறுவனத்தின் (BV) பங்குகளை மாற்றுவதற்கு ஒரு நோட்டரி பத்திரம் தேவை, போட்டி தவிர்ப்பு நிபந்தனை எழுத்துப்பூர்வமாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட வேண்டும், மேலும் ஒரு நுகர்வோர் உத்தரவாதம் அல்லது ஒரு தனிநபரால் வழங்கப்படும் ஜாமீன் ஆகியவை அதற்கென உள்ள நடைமுறைகளுக்கு உட்பட்டவை. சட்டம் ஒரு வடிவத்தை பரிந்துரைக்கும் இடத்தில், அதைப் புறக்கணிப்பது ஒரு தொழில்நுட்பக் குறைபாடு அல்ல: அந்தச் செயல் பொதுவாக செல்லாததாகிவிடும்.

இவை அனைத்திற்கும் அடியில், எளிதில் கவனிக்கத் தவறக்கூடிய ஒரு விதி உள்ளது. பிரிவு 6:248 BW-இன்படி, ஒரு ஒப்பந்தத்திற்கு, தரப்பினர் ஒப்புக்கொண்ட விளைவுகள் மட்டுமல்லாமல், நல்லெண்ணம் மற்றும் நியாயத்தன்மையிலிருந்து (redelijkheid en billijkheid) வரும் விளைவுகளும் உண்டு; மேலும், ஒரு ஒப்பந்த விதியைப் பயன்படுத்துவது, சூழ்நிலைகளின் அடிப்படையில் அந்தத் தரங்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தால், அந்த விதி பொருந்தாது. இது கடுமையான அர்த்தத்தில் ஒரு கட்டாயச் சட்டம் அல்ல, ஆனால் இது அதே நடைமுறை விளைவைக் கொண்டுள்ளது: தரப்பினர் சுதந்திரமாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்திய ஒரு நிபந்தனையை அமல்படுத்த நீதிமன்றம் மறுக்கலாம். இந்த அமைப்பு முழுவதையும் பற்றிய விரிவான விளக்கத்திற்கு, நெதர்லாந்தில் உள்ள ஒப்பந்தச் சட்டம் குறித்த எங்கள் வழிகாட்டியைப் பார்க்கவும்.

ஒரு விதியைக் கட்டாயமாக்குவது எது, மற்றும் அதை மீறினால் என்ன நடக்கும்.

ஒரு விதிமுறையிலிருந்து தரப்பினர் விலகுவதற்குச் சட்டம் அனுமதிக்காதபோது, ​​அந்த விதிமுறை கட்டாயமானதாகிறது. டச்சுச் சட்டங்கள் அதன் விதிமுறைகளை அவ்வாறு வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடுவது அரிது; ஒரு விதியின் தன்மையை, அந்தச் சட்டத்திலிருந்தும், அது இடம்பெற்றுள்ள அத்தியாயத்திலிருந்தும், அதன் பாதுகாப்பு நோக்கத்திலிருந்தும் நீங்கள் நிறுவ வேண்டும். BW புத்தகம் 2 இதற்கு மிகத் தெளிவான உதாரணமாகும். BW-இன் பிரிவு 2:25, சட்டம் அனுமதிக்கும் அளவிற்கு மட்டுமே அதன் விதிமுறைகளிலிருந்து விலகலாம் என்று கூறுகிறது, இது இயல்புநிலையைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறது: நிறுவனச் சட்டத்தில், சட்டமியற்றுபவர் ஒரு வழியைத் திறந்தாலன்றி விதிகள் கட்டாயமானவை. வேலைவாய்ப்புச் சட்டம் மற்றும் நுகர்வோர் சட்டத்தில், கட்டாய விதிகள் ஒவ்வொரு பாடத்திற்கும் ஏற்ப தொகுக்கப்பட்டு அடையாளம் காணப்படுகின்றன, மேலும் குத்தகைச் சட்டத்தில் முழுப் பிரிவுகளுமே குத்தகைதாரருக்குச் சாதகமாகக் கட்டுப்படுத்தும் வகையில் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன.

டச்சு சட்டம், பொதுச் சட்ட அமைப்புகளில் உண்மையான இணையான அம்சம் இல்லாத ஒரு இடைநிலை வகையையும் அங்கீகரிக்கிறது: முக்கால் பங்கு கட்டாயச் சட்டம் (driekwartdwingend recht). இதில், ஒரு தனிப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் தரப்பினர் அதிலிருந்து விலக முடியாது, ஆனால் ஒரு கூட்டுத் தொழிலாளர் ஒப்பந்தம் (CAO) விலக முடியும். தொடர்ச்சியான நிலையான கால ஒப்பந்தங்கள் மீதான விதிமுறைகளின் பகுதிகள் உட்பட, பல முக்கியமான வேலைவாய்ப்பு விதிகள் இந்த வழியில் செயல்படுகின்றன. இதன் நடைமுறை விளைவு என்னவென்றால், ஒரு துறை சார்ந்த கூட்டுத் தொழிலாளர் ஒப்பந்தம் (CAO) பொருந்தும் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, அதே விதிமுறை ஒரு நிறுவனத்தில் செல்லாததாகவும், மற்றொரு நிறுவனத்தில் முற்றிலும் செல்லுபடியாகக்கூடியதாகவும் இருக்க முடியும். எனவே, ஒரு கூட்டுத் தொழிலாளர் ஒப்பந்தம் (CAO) அந்த உறவை நிர்வகிக்கிறதா என்பதைச் சரிபார்ப்பது ஒரு பிற்காலச் சிந்தனை அல்ல, மாறாக அதுவே முதல் படியாகும்.

வெறுமை, வெறுமையாக்கத்தக்கது, மற்றும் அந்த வேறுபாடு ஏன் முக்கியமானது

இந்தத் தண்டனை BW சட்டத்தின் 3:40 பிரிவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. நல்லொழுக்கத்திற்கோ அல்லது பொது ஒழுங்கிற்கோ முரணான உள்ளடக்கம் அல்லது நோக்கத்தைக் கொண்ட ஒரு சட்டச் செயல் செல்லாதது (nietig) ஆகும்: அதற்கு ஒருபோதும் சட்டப்பூர்வ விளைவு இருந்ததில்லை, யார் வேண்டுமானாலும் அதை நம்பலாம், மேலும் காலவரையறை எதுவும் பொருந்தாது. ஒரு கட்டாயச் சட்ட விதியுடன் முரண்படும் ஒரு சட்டச் செயலும் அவ்வாறே செல்லாததாகும், அந்த விதியானது தரப்பினரில் ஒருவரைப் பாதுகாப்பதற்காக மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டிருந்தால் தவிர, அவ்வாறான நிலையில் அந்தச் செயல் செல்லாததாக்கப்படக்கூடியது (vernietigbaar) ஆகும். செல்லாததாக்கப்படக்கூடியது என்றால், பாதுகாக்கப்பட்ட தரப்பினர் அந்தக் குறைபாட்டை நீதிமன்றத்தில் அல்லது நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே ஒரு பிரகடனத்தின் மூலம் கோரலாம், மேலும் அவர்கள் அவ்வாறு செய்யும் வரை அந்த விதி செல்லுபடியாகும். பெரும்பாலான நுகர்வோர் பாதுகாப்பிற்குப் பின்னால் உள்ள வழிமுறை இதுதான்: நுகர்வோர் ஒரு நியாயமற்ற விதியைச் செல்லாததாக்கியவுடன், வர்த்தகர் அதை நம்பிச் செயல்பட முடியாது, ஆனால் நுகர்வோர் அதை அப்படியே விட்டுவிட சுதந்திரம் உண்டு.

இரண்டாவது விதிமுறை, எந்தவொரு வரைவு நுட்பத்தையும் விட அதிகமான ஒப்பந்தங்களைக் காப்பாற்றுகிறது. பிரிவு 3:41 BW-இன்படி, ஒரு சட்டச் செயலின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே செல்லாததாக்குவதற்கான காரணம் சம்பந்தப்பட்டிருந்தால், அந்தச் செயலின் உள்ளடக்கம் மற்றும் நோக்கத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, செல்லாத பகுதியுடன் பிரிக்கமுடியாத வகையில் இணைக்கப்படாத வரையில், மீதமுள்ள பகுதி நடைமுறையில் இருக்கும். எனவே, டச்சு சட்டம் சட்டத்தின் செயல்பாட்டின் மூலம் பிரித்தறியும் தன்மையைப் பயன்படுத்துகிறது. ஒரு பிரித்தறியும் விதி பயனுள்ளதாக இருக்கிறது, ஏனெனில் அது தரப்பினர் எதைப் பிரிக்கக்கூடியதாகக் கருதுகிறார்கள் என்பதைப் பதிவுசெய்து, நீதிமன்றத்திற்கு அவர்களின் நோக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆனால் அது விதியின் மூலமாக இல்லாமல், நோக்கத்திற்கான சான்றாகவே உள்ளது, மேலும் அது பேரத்தின் மையக்கருவாக இருக்கும் ஒரு விதியைக் காப்பாற்ற முடியாது.

செல்லாததாக்குவதை விட பெரும்பாலும் கவர்ச்சிகரமான ஒரு நடுநிலையான வழியும் உள்ளது. BW-இன் பிரிவு 3:42-இன் கீழ், குறைபாட்டைப் பற்றித் தெரிந்திருந்தால் தரப்பினர் ஒரு செல்லுபடியாகும் ஏற்பாட்டைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பார்கள் என்று கருத முடிந்தால், செல்லாத ஷரத்து, அதற்கேற்ற விளைவுடன் செல்லுபடியாகும் ஒன்றாக மாற்றப்படுகிறது (conversie). உதாரணமாக, வரம்பு மீறிச் செல்லும் ஒரு பொறுப்பு வரம்பானது, முற்றிலுமாக நீக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, சட்டம் அனுமதிக்கும் அதிகபட்ச அளவிற்கு குறைக்கப்படலாம். இதனால்தான் நிபந்தனைக்குட்பட்ட வரைவு முயற்சிக்கு மதிப்பு வாய்ந்தது.

கட்சி சுயாட்சி மற்றும் கட்டாயச் சட்டம் ஒப்பீடு

இந்த இரண்டு சக்திகளையும் அருகருகே வைத்துப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் எளிது. கீழேயுள்ள அட்டவணை, அவை மூலம், விளைவு மற்றும் வீச்சு ஆகியவற்றில் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன என்பதை விளக்குகிறது. மேலும், நெதர்லாந்தில் ஒரு ஒப்பந்த மறுஆய்வில், 'நாம் எதற்கு ஒப்புக்கொண்டோம்?' மற்றும் 'நாம் எதற்கு ஒப்புக்கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டோம்?' என்பன போன்ற ஒரே ஒரு கேள்விக்குப் பதிலாக, ஏன் எப்போதும் இரண்டு கேள்விகள் இடம்பெறுகின்றன என்பதையும் அது விளக்குகிறது.

வணிக ஒப்பந்தங்கள்: பொதுவான விதிமுறைகள் மற்றும் நிபந்தனைகள்

டச்சு வர்த்தக நடைமுறையில், பொதுவான விதிமுறைகள் மற்றும் நிபந்தனைகள் என்பவை கட்டாயச் சட்டம் மிகவும் கடுமையாகப் பின்பற்றும் ஒரு பகுதியாகும். ஏனெனில், BW-இன் 6:231 முதல் 6:247 வரையிலான பிரிவுகளில் உள்ள விதிகள், அந்த விதிமுறைகள் என்ன கூறுகின்றன என்பதை மட்டுமல்லாமல், அவை ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக ஆகின்றனவா இல்லையா என்பதையும் நிர்வகிக்கின்றன. இரண்டு கடமைகள் இணையாகச் செயல்படுகின்றன. விதிமுறைகளைப் பயன்படுத்துபவர், ஒப்பந்தம் செய்வதற்கு முன்னரோ அல்லது ஒப்பந்தம் செய்யும்போதோ, எதிர் தரப்பினர் அவற்றைக் கவனத்தில் கொள்ள ஒரு நியாயமான வாய்ப்பை வழங்க வேண்டும்; பொதுவாக அவற்றை ஒப்படைப்பதன் மூலமோ அல்லது ஒப்பந்த முன்மொழிவுடன் அனுப்புவதன் மூலமோ இது செய்யப்படும். மேலும், தனிப்பட்ட உட்பிரிவுகள் நியாயமற்ற முறையில் சுமையாக இருக்கக்கூடாது. முதல் சோதனையில் தோல்வியுற்றால், அதன் உள்ளடக்கம் குறித்து எந்த விவாதமும் இன்றி அந்த உட்பிரிவை ரத்து செய்ய முடியும்.

நுகர்வோருடனான ஒப்பந்தங்களுக்கு, சிவில் சட்டம் முடிவை முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கும் இரண்டு பட்டியல்களைச் சேர்க்கிறது. BW-இன் பிரிவு 6:236 கருப்புப் பட்டியலைக் (zwarte lijst) கொண்டுள்ளது: ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்வதற்கான நுகர்வோரின் உரிமையை விலக்கும் ஒரு நிபந்தனை, அல்லது வர்த்தகருக்குச் செயல்படுவதற்கு நியாயமற்ற நீண்ட கால அவகாசம் வழங்கும் ஒரு நிபந்தனை போன்ற, எப்போதும் நியாயமற்ற முறையில் சுமையாகக் கருதப்பட்டு, எப்போது வேண்டுமானாலும் ரத்து செய்யப்படக்கூடிய உட்பிரிவுகள் இதில் அடங்கும். BW-இன் பிரிவு 6:237 சாம்பல் பட்டியலைக் (grijze lijst) கொண்டுள்ளது: நியாயமற்ற முறையில் சுமையாகக் கருதப்படும் உட்பிரிவுகள், அவை நிரூபணச் சுமையை வர்த்தகரின் மீது மாற்றுகின்றன, மேலும் விலை அல்லது செயல்பாட்டை மாற்றுவதற்கான ஒருதலைப்பட்ச உரிமை, அல்லது வர்த்தகரின் பொறுப்பை கணிசமாகக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு நிபந்தனை போன்ற பழக்கமான வரைவுப் பழக்கவழக்கங்களையும் இது உள்ளடக்கியுள்ளது.

வணிகங்கள் பெரும்பாலும் இந்தப் பட்டியல்கள் தங்களுக்குப் பொருத்தமற்றவை என்று கருதுகின்றன. இரண்டு நுணுக்கங்கள் இதற்கு மாறாகக் கூறுகின்றன. முதலாவதாக, BW-இன் பிரிவு 6:235, வருடாந்திரக் கணக்குகளை வெளியிடுவதற்கான கடமை மற்றும் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான அளவுகோல்களைப் பயன்படுத்தி, பெரிய நிறுவனங்கள் நியாயத்தன்மைச் சோதனையை மேற்கொள்வதிலிருந்து முற்றிலுமாக விலக்குகிறது; எனவே, ஒரு பெரிய நிறுவனம் இழக்கும் ஒரு பாதுகாப்பை ஒரு சிறிய நிறுவனம் தக்கவைத்துக் கொள்கிறது. இரண்டாவதாக, டச்சு நீதிமன்றங்கள் பிரதிபலிப்பு விளைவைப் (reflexwerking) பயன்படுத்துகின்றன: தனது வழக்கமான செயல்பாட்டுத் துறைக்கு வெளியே, ஒரு நுகர்வோருக்குப் பொருள்ரீதியாக ஒப்பிடக்கூடிய நிலையில் செயல்படும் ஒரு சிறு வணிகம், கருப்பு மற்றும் சாம்பல் பட்டியல்கள் நேரடியாகப் பொருந்தாவிட்டாலும், அவற்றின் தரநிலைகளிலிருந்து பயனடையக்கூடும். நுகர்வோர், சிறு வர்த்தகர்கள் மற்றும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு ஒரே மாதிரியான விதிமுறைகள் இருப்பது ஒரு தவறான சிக்கனமே என்பதே இதிலிருந்து கிடைக்கும் நடைமுறைப் பாடம். பொதுவான விதிமுறைகள் மற்றும் நிபந்தனைகளை நகலெடுப்பதில் உள்ள அபாயங்கள் குறித்த எங்கள் கட்டுரை , நடைமுறையில் என்ன தவறுகள் நடக்கின்றன என்பதை விளக்குகிறது, மேலும் பொதுவான விதிமுறைகள் மற்றும் நிபந்தனைகளை வரைவதற்கான எங்கள் வழிகாட்டி, மதிப்பாய்வில் நிலைத்து நிற்கும் ஒரு தொகுப்பை எவ்வாறு உருவாக்குவது என்பதை விளக்குகிறது.

படிவங்களின் மோதல் என்பது மீண்டும் மீண்டும் எழும் மற்றொரு விடயமாகும். இரு தரப்பினரும் தத்தமது விதிமுறைகளைக் குறிப்பிடும்போது, ​​இரண்டாம் தரப்பினர் முதல் விதிமுறைத் தொகுப்பை வெளிப்படையாக நிராகரிக்காத வரையில், பிரிவு 6:225 BW முதலில் குறிப்பிடப்பட்ட விதிமுறைத் தொகுப்பிற்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறது. வெளிப்படையான நிராகரிப்பு என்பது தெளிவானதாகவும் குறிப்பிட்டதாகவும் இருக்க வேண்டும்; பதிலுரையில் புதைக்கப்பட்ட ஒரு வழக்கமான வாக்கியம் பொதுவாகப் போதுமானதாகக் கருதப்படுவதில்லை. பல மில்லியன் மதிப்புள்ள ஒரு பொறுப்பு வரம்பை, ஒரு சாதாரண கொள்முதல் ஆணை உண்மையாகவே தீர்மானிக்கும் சில இடங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.

நிறுவனச் சட்டம்: பங்குதாரர்கள் ஒப்பந்தம் குறிப்பிடுவதை விடக் குறைவான சுதந்திரமே உள்ளது.

நிறுவனச் சட்டத்தில் இயல்புநிலை தலைகீழாக உள்ளது. பிரிவு 2:25 BW, சட்டம் குறிப்பிடும் இடங்களில் மட்டுமே புத்தகம் 2-இலிருந்து விலகுவதை அனுமதிப்பதால், ஒரு டச்சு BV அல்லது NV-க்கான தொடக்கப் புள்ளி என்னவென்றால், சட்டப்பூர்வ விதிகள் கட்டுப்படுத்தும், மேலும் சட்டமியற்றுபவர் அந்த சாத்தியக்கூறை வெளிப்படையாக உருவாக்கியுள்ள இடங்களில் மட்டுமே சங்கத்தின் விதிகள் அவற்றிலிருந்து விலக முடியும். 2012-ஆம் ஆண்டின் BV சட்டத்தின் நெகிழ்வுத்தன்மை அந்த சாத்தியக்கூறுகளைக் கணிசமாக விரிவுபடுத்தியது; வாக்குரிமை அல்லது இலாப உரிமை இல்லாத பங்குகள், தனிப்பயனாக்கப்பட்ட பரிமாற்றக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்புக்கான அறிவுறுத்தல் உரிமைகள் ஆகியவற்றை அது அனுமதித்தது. ஆனால், அந்த ஒவ்வொரு தெரிவும் பங்குதாரர்கள் ஒப்புக்கொண்டதால் அல்ல, மாறாக சட்டம் அதை அனுமதிப்பதால் மட்டுமே உள்ளது.

பங்குதாரர்கள் ஒப்பந்தம் (aandeelhoudersovereenkomst) என்பது ஒரு ஒப்பந்தமாகும், மேலும் இது மற்ற ஒப்பந்தங்களைப் போலவே பங்குதாரர்களுக்கு இடையில் கட்டுப்படுத்தும் தன்மையுடையது. ஆனால், அதனால் நிறுவனத்தை மாற்ற முடியாது. ஒரு பங்குதாரர்கள் ஒப்பந்தத்தில் உள்ள, ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் வாக்களிக்க வேண்டும் என்ற கடப்பாடு, பங்குதாரரைத் தனிப்பட்ட முறையில் கட்டுப்படுத்துகிறது, ஆனால் அதை மீறி நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு தீர்மானம் தானாகவே செல்லாததாகிவிடாது, மேலும் ஒப்பந்தத்தில் ஒரு தரப்பாக ஆகாமல் பங்குகளைப் பெறும் ஒரு மூன்றாம் தரப்பினர் அதனால் கட்டுப்படுத்தப்படுவதில்லை. இந்த ஏற்பாடு வாரிசுகளுக்கும் நிறுவனத்திற்கும் எதிராகச் செயல்படும் நோக்கம் கொண்டதாக இருந்தால், அது சங்கத்தின் விதிகளில் இடம்பெற வேண்டும். பங்குதாரர்கள் ஒப்பந்தம் குறித்த எங்கள் கட்டுரை , அந்தப் பணிப் பங்கீட்டை விரிவாக ஆராய்கிறது.

நடைமுறையில் மூன்று கட்டாய வரம்புகள் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன. BW விதி 2:9-இன் கீழ், இயக்குநர்கள் தங்கள் பணியை நிறுவனத்திற்கு முறையாகச் செய்யும் கடமையைக் கொண்டுள்ளனர், மேலும் அந்தக் கடமையிலிருந்து முன்கூட்டியே விலக்கு அளிக்க முடியாது; தகுதிவாய்ந்த அமைப்பால் மட்டுமே பின்னர் விலக்கு அளிக்க முடியும், மேலும் அந்த அமைப்பு கணக்குகள் மற்றும் வழங்கப்பட்ட தகவல்களிலிருந்து உண்மையில் காணக்கூடியவற்றுக்கு மட்டுமே அது பொருந்தும். நிறுவனத்திற்கும் அதன் அமைப்பில் ஈடுபட்டுள்ள அனைவருக்கும் இடையிலான உறவு BW விதி 2:8-ஆல் நிர்வகிக்கப்படுகிறது, இது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் நியாயம் மற்றும் நேர்மையின் தரங்களுக்கு ஏற்ப நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கோருகிறது, மேலும் ஒரு முடிவை வலுக்கட்டாயமாகச் செயல்படுத்தியதற்காக ஒரு பெரும்பான்மைப் பங்குதாரரைப் பொறுப்பேற்க வைப்பதற்கான பிரதான சட்ட அடிப்படையாகவும் இது உள்ளது. மேலும், மூலதனப் பாதுகாப்பு மற்றும் கடன் வழங்குநர் பாதுகாப்பு விதிகள், ஒரு ஈவுத்தொகை வழங்கப்படுவதற்கு முன்பு வாரியம் பயன்படுத்த வேண்டிய விநியோகச் சோதனை உட்பட, பங்குதாரர்களின் வசத்தில் சிறிதும் இல்லை.

சிறுபான்மையினர் பாதுகாப்பும் இதே முறையைப் பின்பற்றுகிறது. பொதுக் கூட்டத்தைக் கூட்டுவதற்கான உரிமை, கூட்டத்திற்குள் தகவல் பெறும் உரிமை, தீர்மானங்களை எதிர்த்து சவால் விடும் உரிமை மற்றும் நிறுவனத்தின் கொள்கை மற்றும் விவகாரங்கள் குறித்து விசாரணை நடத்துமாறு தொழில்முனைவோர் மன்றத்திடம் (Ondernemingskamer) கோரும் உரிமை ஆகியவை சட்டப்பூர்வ உரிமைகளாகும். ஒரு பங்குதாரர் ஒப்பந்தம் அவற்றை இல்லாமல் செய்துவிட முடியாது, இருப்பினும், அவற்றைச் செயல்படுத்துவதற்கு முன்பு, ஒரு முட்டுக்கட்டையைத் தீர்க்க சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் எவ்வாறு, எப்போது முயற்சிப்பார்கள் என்பதை அது ஒழுங்குபடுத்த முடியும். ஒரு உண்மையான தகராறில் அது எவ்வாறு அமையும் என்பது, சிறுபான்மை பங்குதாரர்களின் உரிமைகள் குறித்த எங்கள் கட்டுரையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

ஒரு உதாரணம் இந்த எல்லையைத் தெளிவாக விளக்குகிறது. ஒரு முதலீட்டு நிறுவனத்தின் (BV) இரண்டு நிறுவனர்கள், தங்கள் பங்குகள் நீர்த்துப்போவதிலிருந்து பாதுகாக்க, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் புதிய பங்குகளை வெளியிட மாட்டோம் என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஓராண்டு கழித்து, அந்த நிறுவனம் திவாலாகும் நிலைக்கு அருகில் உள்ளது, மேலும் ஒரு முதலீட்டாளர் புதிதாக வெளியிடப்பட்ட பங்குகளுக்கு ஈடாக அதற்கு நிதியளிக்கத் தயாராக இருக்கிறார். இந்த நிபந்தனை நிறுவனர்களைப் பங்குதாரர்களாகக் கட்டுப்படுத்துகிறது, மேலும் பங்கு வெளியீட்டிற்கு வாக்களிக்கும் ஒரு நிறுவனர், கொள்கையளவில் ஒப்பந்த மீறலுக்குப் பொறுப்பாகலாம். இருப்பினும், இது நிறுவனம் மற்றும் அதன் பங்குதாரர்களின் நலனுக்காகச் செயல்பட வேண்டிய நிர்வாகக் குழுவின் கடமையை மீறுவதில்லை. மேலும், இந்த நிபந்தனையைத் தடையாணை மூலம் அமல்படுத்தக் கோரப்படும் ஒரு நீதிமன்றம், அதை அமல்படுத்துவது நிறுவனத்தைத் திவாலாக்கும் பட்சத்தில் அவ்வாறு செய்ய மறுக்கலாம். ஒப்பந்தச் சுதந்திரம் நிலைத்திருக்கிறது; இதற்கான தீர்வு நிறுவனர்களுக்கு இடையேயான பணப் பரிமாற்றமே தவிர, நிறுவனத்தின் உயிர்வாழ்வின் மீதான ஒரு தடையாணை அல்ல.

வேலைவாய்ப்பு ஒப்பந்தங்கள்: நீங்கள் கீழே செல்ல முடியாத தளம்

டச்சு வேலைவாய்ப்புச் சட்டம், கட்டாய மற்றும் முக்கால்வாசி கட்டாய விதிகளின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த விதிகளுக்குக் குறைவாக உள்ள ஒரு வேலைவாய்ப்பு ஒப்பந்தம், அமல்படுத்தப்படுவதற்குப் பதிலாகத் திருத்தப்படுகிறது. ஒப்பந்தத்தில் என்ன கூறப்பட்டிருந்தாலும், சட்டப்பூர்வ குறைந்தபட்ச ஊதியமும் விடுமுறைக் கொடுப்பனவும் பொருந்தும். வேலை நேரச் சட்டம் (Arbeidstijdenwet), வேலை நேரத்திற்கு வரம்பு நிர்ணயித்து, ஓய்வுக் காலங்களையும் வகுக்கிறது. வாராந்திர வேலை நேரத்தைப் போல் நான்கு மடங்கு சட்டப்பூர்வ விடுமுறை உரிமை சட்டப்படி சேர்கிறது. சட்டப்பூர்வ குறைந்தபட்ச விடுமுறைக்கு மேலாகச் சேர்ந்த நாட்களைப் பணத்தால் வாங்கிக்கொள்ள முடியும் என்றாலும், வேலைவாய்ப்பு உறவின் போது இந்த விடுமுறையை பணத்தால் வாங்கிக்கொள்ள முடியாது.

பணிநீக்கமே இதற்கு மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டு. ஒரு முதலாளி தனது சொந்த பணிநீக்க நடைமுறையை வடிவமைக்க முடியாது. தகுதிகாண் காலம், உடனடி பணிநீக்கம் மற்றும் பரஸ்பர ஒப்புதல் ஆகியவற்றைத் தவிர, ஒரு காலவரையற்ற ஒப்பந்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, ஆட்குறைப்பு மற்றும் நீண்டகால இயலாமைக்காக UWV-இன் அனுமதி அல்லது குறைவான செயல்திறன் அல்லது சீர்குலைந்த பணி உறவு போன்ற தனிப்பட்ட காரணங்களுக்காக, துணை மாவட்ட நீதிமன்றத்தின் (kantonrechter) சட்டப்பூர்வ காரணங்களில் ஒன்றின் அடிப்படையிலான தீர்ப்பு தேவைப்படுகிறது. இந்த வழிமுறை, பணிநீக்கத்திற்கான காரணத்தைப் பொறுத்தே அமையும், இது விருப்பத்தின் பேரில் எடுக்கப்படும் முடிவு அல்ல. சட்டப்பூர்வ அறிவிப்புக் காலங்கள் பொருந்தும்; பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரு ஊழியர், கொள்கையளவில் சட்டப்பூர்வ சூத்திரத்தின்படி கணக்கிடப்பட்ட இடைக்காலக் கொடுப்பனவைப் (transitievergoeding) பெற உரிமையுடையவர் ஆவார், மேலும் அந்த உரிமையை முன்கூட்டியே ஒப்பந்த ரீதியாகத் துறப்பது செல்லுபடியாகாது. இடைக்காலக் கொடுப்பனவின் அதிகபட்சத் தொகையானது சமூக விவகாரங்கள் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு அமைச்சகத்தால் ஆண்டுதோறும் சரிசெய்யப்பட்டு அரசாங்க வர்த்தமானியில் வெளியிடப்படுகிறது, இதனால்தான் ஒரு வார்ப்புருவில் எழுதப்பட்ட எந்தவொரு தொகையும் விரைவாகக் காலாவதியாகிவிடுகிறது.

பெரும்பாலான டச்சு வேலைவாய்ப்பு உறவுகள் முடிவுக்கு வரும் மாற்று வழியான தீர்வு ஒப்பந்தம் (vaststellingsovereenkomst), தரப்பினரின் தன்னாட்சியையும் கட்டாயச் சட்டத்தையும் எவ்வாறு எதிர்க்காமல் இணக்கப்படுத்த முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது. இரு தரப்பினரும் பரஸ்பர சம்மதத்துடன் ஒப்பந்தத்தை முடித்துக் கொள்ள ஒப்புக்கொள்வதால், சட்டப்பூர்வமான பணிநீக்கக் காரணங்களை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இருப்பினும், கட்டாயச் சட்டம் பின்னணியில் தொடர்ந்து இருந்து வருகிறது: சம்மதத்தைத் திரும்பப் பெறுவதற்கு ஊழியருக்குச் சட்டப்பூர்வமாக இரண்டு வார கால அவகாசம் உள்ளது; ஒப்பந்தத்தில் திரும்பப் பெறும் உரிமை குறிப்பிடப்படவில்லை என்றால் மூன்று வார கால அவகாசம் உண்டு. மேலும், வேலையின்மை உதவித்தொகைக்கு ஆபத்து உள்ளதா என்பதை ஒப்பந்தத்தின் வாசகங்களே தீர்மானிக்கின்றன. உதவித்தொகையின் நிலையைப் பாதுகாப்பதற்காக வரைவு செய்வது ஒப்பந்தச் சுதந்திரத்தின் முறையான பயன்பாடாகும்; ஆனால், திரும்பப் பெறும் காலக்கெடுவைத் தவிர்ப்பதற்காக வரைவு செய்வது முறையானதல்ல.

கட்டுப்பாட்டு ஒப்பந்தங்களும் இதே வகையைச் சேர்ந்தவை. ஒரு போட்டி தவிர்ப்பு நிபந்தனை (concurrentiebeding), வயது வந்த ஒரு ஊழியருடன் எழுத்துப்பூர்வமாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டால் மட்டுமே செல்லுபடியாகும். மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட கால ஒப்பந்தத்தில், அதனை அவசியமாக்கும் வலுவான வணிக நலன்களை முதலாளி அந்த ஒப்பந்தத்திலேயே குறிப்பிட்டிருந்தால் மட்டுமே அது செல்லுபடியாகும். முதலாளி பாதுகாக்க விரும்பும் நலன் தொடர்பாக ஊழியர் நியாயமற்ற முறையில் பாதிக்கப்படும் பட்சத்தில், செல்லுபடியாகும் ஒரு நிபந்தனையைக் கூட நீதிமன்றம் மாற்றியமைக்கலாம் அல்லது ரத்து செய்யலாம். டச்சு வேலைவாய்ப்புச் சட்டத்தின் கீழ் உள்ள போட்டி தவிர்ப்பு நிபந்தனைகள் குறித்த எங்கள் கட்டுரை , நீதிமன்றங்கள் அந்தச் சமநிலையை எவ்வாறு எடைபோடுகின்றன என்பதையும், இன்று ஒரு தற்காப்புக்குரிய நிபந்தனை எப்படி இருக்கும் என்பதையும் விவாதிக்கிறது.

குடும்ப ஒப்பந்தங்கள்: தம்பதியினர் எவற்றை ஏற்பாடு செய்யலாம், எவற்றைச் செய்ய முடியாது

குடும்பச் சட்டத்தில், தரப்பினரின் தன்னாட்சி என்பது உண்மையானது ஆனால் வரையறுக்கப்பட்டது; அந்த எல்லைகள் குழந்தைகளையும் திருமண முறையையும் மையமாகக் கொண்டு வரையப்படுகின்றன. கணவன் மனைவி மற்றும் பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாளிகள் தங்கள் சொத்து உறவுகளைப் பெரும்பாலும் தங்கள் விருப்பப்படி அமைத்துக் கொள்ளலாம், ஆனால் அது ஒரு சிவில்-சட்ட நோட்டரி (நோட்டரி) முன்னிலையில் நிறைவேற்றப்படும் திருமணத்திற்கு முந்தைய அல்லது திருமணத்திற்குப் பிந்தைய ஒப்பந்தத்தில் மட்டுமே சாத்தியமாகும்; தம்பதியினருக்கு இடையேயான அவர்களின் திருமணச் சொத்து முறை குறித்த ஒரு முறைசாரா துணைக் கடிதத்திற்கு எந்த விளைவும் இல்லை. 1 ஜனவரி 2018 முதல், அந்தத் தேதியில் அல்லது அதற்குப் பிறகு செய்யப்படும் திருமணங்களுக்கான சட்டப்பூர்வ இயல்புநிலை, வரையறுக்கப்பட்ட பொதுவுடைமை ஆகும். இதன் கீழ், திருமணத்திற்கு முந்தைய சொத்துக்கள், பரிசுகள் மற்றும் வாரிசுரிமைகள் தனிப்பட்டவையாகவே இருக்கும். எனவே, பழைய முழுமையான பொதுவுடைமை அல்லது முழுமையான பிரிவினையை விரும்பும் தம்பதியினர், அதை ஒரு நோட்டரி பத்திரத்தில் குறிப்பிட வேண்டும்.

ஜீவனாம்சம் விஷயத்தில்தான் கட்டாயச் சட்டம் மிகவும் உறுதியாக உள்ளது. சட்டப்பிரிவு 1:400, பத்தி 2 BW-இன்படி, சட்டத்தின் கீழ் செலுத்த வேண்டிய ஜீவனாம்சத்தை ஒருவர் தள்ளுபடி செய்யும் ஒப்பந்தங்கள் செல்லாது. குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை இது முழுமையானது: பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் பராமரிப்பு மற்றும் வளர்ப்புச் செலவுகளுக்குப் பங்களிக்கும் கடமையிலிருந்து ஒப்பந்தம் மூலம் விலக முடியாது, மேலும் அவ்வாறு செய்வதாகக் கூறும் ஒரு ஷரத்து, அது எவ்வளவு கவனமாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்டிருந்தாலும் அல்லது அதற்குப் பதிலாக என்ன கொடுக்கப்பட்டிருந்தாலும் எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்தாது. தம்பதியினருக்கு இடையில் நிலைமை மிகவும் நுணுக்கமானது. விவாகரத்து தொடர்பாக ஜீவனாம்சம் குறித்து தம்பதியினர் உடன்பட சட்டம் அனுமதிக்கிறது, இதில் எந்த ஜீவனாம்சமும் செலுத்தப்படாது என்ற ஒப்பந்தமும் அடங்கும். ஆனால், விவாகரத்து நடைமுறைக்கு வருவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே செய்யப்பட்ட, எதிர்காலத் துணைவர் ஜீவனாம்சத்தைத் தள்ளுபடி செய்யும் திருமணத்திற்கு முந்தைய ஒப்பந்தத்தின் ஒரு ஷரத்து செல்லாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

திருமணமாகாமல் சேர்ந்து வாழ்பவர்கள் மீண்டும் ஒரு வித்தியாசமான நிலையில் இருக்கிறார்கள், இது தொடர்ந்து தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. பல பத்தாண்டுகளாக ஒன்றாக வாழ்ந்தாலும், ஒரு நோட்டரி மூலம் உறுதி செய்யப்பட்ட சேர்ந்து வாழும் ஒப்பந்தம் (samenlevingscontract) இருந்தாலும் கூட, தம்பதியினருக்கு இடையே சட்டப்பூர்வமான பராமரிப்புக் கடமை எதுவும் ஏற்படுவதில்லை. இதன் விளைவாக, கைவிடுவதற்கு எதுவும் இல்லை, மேலும் சேர்ந்து வாழும் ஒப்பந்தத்தில் துணைவரின் பராமரிப்பை விலக்கும் ஒரு பிரிவு எந்தப் பயனையும் சேர்ப்பதில்லை. ஒரு சேர்ந்து வாழும் ஒப்பந்தம் பயனுள்ள வகையில் செய்யக்கூடியது என்னவென்றால், வீட்டின் உரிமையை ஒழுங்குபடுத்துவது, வீட்டுச் செலவுகளைப் பிரிப்பது, ஓய்வூதிய ஏற்பாடுகள் மற்றும் பிரிவின் போது கூட்டாகச் சம்பாதித்த சொத்துக்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்பனவாகும். இதற்கு மாறாக, அந்த உறவின் மூலம் பிறந்த குழந்தைகளின் மீதான கடமையானது, பெற்றோரின் உறவு நிலையைச் சாராமல் தனித்து இயங்குகிறது, மேலும் பெற்றோர்கள் கையெழுத்திட்ட ஒப்பந்தங்களால் அது பாதிக்கப்படுவதில்லை.

எல்லை தாண்டிய ஒப்பந்தங்கள்: ஒரு சட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் அந்தத் தேர்வின் வரம்புகளும்

சிவில் மற்றும் வணிக விஷயங்களில் உள்ள ஒப்பந்தக் கடமைகளுக்கு, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்குள் பொருந்தக்கூடிய சட்டம் ரோம் I ஒழுங்குமுறையால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது, மேலும் அதன் தொடக்கப் புள்ளி தரப்பினரின் தன்னாட்சியாகும்: பிரிவு 3-இன் கீழ், ஒரு ஒப்பந்தம், அந்தச் சட்டத்திற்குப் பரிவர்த்தனையுடன் ஏதேனும் தொடர்பு உள்ளதா இல்லையா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், தரப்பினரால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டத்தால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. ஒரு டச்சு வழங்குநரும் ஒரு ஜெர்மன் வாங்குபவரும் சுவிஸ் சட்டத்தை ஒப்புக்கொள்ளலாம், மேலும் ஒரு டச்சு நீதிமன்றம் அதைப் பயன்படுத்தும். இந்தத் தேர்வு வெளிப்படையாகவோ அல்லது ஒப்பந்தத்தின் விதிமுறைகளால் தெளிவாகவோ நிரூபிக்கப்படலாம், மேலும் அது ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதிக்கு மட்டுப்படுத்தப்படலாம்.

ரோம் I, ஒரு சில விதிகளின் மூலம், தேர்வு எங்கு முடிவடைகிறது என்பதைத் துல்லியமாக வரையறுக்கிறது. பிரிவு 3, பத்தி 3-இன்படி, ஒரு சூழ்நிலைக்குத் தொடர்புடைய மற்ற அனைத்து கூறுகளும் ஒரே நாட்டில் அமைந்திருக்கும்போது, ​​ஒரு வெளிநாட்டுச் சட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது, ஒப்பந்தத்தின் மூலம் மீற முடியாத அந்த நாட்டின் விதிகளை இடமாற்றம் செய்ய முடியாது. பிரிவு 6 நுகர்வோரைப் பாதுகாக்கிறது: ஒரு நுகர்வோர் வழக்கமாக வசிக்கும் நாட்டின் கட்டாய விதிகளின் பாதுகாப்பை, சட்டத் தேர்வு அந்த நுகர்வோரிடமிருந்து பறிக்கக்கூடாது; அந்த நாட்டில்தான் வர்த்தகர் தனது செயல்பாடுகளை இயக்குகிறார். பிரிவு 8, பணியாளர் வழக்கமாகப் பணிபுரியும் அல்லது பணிபுரியும் நாட்டின் சட்டத்தின் அடிப்படையில் அளவிடப்படும் தனிப்பட்ட வேலைவாய்ப்பு ஒப்பந்தங்களுக்கும் இதையே செய்கிறது.

மேலும் இரண்டு விதிகள், இந்தத் தேர்வைச் சாராமல் முற்றிலும் தனித்துச் செயல்படுகின்றன. பிரிவு 9, மேலோங்கிய கட்டாய விதிகளை (bepalingen van bijzonder dwingend recht) பாதுகாக்கிறது; இவை, ஒரு அரசு தனது பொருளாதார அல்லது சமூக அமைப்பு போன்ற பொது நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கு முக்கியமானதாகக் கருதும் விதிகளாகும், மேலும் இவை ஆளும் சட்டத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் பொருந்தும். தடைகள் சட்டம், போட்டிச் சட்டம் மற்றும் நிறுவனங்களின் பரிமாற்றம் குறித்த சில விதிகள் இந்த வழியில் செயல்படுகின்றன. பிரிவு 21, ஒரு நீதிமன்றம், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டத்தின் ஒரு விதியைப் பயன்படுத்த மறுக்க அனுமதிக்கிறது, அதன் விளைவு அந்த மன்றத்தின் பொதுக் கொள்கையுடன் வெளிப்படையாகப் பொருந்தாததாக இருக்கும் பட்சத்தில். இந்த அர்த்தத்தில் பொதுக் கொள்கை என்பது குறுகியதாகும், மேலும் டச்சு சட்டம் ஒரு சாதகமான விளைவை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்பதற்காக மட்டுமே ஒரு டச்சு நீதிமன்றம் அதைப் பயன்படுத்தாது.

இந்த விதிகள் எவ்வாறு இணைகின்றன என்பதை ஒரு உன்னதமான வழக்கு காட்டுகிறது. நெதர்லாந்திற்கு வெளியே நிறுவப்பட்ட ஒரு நிறுவனம், நெதர்லாந்தில் மட்டுமே வசித்து பணிபுரியும் ஒரு விற்பனைப் பிரதிநிதியை நியமிக்கிறது, மேலும் அந்த ஒப்பந்தத்தில் நிறுவனத்தின் தாய்நாட்டின் சட்டமே பொருந்தும் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அந்த உறவு முடிவுக்கு வரும்போது, ​​ஒப்பந்தத்தின் பெரும்பகுதிக்கு சட்டத் தேர்வு செல்லுபடியாகும் என்றாலும், டச்சு சட்டத்தின் கீழ் ஊழியருக்குக் கிடைத்திருக்கக்கூடிய பாதுகாப்பை அதனால் நீக்க முடியாது என்பதை முதலாளி கண்டறிகிறார்: அதாவது, UWV அல்லது துணை மாவட்ட நீதிமன்றத்திடம் இருந்து முன் அனுமதி பெறுவதற்கான தேவை, சட்டப்பூர்வ அறிவிப்புக் காலம் மற்றும் மாற்றத்திற்கான கட்டணம் போன்றவை. வரைவு கட்டத்தில் சரியான திட்டமிடல் கேள்வி என்பது, எந்தச் சட்டம் மிகவும் சாதகமானது என்பதல்ல, மாறாக, சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் எதைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் எந்தக் கட்டாய விதிகள் பொருந்தும், மேலும் அந்த விதிகள் சேர்க்கப்பட்ட பிறகும் வணிக ஏற்பாடு செயல்படுமா என்பதுதான்.

நடுவர் தீர்ப்பு மற்றும் அதே எல்லை

நடுவர் தீர்ப்பில்தான் தரப்பினரின் தன்னாட்சி மிகவும் பரந்த அளவில் உள்ளது. சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (Rv) புத்தகம் 4-இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள டச்சு நடுவர் தீர்ப்புச் சட்டம், நடுவர்கள், நடுவர் நடைபெறும் இடம், மொழி, நடைமுறை விதிகள் மற்றும் சர்ச்சையின் சாராம்சத்திற்குப் பொருந்தக்கூடிய சட்டம் ஆகியவற்றைத் தரப்பினர் தேர்வுசெய்ய அனுமதிக்கிறது, மேலும் டச்சு நீதிமன்றங்கள் அந்தத் தேர்வை ஆதரிக்கின்றன. அமலாக்கமே இதன் எல்லையாகும். ஒரு நடுவர் தீர்ப்பு, Rv-இன் பிரிவு 1065-இல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ள வரையறுக்கப்பட்ட காரணங்களின் அடிப்படையில் மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தால் ரத்து செய்யப்படலாம். செல்லுபடியாகும் நடுவர் தீர்ப்பு ஒப்பந்தம் இல்லாதது, தனது ஆணையை நிறைவேற்றத் தவறிய தீர்ப்பாயம் மற்றும் பொதுக் கொள்கைக்கு முரணான தீர்ப்பு ஆகியவை இந்தக் காரணங்களில் அடங்கும். வெளிநாட்டுத் தீர்ப்புகளைப் பொறுத்தவரை, அமல்படுத்தும் நாட்டின் பொதுக் கொள்கைக்கு முரணாகத் தீர்ப்பு இருக்கும் பட்சத்தில், அமலாக்கத்தை மறுக்க நியூயார்க் உடன்படிக்கை அனுமதிக்கிறது.

நடைமுறையில் இதன் பொருள் என்னவென்றால், நடுவர் தீர்ப்பானது ஒப்பந்தத்தின் நடைமுறைச் சுதந்திரத்தை விரிவுபடுத்துகிறது, ஆனால் அதன் சாராம்சத்திற்கு அதை நீட்டிப்பதில்லை. சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் எந்தச் சட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாலும், லஞ்சம் அல்லது பணமோசடி ஏற்பாட்டைச் செயல்படுத்தும் ஒரு தீர்ப்பு நெதர்லாந்தில் அமல்படுத்தப்படாது. அதேபோல், நடுவர் தீர்ப்பானது நுகர்வோர் மற்றும் ஊழியர்களுக்கான பாதுகாப்பு அதிகார வரம்பு விதிகளை நீக்குவதில்லை. மேலும், வர்த்தகர் அதைக் கோரிய பிறகு, சாதாரண நீதிமன்றத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு நுகர்வோருக்குக் குறைந்தபட்சம் ஒரு மாத கால அவகாசம் வழங்கப்படாவிட்டால், நுகர்வோர் பொது விதிமுறைகளில் உள்ள ஒரு நடுவர் தீர்ப்புப் பிரிவு, BW-இன் பிரிவு 6:236-இன் கருப்புப் பட்டியலில் இடம்பெறும்.

சோதனையில் வெற்றிபெறும் ஒப்பந்தங்களை உருவாக்குதல்

கட்டாயச் சட்டத்திற்கு இணங்குதல் என்பது ஒரு இறுதிச் சரிபார்ப்பை விட ஒரு வரைவு ஒழுங்குமுறையாகும், மேலும் அது மற்ற அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் மூன்று கேள்விகளுடன் தொடங்குகிறது: எதிர் தரப்பினர் யார், பொருள் என்ன, மற்றும் செயல்பாடு எங்கு நடைபெறும். எதிர் தரப்பினரின் அடையாளம், நுகர்வோர் ஆட்சிமுறை, பிரதிபலிப்பு விளைவு அல்லது பெரிய தரப்பினருக்கான விலக்கு ஆகியவை பொருந்துமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. வேலைவாய்ப்பு, குத்தகை, முகமை, நுகர்வோர் விற்பனை மற்றும் நிதிச் சேவைகளைப் போலவே, குறிப்பிட்ட பாதுகாப்புச் சட்டம் செயல்படுத்தப்படுமா என்பதைப் பொருள் தீர்மானிக்கிறது. எந்தவொரு சட்டத் தேர்வையும் பொருட்படுத்தாமல், எந்தக் கட்டாய விதிகள் பொருந்தும் என்பதைச் செயல்பாடு நடைபெறும் இடம் தீர்மானிக்கிறது.

நிபந்தனைக்குட்பட்ட சொற்றொடர் அமைப்பே மிகவும் பயனுள்ள ஒரே உத்தியாகும். பொருந்தக்கூடிய சட்டத்தால் அனுமதிக்கப்பட்ட அதிகபட்ச அளவிற்குப் பொறுப்பைக் கட்டுப்படுத்தும், அல்லது கட்டாய விதிகள் வேறுவிதமாகக் கூறாத வரையில் மட்டுமே ஒரு கட்டுப்பாட்டைப் பயன்படுத்தும் ஒரு பிரிவு, நீதிமன்றத்திற்கு நீக்குவதற்குப் பதிலாகக் குறைப்பதற்கு ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கிறது, மேலும் அது BW-இன் பிரிவு 3:42-இன் மாற்று விதிக்கும் பொருந்துகிறது. இதற்கு நேர்மாறான பழக்கம், அதாவது ஒரு முழுமையான தடையை வரைந்து, அது சோதிக்கப்படாது என்று நம்புவது, மிக மோசமான விளைவை ஏற்படுத்துகிறது: அதாவது, ஒரு செல்லாத பிரிவு மற்றும் மாற்று வழி ஏதுமில்லை.

பிரித்தெடுக்கும் விதியை முழுமையாக நம்பாமல், அதை தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், BW-இன் பிரிவு 3:41 ஏற்கனவே ஒரு ஒப்பந்தத்தின் செல்லுபடியாகும் பகுதியை செல்லாத பகுதியிலிருந்து பிரிக்கிறது. எனவே, அந்த விதியின் மதிப்பு அது சேர்க்கும் விஷயங்களில் அடங்கியுள்ளது: அதாவது, தரப்பினர் அந்த விதிகளைப் பிரிக்கக்கூடியவையாகக் கருதுகிறார்கள் என்ற ஒரு வெளிப்படையான கூற்று, மற்றும் செல்லாத ஒரு விதியை, அசல் வணிக நோக்கத்திற்கு முடிந்தவரை நெருக்கமாக இருக்கும் ஒரு செல்லுபடியாகும் விதியால் மாற்றுவதற்கான ஒரு உறுதிப்பாடு. தாக்குதலுக்கு உள்ளாக அதிக வாய்ப்புள்ள விதிகளுக்கு, ஒரு மாற்று வழியைச் சேர்க்கவும். உதாரணமாக, குறுகிய மாற்று கால அளவு அல்லது குறுகிய புவியியல் எல்லை கொண்ட ஒரு போட்டி தவிர்ப்பு ஒப்பந்தம். இதன் மூலம், நீதிமன்றத்தின் முன் ஒரு சட்டப்பூர்வமான தேர்வு இருக்கும்.

இறுதியாக, விதிமுறைகள் எவ்வாறு வழங்கப்பட்டன என்பதைப் பதிவு செய்யுங்கள். பொதுவான விதிமுறைகள் தொடர்பான டச்சு சர்ச்சைகளில் பெரும்பகுதி, அவற்றின் உள்ளடக்கத்தைச் சார்ந்திருக்காமல், அவை சரியான நேரத்தில் மற்றும் பயன்படுத்தக்கூடிய வடிவத்தில் வழங்கப்பட்டனவா என்பதைச் சார்ந்தே அமைகின்றன. அவற்றை ஒப்பந்தச் சலுகையுடன் இணைத்து, ஒப்பந்தம் செய்த தேதியில் நடைமுறையில் இருந்த பதிப்பையே வைத்துக்கொள்ளுங்கள், மேலும் மாறக்கூடிய ஒரு இணையதளப் பக்கத்தைக் குறிப்பிடுவதைத் தவிர்க்கவும். நுகர்வோர் தகவல் கடமைகளுக்கும் இதுவே பொருந்தும்: தகவல் தெரிவிக்கும் கடமை கட்டாயமானது, மேலும் நீங்கள் அதற்குக் கீழ்ப்படிந்தீர்கள் என்பதற்கான சான்று, அந்தப் பிரிவை விட அதிக மதிப்புடையது. வணிக ஒப்பந்தங்களின் முக்கிய வகைகள் குறித்த எங்கள் கண்ணோட்டமும், வணிக ஒப்பந்தங்களை வரைவது குறித்த எங்கள் வழிகாட்டுதலும், இந்த கவனத்திற்குரிய பிரிவுகளை விவரிக்கின்றன.

பொதுவான கேள்விகள்

டச்சு பணிநீக்க விதிகளைத் தவிர்க்க, நாம் ஒரு வெளிநாட்டுச் சட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியுமா?

இல்லை. ஒரு வேலைவாய்ப்பு ஒப்பந்தத்தில் வெளிநாட்டுச் சட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது செல்லுபடியாகும், ஆனால் ரோம் I ஒழுங்குமுறையின் 8வது பிரிவின் கீழ், அந்தத் தேர்வு இல்லாமல் இருந்திருந்தால் பொருந்தக்கூடிய சட்டத்தின் கட்டாய விதிகளின் பாதுகாப்பை அது ஊழியரிடமிருந்து பறிக்க முடியாது; நெதர்லாந்தில் வழக்கமாகப் பணிபுரியும் ஒருவருக்கு அந்தப் பாதுகாப்பு டச்சுச் சட்டமாகும். UWV அல்லது துணை மாவட்ட நீதிமன்றத்திடமிருந்து முன் அனுமதி பெறுவதற்கான தேவை, சட்டப்பூர்வ அறிவிப்புக் காலங்கள், நோய் காலப் பாதுகாப்பு மற்றும் மாற்றக் கொடுப்பனவு ஆகியவை தொடர்ந்து பொருந்தும். அந்தப் பாதுகாப்பு விதிகளின் கீழ் வராத கேள்விகளுக்குச் சட்டத் தேர்வு இன்னும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

ஒரு ஷரத்து செல்லாததாக இருந்தால், முழு ஒப்பந்தமுமே செல்லாததாகிவிடுமா?

பொதுவாக இல்லை. ஒப்பந்தத்தின் உள்ளடக்கம் மற்றும் நோக்கத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, செல்லாத பகுதி ஒப்பந்தத்தின் மற்ற பகுதிகளுடன் பிரிக்க முடியாதபடி இணைக்கப்பட்டிருந்தாலன்றி, BW-இன் பிரிவு 3:41 ஒப்பந்தத்தின் மற்ற பகுதிகளைச் செல்லுபடியாக வைத்திருக்கிறது. டச்சு நீதிமன்றங்கள் இந்த அணுகுமுறையை இயல்பாகவே பின்பற்றுகின்றன, மேலும் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் வெளிப்படையாக விரும்பியிருக்கும் பட்சத்தில், குறைபாடுள்ள ஒரு நிபந்தனையைச் செல்லுபடியாகும் ஒன்றாக மாற்றுவதற்கு BW-இன் பிரிவு 3:42 அனுமதிக்கிறது. இதன் விதிவிலக்கு, அதன் நோக்கமே சட்டவிரோதமானதாக இருக்கும் ஒரு ஒப்பந்தம் அல்லது செல்லாத நிபந்தனையே அந்த ஒப்பந்தத்தில் நுழைவதற்கான காரணமாக இருக்கும் ஒரு ஒப்பந்தம் ஆகும்; அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில், செல்லாத தன்மை முழு ஒப்பந்தத்திற்கும் நீட்டிக்கப்படலாம்.

சேர்ந்து வாழும் ஒப்பந்தத்தில், துணைவருக்கான பராமரிப்புத் தொகையைத் தள்ளுபடி செய்வது சட்டப்படி செல்லுபடியாகுமா?

மக்கள் எதிர்பார்ப்பது போல இந்தக் கேள்வி அரிதாகவே எழுகிறது, ஏனெனில் டச்சு சட்டத்தின் கீழ் திருமணமாகாமல் சேர்ந்து வாழ்பவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஜீவனாம்சம் வழங்கக் கடமைப்பட்டவர்கள் அல்ல. எனவே, சேர்ந்து வாழும் ஒப்பந்தத்தில் உள்ள ஒரு தள்ளுபடியில், தள்ளுபடி செய்வதற்கு பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. பிரிவின் போது கூட்டாளிகள் ஒருவருக்கொருவர் ஏதேனும் பணம் செலுத்த ஒப்பந்தப்படி ஒப்புக்கொண்டிருந்தால், அந்த ஒப்பந்தக் கடமை கொள்கையளவில் கட்டுப்படுத்தும் தன்மையுடையது, மேலும் நியாயம் மற்றும் நேர்மையின் தரங்களின்படி ஒரு தரப்பினரை அதற்குக் கட்டுப்படுத்துவது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருக்கும் பட்சத்தில் மட்டுமே ஒரு நீதிமன்றம் அதை ரத்து செய்யும். வாழ்க்கைத் துணைவர்கள் மற்றும் பதிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாளிகளுக்கு நிலைமை வேறுபடுகிறது, மேலும் விவாகரத்து சூழலுக்கு வெளியே செய்யப்படும் ஒரு தள்ளுபடி, பிரிவு 1:400 பத்தி 2 BW-இன் கீழ் செல்லாததாகிவிடும்.

ஒரு வணிக வாங்குபவர் சர்வதேச விற்பனை ஒப்பந்தத்தில் நுகர்வோர் பாதுகாப்பைத் துறக்க முடியுமா?

உண்மையான வணிகங்களுக்கு இடையில், ஆம், பெருமளவில்: BW புத்தகம் 6 மற்றும் புத்தகம் 7-இன் நுகர்வோர் விதிமுறை பொருந்தாது, மேலும் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் தங்களுக்குப் பொருத்தமானவாறு இடர்களைப் பகிர்ந்தளிக்கலாம். இரண்டு தகுதிகள் முக்கியமானவை. தனது வழக்கமான செயல்பாட்டுத் துறைக்கு வெளியே ஒப்பந்தம் செய்யும் ஒரு சிறு வணிகம், பிரதிபலிப்பு விளைவினால் பயனடையலாம், அதனால் கருப்பு மற்றும் சாம்பல் பட்டியல்கள் நேரடியாகப் பொருந்தாவிட்டாலும், அவற்றின் தரநிலைகள் மதிப்பீட்டில் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. மேலும், ஒப்பந்தம் சர்வதேச அளவில் இருக்கும்போது, ​​சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் என்ன ஒப்புக்கொண்டிருந்தாலும், ரோம் I ஒழுங்குமுறையால் பாதுகாக்கப்படும் கட்டாய விதிகளும், ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்படும் நாட்டின் மேலோங்கிய கட்டாய விதிகளும் பொருந்தும்.

ஒரு விதிமுறை கட்டாயமானதா என்பதை நான் எப்படி அறிவது?

நீங்கள் ஒரு முத்திரையைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, சட்டத்தை அதன் சூழலில் வைத்துப் படிக்கிறீர்கள். வேறுவிதமாகக் கூறப்படாவிட்டால், தொழிலாளர் சட்டப் புத்தகம் 2 (Book 2 BW) கட்டாயமானது. தொழிலாளர் சட்டப் புத்தகம் 7-இல் (Book 7 BW), வேலைவாய்ப்பு, குத்தகை, முகமை மற்றும் நுகர்வோர் விற்பனை மீதான பாதுகாப்பு உரிமைகளில், எந்தெந்த விதிகளிலிருந்து எந்த விலகலும் சாத்தியமில்லை என்பதையும், இருந்தபோதிலும் கூட்டுத் தொழிலாளர் ஒப்பந்தத்தின் மூலம் விலகல் அனுமதிக்கப்படுகிறதா என்பதையும் குறிப்பிடும் தெளிவான விதிகள் உள்ளன. சட்டம் மௌனமாக இருக்கும் இடங்களில், விதியின் தன்மை அதன் நோக்கத்திலிருந்து உருவாகிறது: அடையாளம் காணக்கூடிய ஒரு பலவீனமான தரப்பினரைப் பாதுகாப்பதற்காக இருக்கும் ஒரு விதி, பொதுவாக அந்தத் தரப்பினருக்குச் சாதகமாகக் கட்டாயமானதாக இருக்கும், மேலும் அது செல்லாததாக்குதலுக்குப் பதிலாக ரத்துசெய்யும் தன்மையை உருவாக்குகிறது.

At Law and More பொதுவான விதிமுறைகள் மற்றும் பங்குதாரர் ஒப்பந்தங்கள் முதல் வேலைவாய்ப்பு ஆவணங்கள், திருமணத்திற்கு முந்தைய ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் எல்லை தாண்டிய ஒப்பந்தங்கள் வரை, இந்த எல்லை குறித்து நாங்கள் வணிக நிறுவனங்களுக்கும் தனிப்பட்ட வாடிக்கையாளர்களுக்கும் ஆலோசனை வழங்குகிறோம். நீங்கள் நம்பியிருக்கும் ஒரு ஷரத்து டச்சு நீதிமன்றத்தில் செல்லுபடியாகுமா என்பதை அறிய விரும்பினாலோ, அல்லது சர்வதேச அம்சம் கொண்ட ஒரு ஒப்பந்தத்தை நீங்கள் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தாலோ, அதை மதிப்பாய்வு செய்யவும் அதற்கான வழிகளை வகுக்கவும் எங்கள் வழக்கறிஞர்கள் தயாராக உள்ளனர். உங்கள் ஒப்பந்தம் குறித்து விவாதிக்க எங்களைத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.